ทะลุโลกเร้นลับ ฉันคือผู้สืบทอดแห่งสำนักทัยซื่อ

ตอนที่ 1 ตกลงสวนหลุมศพ

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เจิ้งจิ้งเสวียนลื่นพรืดจนเสียหลัก ร่างทั้งร่างเซถลาไปข้างหน้า ในชั่วขณะนั้น ในหัวเหลือเพียงความคิดเดียวที่ทำให้เสียใจจนไส้แทบขาด—รู้อย่างนี้ ต่อให้ถูกพี่ศิษย์น้องหัวเราะเยาะว่าเป็นเต่าหดหัว ก็ไม่มีทางปีนเขาหลงหู่ในวันที่ฝนตกหนักขนาดนี้เด็ดขาด

เม็ดฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วกระหน่ำใส่ใบหน้า ปะปนกับลมภูเขาที่พัดจนแทบลืมตาไม่ขึ้น

เขาปาดน้ำฝนบนใบหน้า สะบัดหน้าม้าที่เปียกชุ่ม เผยให้เห็นใบหน้าที่ยังมีเค้าความเป็นเด็กหนุ่ม

ในฐานะผู้สืบทอดแห่งสำนักเทียนชือเขาหลงหู่ ชื่อเสียงฟังดูโด่งดังไม่น้อย แต่ความจริงแล้วเขาก็เป็นแค่คนธรรมดาที่เกิดหลังปี 2000 คนหนึ่ง

เหมือนคนวัยเดียวกันทั่วไป สิ่งที่เขาชอบที่สุดในยามว่างคือไถดูคลิปสั้น เล่นเกม และหยอกล้อกับพี่ศิษย์น้องเป็นครั้งคราว

เขาเติบโตมาในสำนักเทียนชือตั้งแต่เล็ก เรียนวาดยันต์ ร่ายคาถา และฝึกวิชาหมัดมวยมาสิบกว่าปี แต่ลึกลงไปในใจ เขาไม่เคยเชื่อเลยว่าโลกนี้มีผีสางเทพเจ้าอยู่จริง

ในสายตาเขา สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงวิชาที่บรรพบุรุษถ่ายทอดสืบต่อกันมา ฝึกไว้เพื่อเสริมสร้างสุขภาพก็พอได้ แต่ถ้าจะเอาไปปราบปีศาจกำราบผีจริง ๆ ก็ไร้สาระสิ้นดี

ถึงอย่างไรคำกล่าวที่ว่า “หลังสถาปนาประเทศ ห้ามมีสิ่งใดกลายเป็นเซียน” ก็ฟังขึ้นอยู่แล้ว

ครั้งนี้ที่ขึ้นเขามา ก็เพราะถูกพี่ศิษย์น้องยั่วยุแท้ ๆ

หลายวันก่อน พวกเขารวมตัวกันไถดูคลิปสั้น เห็นวิดีโอวิวเขาหลงหู่ที่คนอื่นถ่ายมียอดกดถูกใจหลายหมื่น พี่ศิษย์คนหนึ่งก็ตบเข่าฉาดแล้วเสนอให้พนันกัน ใครถ่ายวิดีโอได้ยอดถูกใจน้อยที่สุด คนนั้นต้องเลี้ยงหม้อไฟผัดเผ็ด

“จิ่งเสวียน เจ้าเป็นถึงคนหน้าตาดีประจำสำนักเทียนชือของพวกเรา แค่ยืนเฉย ๆ ก็มีคนติดตามเพิ่มแล้ว รอบนี้เจ้าชนะชัวร์”

“นั่นสิ ถ้าเจ้าแพ้ขึ้นมา สำนักเทียนชือของพวกเราคงขายหน้าแย่เลย”

พอถูกยั่วยุเข้าแบบนั้น เจิ้งจิ้งเสวียนก็เลือดขึ้นหน้าและตอบตกลงไปทันที

เขาคิดว่าถ้าปีนขึ้นไปถึงยอดเขาหลงหู่ได้ แล้วถ่ายภาพมุมกว้างของทะเลเมฆที่พลิกม้วน รับรองว่าวิดีโอต้องดังเป็นพลุแตกแน่

พอดีเช้าวันนั้นฝนเพิ่งหยุดตก เขาหลงหู่จึงถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอก

เขาคิดว่าอากาศกำลังดี เลยสะพายเป้ออกเดินทางตามลำพัง ใครจะรู้ว่าพอเดินมาถึงกลางเขา ฟ้ากลับเปลี่ยนสีหน้า ฝนห่าใหญ่เทลงมาโดยไม่ทันให้ตั้งตัว

ด้วยความมั่นใจว่าเติบโตมากับภูเขา เส้นทางไม้กระดานนี้ต่อให้หลับตาเดินก็ยังได้ เจิ้งจิ้งเสวียนจึงไม่เห็นฝนแค่นี้อยู่ในสายตา

