เจิ้งจิ้งเสวียนเดินอยู่บนถนนยามวิกาล ไม่กล้าเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือ เพราะกลัวว่าแสงเพียงน้อยนิดนั้นจะกลายเป็นเป้าหมายของสิ่งชั่วร้ายทั้งหมดในความมืด
เขาทำได้เพียงอาศัยแสงจันทร์ริบหรี่ที่ลอดผ่านช่องว่างระหว่างเมฆ วิ่งไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเล
พื้นดินใต้เท้านุ่มเละเป็นโคลน ทุกหนแห่งเต็มไปด้วยหลุมศพขรุขระและเศษซากโลงศพกระจัดกระจาย
เขาเกือบสะดุดล้มอยู่หลายครั้ง ดาบไม้พีชในมือก็แทบหลุดร่วง
เจิ้งจิ้งเสวียนรู้สึกอยู่ตลอดว่ามีบางสิ่งในความมืดกำลังตามเขามา และมีบางอย่างกำลังจ้องแผ่นหลังของเขาเขม็ง
แต่ในเรื่องเล่าผีที่เขาเคยได้ยินมักบอกว่า อย่าหันกลับไปง่าย ๆ ตอนกลางดึก เขาจึงข่มความอยากหันกลับไปมองเอาไว้ สายตาจับจ้องไปข้างหน้าไม่วอกแวก
ระหว่างทาง เขาเห็นภาพชวนขวัญผวาอีกมากมาย
บางหลุมศพถูกขุดเปิดจากด้านในอย่างรุนแรง ดินกระจุยกระจายไปทั่ว โลงศพผุพังเกลื่อนพื้น ฝาโลงถูกเปิดโยนไว้ข้าง ๆ ศพข้างในหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงแอ่งเลือดสีดำคล้ำกับกระดูกผุไม่กี่ท่อน
บนต้นไหวเก่าแก่บางต้นมีเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งกับปอยผมแห้งกรังแขวนอยู่ พอลมพัด สิ่งเหล่านั้นก็พลิ้วไหวไปตามแรงลม มองจากไกล ๆ ราวกับคนถูกแขวนคอกำลังแกว่งไกวอยู่เป็นราย ๆ
บางแห่งมีคราบเลือดสีดำคล้ำแห้งกรังเป็นบริเวณกว้าง ทอดยาวลึกเข้าไปในความมืด ข้างคราบเลือดมีจอบและเคียวหักกระจัดกระจาย เห็นได้ชัดว่ามีคนประสบเคราะห์ร้ายที่นี่
เจิ้งจิ้งเสวียนเห็นแล้วขนหัวลุก หัวใจเต้นแรงราวกับจะระเบิด
เขาไม่กล้ามองนาน ไม่กล้าหยุดพัก ทำได้เพียงกัดฟันก้มหน้าวิ่งสุดชีวิตไปข้างหน้า
เขาไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งมานานเท่าไร รู้เพียงว่าขาทั้งสองข้างหนักขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับถ่วงด้วยตะกั่ว ทุกครั้งที่ยกเท้าต้องออกแรงทั้งร่าง
ปอดแสบร้อนเจ็บปวดราวกับมีไฟกองหนึ่งกำลังลุกไหม้ คอแห้งจนแทบมีควันพุ่งออกมา ทุกครั้งที่หายใจมีกลิ่นสนิมเหล็กปะปนอยู่
เหงื่อไหลเข้าตาจนแสบ เขาลืมตาแทบไม่ขึ้น ทำได้เพียงวิ่งไปพลางใช้แขนเสื้อเช็ดไปพลาง
หลายครั้งเขารู้สึกว่าตัวเองใกล้จะหมดแรง อยากหยุดพักสักครู่
แต่พอนึกถึงเนินโคราชที่ทอดยาวไร้ขอบเขตอยู่เบื้องหลัง นึกถึงสิ่งชั่วร้ายที่ซ่อนอยู่ในความมืด เขาก็กัดฟันฝืนวิ่งต่อ
เขาวิ่งอยู่อย่างนั้นตลอดทั้งคืน
จนกระทั่งเส้นขอบฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มปรากฏสีขาวนวลจาง ๆ ดุจท้องปลา แสงอาทิตย์อ่อนแรงสายแรกทะลุผ่านชั้นเมฆหนาทึบ สาดลงบนผืนดิน
