ทะลุโลกเร้นลับ ฉันคือผู้สืบทอดแห่งสำนักทัยซื่อ

ตอนที่ 2 ภูตซากดิบ

6 นาที· 1.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

รอยยิ้มบนใบหน้าของเจิ้งจิ้งเสวียนแข็งค้างในพริบตา ค่อย ๆ เลือนหายไป ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความหวาดผวาอย่างไม่อยากเชื่อ

“คน” ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาสวมเสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบขาดวิ่น เปื้อนคราบเลือดสีน้ำตาลดำและดินโคลนแห้งกรัง ชายแขนเสื้อกับปลายขากางเกงขาดเป็นริ้ว

ผมของมันแห้งกรอบพันกันยุ่งเหยิงราวกอหญ้ารก บดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง ผิวหนังที่เผยออกมาเขียวคล้ำราวเปลือกไม้ขึ้นรา แนบติดกับกระดูกจนตึง

ริมฝีปากแห้งแตกเป็นสีม่วงคล้ำ เขี้ยวแหลมสองซี่ยื่นพ้นปาก วาววับด้วยประกายเย็นเยียบ

ดวงตาของมันขุ่นขาวคล้ายน้ำนม ไร้รูม่านตาและไร้ประกายชีวิต จ้องมองไปข้างหน้าอย่างว่างเปล่า

เล็บทั้งสิบนิ้วดำยาว ยาวเกินหนึ่งชุ่น ปลายแหลมคมราวกับมีด แถมยังมีเศษเนื้อสีแดงคล้ำติดอยู่สองสามชิ้น

สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ ร่างของมันไม่มีไออุ่นของคนเป็นแม้แต่น้อย

ความรู้สึกเย็นเยียบและเงียบงันเช่นนั้น ยืนยันได้เลยว่ามันไม่ใช่คนเป็น!

แต่ตอนนี้มันกำลังยืนอยู่ตรงนั้น ขาทั้งสองข้างเหยียดเกร็ง กระโดดตัวตรงเข้ามาหาเขา!

“เชี่ย!” เจิ้งจิ้งเสวียนตกใจจนขวัญหนี ก้าวถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ แต่เท้าพลันสะดุดจนเกือบล้ม

หัวใจเต้นรัวไม่หยุด ราวกับจะกระเด็นออกมาจากลำคอ “นี่ไม่ใช่คอสเพลย์ นี่มันภูตซากดิบของจริงเหรอวะ?!”

ภูตซากดิบเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่เขาคิดมาก เพียงพริบตาก็กระโดดมาถึงตรงหน้า

ลมเย็นยะเยือกที่พัดพากลิ่นเน่าเหม็นรุนแรงปะทะใบหน้า จนเจิ้งจิ้งเสวียนแทบอาเจียน มันยกกรงเล็บที่วาววับด้วยประกายเย็นเยียบขึ้น ก่อนตะปบใส่ลำคอของเขาอย่างเหี้ยมโหด

ในเสี้ยววินาทีวิกฤต สัญชาตญาณของร่างกายที่ฝึกฝนวิชาต่อสู้มาสิบกว่าปีช่วยชีวิตเขาไว้

เจิ้งจิ้งเสวียนเบี่ยงตัวหลบแทบจะในทันที ไหล่เฉียดผ่านกรงเล็บของภูตซากดิบ เสื้อผ้าถูกฉีกเป็นรอยยาว ความเย็นเยียบที่สัมผัสได้ทำให้เขาสะท้านวาบ

ขณะเดียวกัน เขาก็ชักดาบไม้พีชยาวสามฉื่อออกจากเป้ด้วยมือข้างหนึ่ง

ปกติดาบไม้พีชเล่มนี้ก็เป็นแค่ท่อนไม้ธรรมดา นอกจากหนักหน่อยแล้วก็ไม่มีอะไรพิเศษ

แต่พอถือไว้ในมือตอนนี้ กลับรู้สึกถึงความอุ่นจาง ๆ ที่แผ่จากฝ่ามือขึ้นมาตามแขน

เจิ้งจิ้งเสวียนชะงักไปครู่หนึ่ง แต่แล้วก็ไม่มีเวลาคิดมากอีก ในสถานการณ์เช่นนี้ นอกจากต้องลองทำทุกวิถีทางแล้ว เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น

“ไม่สนแล้ว ลุยก็ลุย! ภูตซากดิบยังโผล่มาแล้ว ลองดูซิว่าของที่สำนักเทียนชือสอนมาใช้ได้จริงหรือเปล่า!”