เขากระชับเป้บนหลังให้แน่น แล้วปีนต่อขึ้นไป

ในเป้นอกจากน้ำแร่กับขนมปังกรอบอัดแท่งที่เอาไว้ประทังหิวแล้ว ของที่สะดุดตาที่สุดก็คือดาบไม้พีชยาวสามฉื่อซึ่งห้อยเฉียงอยู่ด้านนอก เขาแกะสลักมันขึ้นมาจากไม้พีชเก่าแก่บนเขาด้านหลังตอนว่าง ๆ ตั้งใจจะใช้เป็นอุปกรณ์ประกอบฉากโพสท่าถ่ายวิดีโอ

วันฝนตก บนทางไม้กระดานมีนักท่องเที่ยวอยู่เพียงไม่กี่คน นาน ๆ ทีจึงจะได้ยินเสียงนกร้องจากที่ไกล ๆ

เจิ้งจิ้งเสวียนเดินฮัมเพลงไปด้วย บางครั้งก็หยุดหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพทิวทัศน์ภูเขาท่ามกลางสายฝนสองสามรูป ในใจนึกคำนวณอย่างเบิกบานว่าวิดีโอเผยแพร่ออกไปแล้วจะมีผู้ติดตามเพิ่มขึ้นสักเท่าไร

ไม่มีใครคาดคิดว่าเหตุไม่คาดฝันจะเกิดขึ้นในตอนนั้น

เมื่อเดินมาถึงทางโค้งแห่งหนึ่ง แผ่นหินสีเขียวใต้เท้าก็มีตะไคร่น้ำขึ้นเต็ม พอโดนน้ำฝนก็ลื่นเป็นมัน

เท้าของเจิ้งจิ้งเสวียนพลิก ร่างทั้งร่างเสียสมดุลพุ่งถลาไปข้างหน้า

เขายื่นมือคว้าราวไม้ข้างทางตามสัญชาตญาณ ทว่าราวไม้ช่วงนั้นถูกน้ำฝนแช่จนผุพังดำคล้ำ ด้านในกลวงโบ๋ไปหมดแล้ว

“กร๊อบ!”

เสียงหักดังลั่น ราวไม้ขาดผึงตามแรงที่เขาดึง

เจิ้งจิ้งเสวียนยังไม่ทันได้ร้องออกมาสักแอะ ร่างก็ร่วงลงจากหน้าผาราวกับก้อนหินกลิ้ง

เสียงลมพัดหอบเม็ดฝนเย็นเฉียบหวีดหวิวผ่านข้างหู ความรู้สึกไร้น้ำหนักพลันโถมเข้าครอบคลุมทั่วร่าง

เขาหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง ความคิดสุดท้ายที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ หม้อไฟผัดเผ็ดยังไม่ได้กินเลย ตายแบบนี้ขาดทุนเกินไปแล้ว

ในตอนที่เขาคิดว่าตัวเองคงไม่รอดแน่ ๆ ร่างกายกลับทะลุผ่านเยื่อบาง ๆ ที่เย็นลื่นชั้นหนึ่งไปในฉับพลัน ราวกับดำดิ่งลงไปในน้ำ

ภาพตรงหน้าบิดเบี้ยวหมุนคว้าง เสียงลมและเสียงฝนข้างหูก็พลันหายวับไป

ความรู้สึกว่ากำลังร่วงหล่นหยุดลงอย่างกะทันหัน

“ตูม!”

เจิ้งจิ้งเสวียนตกกระแทกพื้นดินอันนุ่มร่วนอย่างแรง โคลนดำกระเซ็นขึ้นมารอบด้าน

เขาเจ็บจนเบ้หน้า ข้อศอกถลอกเป็นแผลใหญ่ แสบปวดร้อนผ่าว อวัยวะภายในเหมือนถูกแรงกระแทกจนเคลื่อนที่ไปหมด

“ให้ตายเถอะ...นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

เขานอนคว่ำอยู่บนพื้นพักใหญ่ กว่าจะดิ้นรนลุกขึ้นมาได้ ระหว่างนวดเอวที่เจ็บเพราะกระแทก ก็ปัดดินโคลนกับใบไม้ผุบนตัวออกไปด้วย

แต่พอเงยหน้าขึ้นมองเห็นภาพรอบตัว ร่างทั้งร่างก็แข็งค้างไปในทันที

ที่นี่ไม่ใช่ก้นหน้าผาของเขาหลงหู่เลยแม้แต่น้อย

ตรงหน้าเขาคือเนินโคราชที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา

เนินดินฝังศพน้อยใหญ่เบียดเสียดกันแน่นขนัด ราวกับซาลาเปาดินที่พองขึ้นมาเป็นลูก ๆ

เนินดินหลายแห่งพังยุบลงไปแล้ว เผยให้เห็นโลงศพด้านในที่ดำคล้ำผุพัง บางโลงแม้แต่ฝาก็ยังเปิดอ้าเป็นช่องดำมืด ราวกับปากของสัตว์ร้ายที่กำลังจะกลืนกินคน

