เสิ่นเฮ่อกุยรู้ว่าเธออารมณ์ไม่ดีและไม่อยากพูดตอนนี้ จึงเอ่ยปากก่อนว่า "ของพวกนี้น่าจะเป็นของขวัญจากลุงเจียง เพราะลุงเจียงทิ้งโน้ตไว้ให้อวิ๋นถาน เขียนว่า 'สุขสันต์วันเกิด'"
"บนโน้ตยังมีรูปวาดง่ายๆ ของกล่องของขวัญ พออวิ๋นถานเปิดห้องลับก็เจอของพวกนี้"
เสิ่นชิงซานฟังแล้วเข้าใจ "เจียงสิงนี่ก็ใช่ย่อย มาถึงที่แล้ว ยังไม่ออกมาพบอวิ๋นถานอีก เขาหาผลึกมาได้มากขนาดนั้น จะมีอะไรที่ต้องปิดบังอีก"
ซอมบี้ระดับสูงที่เหมือนมนุษย์มากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาก็เคยเห็นมาแล้ว
การที่เจียงสิงหาผลึกได้มากขนาดนี้ แสดงว่าเขาไม่ได้ขาดแคลนผลึกเพื่อวิวัฒนาการ แล้วยังเอาผลึกมาวางไว้ที่นี่ กับทิ้งโน้ตให้อวิ๋นถานได้อีก แสดงว่าสมองเขายังทำงาน ไม่ได้สูญเสียสติ
ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทำไมถึงไม่ออกมาพบกับลูกสาวสุดที่รักของตัวเองเสียล่ะ
เสิ่นชิงซานคิดถึงตรงนี้ก็เงยหน้าตะโกนใส่เพดาน "เจียงสิง ไอคนไม่เป็นโล้เป็นพายนี่ ผ่านไปหลายปีก็ยังไม่เปลี่ยน"
"ทำลูกสาวตัวเองร้องไห้ แล้วยังไม่รู้จักออกมาปลอบอีก"
เจียงอวิ๋นถานได้ยินท่านอาเฉิ่นพูดแบบนั้นก็หยุดร้อง แต่ตายังแดงก่ำ
เธอรู้ว่าท่านอาเฉิ่นแกล้งพูดแทนเธอ ต่อให้ตะโกนอีกกี่ครั้ง พ่อกับแม่ก็ไม่ปรากฏตัวอยู่ดี
เหมือนที่เสิ่นเฮ่อกุยบอก ตอนนี้พวกเขาคงไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายอะไร แค่ไม่สะดวกมาพบเธอชั่วคราว หรืออาจกังวลว่าถ้ามาพบเธอตอนนี้ จะนำภัยมาสู่เธอ