ปาฏิหาริย์บังเกิดขึ้น เมื่อแสงอาทิตย์ปรากฏ เสียงร้องประหลาดเหล่านั้นก็เงียบหายไปในพริบตา ลมเย็นยะเยือกที่พัดหวีดหวิวก็หยุดลง กลิ่นเน่าเหม็นฉุนในอากาศจางเบาลงมาก
ทุกสิ่งรอบตัวดูเหมือนกลับคืนสู่ความสงบ เหลือเพียงร่องรอยบนพื้นกับกระดูกศพที่กระจัดกระจายเป็นหลักฐานยืนยันว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน
ในที่สุดเจิ้งจิ้งเสวียนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบ เกือบทรุดลงกับพื้น
เขารีบพยุงตัวไว้กับต้นไม้ใหญ่ข้างกาย หอบหายใจอย่างหนักอยู่นานกว่าจะฟื้นแรง
เขาพิงลำต้น เงยหน้ามองแสงรุ่งอรุณที่สว่างขึ้นเรื่อย ๆ บนขอบฟ้า ความรู้สึกราวกับรอดชีวิตจากภัยพิบัติทำให้เขาพร่าเลือนไปชั่วขณะ
พักอยู่ครู่ใหญ่ เขาจึงหยิบน้ำแร่จากเป้ บิดฝาออก แล้วยกขึ้นดื่มอึก ๆ ไปกว่าครึ่งขวด
น้ำเย็นไหลผ่านลำคอลงสู่ท้อง ความรู้สึกแสบร้อนราวกับถูกไฟเผาจึงบรรเทาลงบ้าง
เขาหยิบขนมปังอัดแข็งออกมาอีกชิ้น หักเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วค่อย ๆ เคี้ยว
ขนมปังแห้งและแข็งจนเขาสำลักแทบตาเหลือก แต่ก็ยังบังคับตัวเองให้กลืนลงไป ในโลกแปลกหน้าและอันตรายแห่งนี้ การรักษากำลังเอาไว้เป็นเรื่องสำคัญที่สุด
ขณะที่กินขนมปังหมดและกำลังเตรียมพักสักครู่ก่อนเดินทางต่อ หางตาของเขาก็พลันเหลือบเห็นเงาบ้านเตี้ย ๆ ปรากฏขึ้นบนเส้นขอบฟ้าไกลออกไป
เป็นหมู่บ้าน!
ดวงตาของเจิ้งจิ้งเสวียนพลันสว่างวาบ ความเหนื่อยล้าหายไปจนหมดสิ้น
เขาลุกพรวดขึ้นอย่างตื่นเต้น ขยี้ตาแรง ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้มองผิด
หลังคาบ้านที่เรียงรายกระจัดกระจายเหล่านั้นมองเห็นได้ชัดเจนท่ามกลางแสงยามเช้า
ในที่สุดก็มีผู้คนแล้ว!
เขาตบฝุ่นออกจากเสื้อผ้าอย่างตื่นเต้น แล้วจัดเสื้อคลุมเต๋าสีเขียวที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ นี่เป็นชุดที่เขาสวมตอนปีนเขาเมื่อวาน เดิมทีตั้งใจใส่ถ่ายวิดีโอให้ดูดีและแสดงตัวตนในฐานะนักพรตเต๋า
เขาเก็บดาบไม้พีชลงในเป้อย่างระมัดระวัง โดยให้ด้ามดาบโผล่ออกมาส่วนหนึ่งเพื่อจะได้ชักออกมาใช้ได้ทุกเมื่อ
จากนั้นสะพายเป้แล้วรีบเดินมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้าน
หมู่บ้านแห่งนี้เล็กกว่าที่เจิ้งจิ้งเสวียนคิดไว้เสียอีก มองปราดเดียวก็เห็นทั่วทั้งหมู่บ้าน มีบ้านอยู่รวมกันเพียงไม่กี่สิบหลัง
บ้านทุกหลังสร้างด้วยกำแพงดินและมุงหลังคาฟาง ฉาบผนังส่วนใหญ่หลุดล่อน เผยให้เห็นดินสีน้ำตาลเหลืองด้านใน หลังคาฟางก็ดำคล้ำ บางแห่งยังมีรูโหว่ ใช้แผ่นไม้ไม่กี่แผ่นปิดไว้พอขอไปที
ดูยากจนและทรุดโทรม
รอบหมู่บ้านล้อมด้วยรั้วไม้แบบง่าย ๆ ท่อนไม้ดำคล้ำผุพังไปหมดแล้ว บนรั้วมีแผ่นยันต์สีเหลืองซีดแปะอยู่มากมายอย่างบิดเบี้ยว