หญ้าป่าครึ่งตัวคนที่แห้งเหลืองไหวเอนอย่างบ้าคลั่งตามแรงลม ส่งเสียง “ซ่า...ซ่า...” ฟังคล้ายมีใครกำลังกระซิบพึมพำอยู่ในที่มืด

เศษกระดูกสีขาวซีดกับกระดาษเงินกระดาษทองที่ขาดรุ่งริ่งกระจัดกระจายอยู่ตามกอหญ้า ถูกลมพัดหมุนคว้างลอยไปมา

ท้องฟ้าเป็นสีเทาดำอึมครึม เมฆหนาทึบกดต่ำอยู่เหนือศีรษะ จนแม้แต่แสงอาทิตย์สักริ้วก็ลอดลงมาไม่ได้

อีกาดำหลายตัวเกาะอยู่บนกิ่งต้นไหว้ที่โล่งเตียน พวกมันเอียงคอจ้องเขาเป็นระยะก็ส่งเสียงร้องแหลมโหยหวน “กา...กา...” ฟังแล้วชวนให้หนังศีรษะชาวาบ ขนตรงท้ายทอยลุกชัน

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นที่ยากจะพรรณนา ปะปนทั้งกลิ่นดินชื้น กลิ่นพืชผุเน่า และกลิ่นคาวเลือดกับกลิ่นศพจาง ๆ จนเจิ้งจิ้งเสวียนอดขมวดคิ้วไม่ได้

“ถ่ายหนังอยู่หรือ? หรือว่าแหล่งท่องเที่ยวเขาหลงหู่แอบทำสวนสนุกธีมสยองขวัญแห่งใหม่?” เจิ้งจิ้งเสวียนเกาหัว ปฏิกิริยาแรกของเขาคือคิดว่านี่เป็นสิ่งที่แหล่งท่องเที่ยวจัดขึ้น

ทุกวันนี้แหล่งท่องเที่ยวอยากหาเงินก็คิดลูกเล่นออกมาได้สารพัด ประสบการณ์สยองขวัญแบบสมจริงเช่นนี้กำลังเป็นที่นิยมจริง ๆ

“แต่ไม่ลงทุนกับรายละเอียดเลยนะ ป้ายบอกทางสักป้ายก็ไม่มี” เขาพึมพำ พลางหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเวลา กะว่าจะส่งข้อความไปบ่นกับพี่ศิษย์น้องสักหน่อย แต่บนหน้าจอกลับมีเพียงสัญลักษณ์ “ไม่มีบริการ” ตัวใหญ่

“จัดฉากได้สมจริงขนาดนี้ แถมยังตัดสัญญาณอีก ต้นทุนคงไม่ใช่น้อยเลย” เจิ้งจิ้งเสวียนบ่นไปพลาง เก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า

เป้ยังสะพายอยู่บนหลังอย่างดี น้ำแร่กับขนมปังกรอบอัดแท่งข้างในก็ไม่ได้หายไป ดาบไม้พีชที่เขาแกะเองยังห้อยเฉียงอยู่ด้านนอกเหมือนเดิม

เขากวาดตามองซ้ายขวา แต่ไม่เห็นพนักงานสักคน จึงได้แต่เดินไปตามทางแคบ ๆ กลางสุสาน ตั้งใจจะหาใครสักคนถามทาง แล้วรีบออกไปจากสถานที่ผีสางแห่งนี้

ในจังหวะนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าหนักอึ้งดังมาจากด้านหลัง

“ตึง...ตึง...ตึง...”

เสียงฝีเท้าช้ามาก แต่กลับดังชัดผิดปกติ แต่ละก้าวราวกับเหยียบลงบนหัวใจคน

พร้อมกับเสียงฝีเท้า ยังมีเสียง “เอี๊ยดอ๊าด” ดังตามมา ฟังคล้ายกระดูกกำลังเสียดสีกัน

“มาแล้ว ๆ ในที่สุดตัวละครประกอบก็ออกโรงสักที” เจิ้งจิ้งเสวียนถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนหัวเราะแล้วหันกลับไป ตั้งใจจะร่วมเล่นไปตามบทของอีกฝ่าย “นี่พี่ชาย แต่งคอสเพลย์ได้มืออาชีพจริง ๆ แต่งหน้าเสียเหมือนภูตซากดิบของจริงเลย...”

คำพูดยังไม่ทันจบ เสียงของเขาก็พลันขาดห้วง ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบคอเอาไว้

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป