อู๋อี้เต๋อและจางถงตกใจเหงื่อแตกพลั่ก
ถ้าเมื่อกี้พวกเขาก่อเรื่องขึ้นมา สิ่งที่รออยู่คงเป็นการถูกทุบตีอย่างหนัก
ได้ข่าวว่า ตอนที่ครอบครัวของลุงเจียงถูกพากลับไป ทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผล แถมยังถูกจับห้อยตีอีกด้วย
คิดมาถึงตรงนี้ สองคนพลันรู้สึกว่ามือตัวเองสั่นขึ้นมา
พวกเขาแค่ให้ยืมกำลังคนกับครอบครัวของลุงเจียง ช่วยพาคนเข้าไป และสัญญาปากเปล่าว่าจะช่วยพวกเขาแย่งสิทธิ์อาศัยในจวนเก่าตระกูลเจียง
เรื่องอื่นที่เกินเลยกว่านี้ พวกเขายังไม่ทันได้ทำเลย
เห็นท่าทีจ้องเขม็งของพวกนี้ อู๋อี้เต๋อและจางถงสบตากันโดยไม่ต้องพูด แล้วก็หดหัวเดินจากไปพร้อมกัน
ยังไม่ทันถึงประตู ก็ได้ยินเจียงอวิ๋นถานบอกกับอดีตรองหัวหน้าของพวกเขา ให้ขึ้นมาแทนตำแหน่งของสองคน
อู๋อี้เต๋อหันกลับจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกจางถงข้าง ๆ ปิดปากไว้
จางถงลดเสียงลงบอกว่า "รีบไปเถอะ ฉันไม่อยากมีเรื่องต่อหน้าคนมากมายแบบนี้"
"ถ้าพวกเราสองคนถูกตีต่อหน้าคนพวกนี้ หน้าตาจะเอาไปไว้ที่ไหน?"
อู๋อี้เต๋อคิดแล้วก็จริง รีบตามจางถงออกไป
เจียงอวิ๋นถานกำชับไม่กี่ประโยค ไม่คิดอยู่ต่อ พอสั่งเสร็จก็เดินจากไปพร้อมเสิ่นเฮ่อกุย
ไม่คิดว่าจะเจอปู้หลินกับกัวจืออวี่ที่หน้าประตู ทั้งสองคนเหมือนกำลังโต้เถียงอะไรกันอยู่
ปู้หลินพูดว่า: "คุณหนูใหญ่ ผมแค่หางานให้ตัวเอง ไม่ได้คิดจะจากคุณไป"
กัวจืออวี่ย้อนถาม "ทำไมต้องออกมาทำงานข้างนอก คุณทำงานที่บ้านเราก็ดีอยู่ไม่ใช่หรือ?"