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วท่องคาถาเทพแสงทองที่ท่องมาตั้งแต่เด็ก แทบจะเป็นไปตามสัญชาตญาณ ถ้อยคำนั้นฝังลึกอยู่ในกระดูกของเขา

“เทวะฟ้าดิน แหล่งรากแห่งพลังทั้งปวง!”

เมื่อก่อนตอนท่องคาถานี้ เขาไม่เคยรู้สึกอะไรเลย ราวกับท่องคำคล้องจองจนชินปากเท่านั้น

แต่วันนี้ เมื่อคาถาหลุดจากปาก เขากลับสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามีกระแสอุ่นสายหนึ่งค่อย ๆ ไหลเวียนอยู่ในร่าง ก่อนจะไปรวมกันที่มือขวาซึ่งกำดาบไม้พีชไว้

ดาบไม้พีชในมือสั่นไหวเบา ๆ เปล่งแสงสีทองจาง ๆ ออกมา

ภูตซากดิบพุ่งคว้าอากาศว่างเปล่า มันคำรามเสียงแหบพร่าด้วยความโกรธ เสียงนั้นคล้ายฆ้องแตกที่ถูกขัดสี จากนั้นมันก็หมุนตัวกลับอย่างรวดเร็วแล้วพุ่งเข้าใส่เจิ้งจิ้งเสวียนอีกครั้ง

ในชั่วขณะนั้น สมองของเจิ้งจิ้งเสวียนว่างเปล่า ความกลัวทั้งหมดหายไป เหลือเพียงสัญชาตญาณของร่างกายล้วน ๆ

เขาเบี่ยงตัวหลบกรงเล็บของภูตซากดิบอีกครั้ง อาศัยจังหวะที่มันกำลังหมุนตัวกลับ สองมือกำดาบไม้พีชแน่น แล้วทุ่มแรงทั้งหมดแทงเข้าที่หน้าผากของมันอย่างสุดแรง!

“ฉึก!”

ดาบไม้พีชแทงทะลุหน้าผากของภูตซากดิบได้อย่างง่ายดาย ราวกับแทงลงในเต้าหู้นิ่ม ๆ จนจมมิดถึงด้ามดาบ

การเคลื่อนไหวของภูตซากดิบหยุดชะงักลงในพริบตา

ใบหน้าเขียวคล้ำของมันบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ร่างกายเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

หมอกสีดำข้นพวยพุ่งออกจากบาดแผลบนหน้าผากไม่หยุด พร้อมเสียง “ฉ่า ๆ” ราวกับเอาเหล็กเผาร้อนแดงจุ่มลงในน้ำ ทั้งยังส่งกลิ่นไหม้ฉุนแสบจมูก

“จงสำแดง!”

เจิ้งจิ้งเสวียนกัดฟัน บิดข้อมือออกแรง

“ตูม!”

เสียงระเบิดทุ้มต่ำดังก้องขึ้น

ศีรษะของภูตซากดิบระเบิดออกในพริบตา กลายเป็นเถ้าถ่านสีดำกองหนึ่งกระจายลงบนพื้น

เหลือไว้เพียงฟันดำคล้ำไม่กี่ซี่กับเศษเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ซึ่งเป็นหลักฐานว่ามันเคยมีตัวตนอยู่

เจิ้งจิ้งเสวียนยังคงยืนอยู่ในท่าแทงดาบ หอบหายใจอย่างหนัก

เหงื่อเย็นไหลลงมาตามหน้าผากเป็นสาย หยดเข้าตาจนแสบ เขาแทบลืมตาไม่ขึ้น

เสื้อด้านหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น แนบติดกับร่างแน่น

กระทั่งเถ้าถ่านสีดำก้อนนั้นถูกลมพัดกระจายหายไปในอากาศ เขาจึงหมดแรง ทรุดนั่งลงกับพื้นดัง “ตุบ”

ดาบไม้พีชในมือยังคงเรืองแสงจาง ๆ สัมผัสอุ่น ๆ ยังคงชัดเจน

“ได้ผล...จริง ๆ เหรอ?”