แผ่นยันต์เหล่านั้นถูกแดดลมฝนจนขาดวิ่น บางแผ่นเหลือเพียงครึ่งเดียว บางแผ่นกลายเป็นเศษกระดาษ ปลิวไหวเบา ๆ ไปตามลม
เจิ้งจิ้งเสวียนเดินมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน ก็เห็นชาวบ้านสองคนสวมเสื้อผ้าผ้าหยาบ แบกจอบเตรียมออกไปทำงานในนา
คนที่อายุมากกว่าน่าจะห้าสิบกว่า ผิวคล้ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยลึก มือมีหนังด้านและรอยแตกมากมาย
ส่วนคนหนุ่มอายุยี่สิบต้น ๆ รูปร่างไม่สูง สีหน้าเหลืองซีด ดูเหมือนขาดสารอาหาร
“พี่ชายทั้งสอง ขอรบกวนสักครู่” เจิ้งจิ้งเสวียนเดินเข้าไปหา พยายามยิ้มอย่างเป็นมิตร กลัวว่าจะทำให้พวกเขาตกใจ
ชาวบ้านทั้งสองได้ยินเสียงก็หันขวับมา พอเห็นเจิ้งจิ้งเสวียนก็ชะงักไปก่อน จากนั้นสีหน้าก็พลันแสดงความระแวดระวัง
พวกเขากำจอบในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว แล้วถือพาดไว้ตรงหน้า ราวกับกำลังป้องกันศัตรูบางอย่าง
“เจ้าเป็นใคร มาที่หมู่บ้านหลี่เจียของเราได้อย่างไร” ชาวบ้านสูงวัยเอ่ยถามด้วยเสียงแหบพร่า แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง พลางมองสำรวจเจิ้งจิ้งเสวียนตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ผมชื่อเจิ้งจิ้งเสวียน เป็นคนเดินทางผ่านมาครับ” เจิ้งจิ้งเสวียนเตรียมคำอธิบายไว้แต่แรกแล้ว จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ระหว่างทางเจอโจรปล้น สัมภาระถูกชิงไปหมด แถมยังพลัดหลงกับเพื่อนร่วมทาง พอรู้ตัวอีกทีก็เดินมาถึงที่นี่แล้ว อยากขอพักในหมู่บ้านสักสองสามวันครับ”
ชาวบ้านทั้งสองสบตากัน ความระแวดระวังบนใบหน้าไม่ได้ลดลงเลย
ชาวบ้านหนุ่มลดเสียงลงพึมพำว่า “ดูจากสภาพเจ้าแล้ว หรือเมื่อคืนจะเดินทางอยู่ เพิ่งมาถึงที่นี่ตอนนี้? นับว่าดวงแข็งจริง ๆ ไม่เจอเจ้าพวกสกปรกนั่นเข้า”
แม้เสียงของเขาจะเบา แต่เจิ้งจิ้งเสวียนก็ได้ยินชัดถ้อยชัดคำ
เจิ้งจิ้งเสวียนใจไหววูบขึ้นมาทันที
เป็นอย่างที่คิด! ชาวบ้านเหล่านี้รู้ว่ามีสิ่งชั่วร้ายอยู่!
เขากำลังจะเอ่ยถามต่อว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ชาวบ้านสูงวัยกลับรีบขัดจังหวะเสียก่อน
“พอแล้ว อย่าพูดมาก!” ชาวบ้านสูงวัยถลึงตาใส่ชาวบ้านหนุ่ม อีกฝ่ายจึงรีบหุบปาก ก้มหน้าลงไม่กล้าพูดต่อ
ชาวบ้านสูงวัยหันกลับมามองเจิ้งจิ้งเสวียนตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง คล้ายกำลังแน่ใจว่าเขาไม่เป็นภัย จึงค่อยถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “ดูเจ้าแล้วก็ไม่เหมือนคนร้าย ตามข้ามาเถอะ บ้านผู้ใหญ่บ้านอยู่ข้างหน้า มีเรื่องอะไรก็ไปคุยกับผู้ใหญ่บ้าน”