“ขาหักน่ะหรือ?” เจียงอวิ๋นถานสงสัยเป็นอย่างยิ่ง “ขาเขาหักได้ยังไงกัน?”
เสิ่นเฮ่อกุย: “ได้ยินผู้เห็นเหตุการณ์บอกว่า เขาไล่ตามไก่ป่าตัวหนึ่ง แต่ไปเหยียบกับดักที่หลงเหลืออยู่เก่าเข้า มีหนามไม้กับหินแหลมอยู่ข้างในไม่น้อยเลย”
“ตัวเขาเสียศูนย์ไปทั้งตัว ทิ่มลงไปในหนามไม้กับหินเต็ม ๆ พอดี บนกับดักมีหิมะคลุมอยู่ชั้นหนึ่งจึงมองไม่ออก เพราะงั้นพอล้มลงไป ก็เลยปักลงไปเต็มแรง”
เจียงอวิ๋นถาน: ......
“งั้นเขาก็ซวยจริง ๆ น่ะสิ”
เสิ่นเฮ่อกุยยิ้มอย่างมีเลศนัย “อาจจะไม่ใช่แค่ซวยหรอกนะ แถวนั้นปกติจะไม่มีใครผ่านไป แต่ดูแวบเดียวก็เห็นแล้ว”
“ก่อนหน้านี้ไม่มีไก่ป่ากลายพันธุ์ แล้วจู่ ๆ ก็โผล่มาให้เห็นสองสามตัว ทั้งยังวิ่งไปทางกับดักอีก พูดแบบนี้ เธอไม่รู้สึกว่ามันบังเอิญเกินไปหน่อยรึ?”
เจียงอวิ๋นถานอึ้งไปครู่หนึ่ง ใจผุดขึ้นมาวาดหนึ่ง แต่ก็ยังถามว่า “ไม่ใช่ฝีมือนายหรอกนะ?”
เสิ่นเฮ่อกุยยิ้ม “ถ้าฉันจะทำให้ขาเขาหัก ก็แค่ใช้พลังพิเศษธาตุทองฝังในหิมะดักขาเขาไว้ก็พอ”
“แล้วก็ เขายังไม่คู่ควรให้ฉันต้องเปลืองไก่ป่าสองสามตัวเลย”
เสิ่นเฮ่อกุยหยั่งเชิงเอ่ยว่า “ไก่ป่ามันรู้ได้ยังไงล่ะว่าจะต้องวิ่งไปทางกับดัก? ที่ไหนจะมีอะไรบังเอิญขนาดนั้น”
“พวกผู้เห็นเหตุการณ์ยังบอกอีกว่า ตอนคนแถวนั้นไปช่วยเขาขึ้นมา อยากจะดูว่าไก่ป่าพวกนั้นวิ่งไปไหน จะได้จับได้หรือเปล่า ปรากฏว่าไก่ป่าเงียบหายไปไร้ร่องรอยตั้งแต่แรกแล้ว”