ในตอนแรก พวกเขาไม่ได้สังเกต พอตั้งสติได้อีกที เจียงอวิ๋นถานก็สร้างสถานการณ์แบบนี้ขึ้นแล้ว
พอคิดได้ดังนั้น คุณพ่อกัวจึงกำชับว่า "เจ้าไม่มีธุระอะไรก็อย่าไปเดินอ้อยสร้อยต่อหน้าฐานที่มั่นเชียวนะ ถ้าไปยั่วยุให้อีกฝ่ายโกรธ ข้าก็ปกป้องเจ้าไม่ได้เหมือนกัน"
กัวจืออวี่เบะปาก "หนูรู้แล้ว หนูไม่ได้โง่ถึงขนาดไปหาเรื่องทรมานตัวเองหรอก"
"ดีที่สุดแล้ว"
กัวจืออวี่พูดต่อ "โอ๊ย ตอนนี้เราไม่ได้กำลังพูดเรื่องนั้น เรากำลังพูดเรื่องปู้หลินไม่ใช่หรือไง"
คุณพ่อกัวพูดเสียงทุ้ม "เขาจะไปก็ไปเถอะ ยังไงเขาก็เคยช่วยชีวิตเจ้าไว้ เจ้าถือซะว่าตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตก็แล้วกัน อย่าไปหาเรื่องเขา"
กัวจืออวี่อดมองพ่อตัวเองไม่ได้ จนกระทั่งเห็นสีหน้าจริงจังของอีกฝ่าย จึงยอมอ่อนข้อ "ก็ได้ๆ หนูไม่หาเรื่องเขาก็ได้"
"อืม" คุณพ่อกัวเงียบไปพักใหญ่จึงเอ่ยออกมา
กัวจืออวี่รู้สึกได้ทันทีว่าแรงกดดันจากพ่อจางหายไป
ช่างเถอะ นางยอมเป็นเด็กดีแต่โดยดีดีกว่า นางโดนเจียงอวิ๋นถานปั่นหัวมาหลายครั้งแล้ว
พ่อของนางเริ่มตระหนักถึงความสำคัญของนางแล้ว นางไม่จำเป็นต้องก่อเรื่องอีก
ที่สำคัญ คนที่เคยก่อเรื่องต่อหน้าเจียงอวิ๋นถาน จุดจบดูจะไม่ค่อยดีนัก...
อู๋อี้เต๋อและจางถงกลับบ้านในตอนนั้น ก็เรียกความสนใจจากคนในบ้านเช่นกัน
ทั้งสองคิดถึงนิสัยของคนในบ้าน สุดท้ายก็ยอมบอกเรื่องนี้ให้พวกเขาฟัง เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาออกไปทำเรื่องที่ทำให้เจียงอวิ๋นถานโกรธ