เสียงหอนหมาป่าพุ่งผ่านป่าลึก ทะลุพุ่มไม้ ดวงขึ้นสู่ท้องฟ้า
……
ปากถ้ำหินปูน
ชามน้ำในมือหลินฟานยังวางไม่ลง
เสียงร้องนั้นแทงเข้าหูเขา ชามหลุดจากมือ ดาบดำก็ปรากฏในมือแล้ว
เท้ากระแทกพื้น ทั้งตัวพุ่งออกจากปากถ้ำ ทะยานผ่านแท่น ข้ามชายหาด ดิ่งลงไปในแถวต้นไม้
บนกำแพงเมือง หลัวจงกำลังยกกล้องส่องทางไกลมองไปทางป่า
เขาได้ยินเสียงหอนนั้น บิดตัวจะเรียกหลินฟาน แต่ปากถ้ำกลับว่างเปล่า
บนชายหาดเหลือเพียงรอยเท้าลึกสองทาง ทอดยาวจากปากถ้ำไปจรดขอบป่า
หลัวจงยกกล้องส่องทางไกลเล็งไปที่ชายหาด ในเลนส์ไม่มีอะไรถูกจับได้เลย
มือสไนเปอร์ข้าง ๆ ตั้งหลักไม่ถูก "คนหายไปไหน?"
หลัวจงวางกล้องลง ลูกกระเดือกกลืนเฮือกหนึ่ง
"ไปแล้ว"
"ผมแม้แต่เงายังไม่ทันเห็น"
ในป่า ต้นไม้สองข้างทางพุ่งถอยหลังเร็วราวกับสายธาร
ฝ่าเท้าของหลินฟานเหยียบใบไม้ผุ แต่ละก้าวก้าวออกไปได้เจ็ดแปดเมตร
วิ่งไปได้สักพัก เสียงปะทะดังมาจากด้านหน้า พร้อมกับเสียงครางอู้อี้ของอู๋ฮุ่ย
ระยะห่างระหว่างต้นไม้เริ่มกว้างขึ้น สายตาหลินฟานทะลุผ่านแถวต้นไม้สุดท้าย เห็นสมรภูมินั้น
โจวไข่คุกเข่าครึ่งตัวอยู่บนพื้นแล้ว บ่าซ้ายมีแผลฉีกยาว ขนและหนังม้วนเป็นขด กล้ามเนื้อใต้ตอนเปิดออกคว่ำ
อู๋ฮุ่ยท้องตะแคงอยู่บนรากไม้ข้าง ๆ มุมปากมีเลือดคา สองขายังดิ้นรนพยายามลุกขึ้นยืน
บอดี้การ์ดสามคน สองคนนอนแน่นิ่งอยู่ในพุ่มไม้ อีกคนลากขาแหกลงไปทางสวี่จือเซี่ย