เจิ้งจิ้งเสวียนมองดาบไม้พีชในมืออย่างเหม่อลอย ก่อนจะหันไปมองกองเถ้าถ่านบนพื้น สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

วิชาเต๋าที่สำนักเทียนชือสอนเขามาสิบกว่าปี ที่แท้ก็เป็นของจริง!

และที่นี่ก็ไม่ใช่สวนสนุกธีมสยองขวัญอะไรทั้งนั้น

เขาพลันนึกถึงเยื่อบางเย็นเฉียบที่ทะลุผ่านตอนร่วงลงมา นึกถึงภาพเบื้องหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ความคิดหนึ่งที่ฟังดูเหลวไหลแต่กลับเป็นคำอธิบายเดียวที่สมเหตุสมผล ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในหัว

เขาทะลุมิติมาแล้ว

ทะลุมายังโลกเร้นลับที่มีภูตซากดิบและภูตผีปีศาจอยู่จริง

เจิ้งจิ้งเสวียนสะท้านวาบ เงยหน้าขึ้นทันที แล้วมองไปรอบ ๆ เนินโคราชที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาอีกครั้ง

เมื่อครู่แค่ภูตซากดิบตัวเดียวก็เกือบเอาชีวิตเขาไปแล้ว ในสุสานที่มองไม่เห็นปลายทางแห่งนี้ ไม่รู้ว่ายังซ่อนสิ่งแบบนี้ไว้อีกมากมายแค่ไหน

หญ้าป่าที่อยู่ไกลออกไปไหววูบ ราวกับมีเงาดำอะไรบางอย่างแล่นผ่าน

เขาไม่กล้าคิดต่อ รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น คว้าเป้ที่ตกอยู่ข้าง ๆ แล้วสะพายขึ้นหลังอย่างลวก ๆ

เขากวาดตามองหาทิศทาง ก่อนจะวิ่งสุดชีวิตมุ่งไปยังด้านที่อยู่ไกลจากเนินโคราชที่สุด โดยไม่หันกลับไปมองอีก

แสงอาทิตย์สุดท้ายตรงขอบฟ้าถูกเมฆดำหนาทึบกลืนกินจนหมด รัตติกาลปกคลุมลงมาราวกับผ้าขี้ริ้วชุ่มหมึกผืนหนึ่ง กดทับลงมาอย่างหนักอึ้ง

อุณหภูมิลดฮวบ ลมหนาวพัดผ่านสุสาน พร้อมพาความเย็นเสียดกระดูกมาด้วย

เสื้อผ้าของเจิ้งจิ้งเสวียนเปียกชุ่มด้วยเหงื่อเย็นและน้ำค้างมานานแล้ว เมื่อลมพัดมา เนื้อผ้าเย็นเฉียบแนบติดผิวจนเขาสะท้านวาบ ขนลุกชันไปทั้งตัว

เนินโคราชยามค่ำคืนสยดสยองกว่าตอนกลางวันหลายเท่า

ลมเย็นหมุนวนพัดผ่านหญ้าป่าสูงเกือบครึ่งตัว ส่งเสียง “อู้ ๆ” ราวกับมีหญิงสาวนับไม่ถ้วนกำลังร่ำไห้เบา ๆ อยู่ในความมืด

ในสายลมมีกลิ่นเน่าเหม็นกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง รุนแรงกว่าตอนกลางวันจนแสบจมูก แค่สูดเข้าไปคำเดียวก็รู้สึกว่าห้าอวัยวะภายในปั่นป่วน

ในความมืดที่อยู่ไกลออกไป มีเสียงประหลาดดังมาเป็นระยะ

บางครั้งเป็นเสียงร้องแหลม บางครั้งเป็นเสียงลากอะไรหนัก ๆ บางคราวก็เป็นเสียงคลุมเครือขาด ๆ หาย ๆ คล้ายคนกำลังพูด ฟังแล้วชวนให้ขนหัวลุก

เจิ้งจิ้งเสวียนกำดาบไม้พีชในมือแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว บนใบดาบยังมีความอุ่นจาง ๆ หลงเหลืออยู่ นี่คือแหล่งความรู้สึกปลอดภัยเพียงหนึ่งเดียวของเขาในตอนนี้

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป