โจวไข่หันหัวไปมองอู๋ฮุ่ย และอู๋ฮุ่ยก็มองกลับมาที่เขา
สายตาของทั้งคู่ประสานกัน พอโจวไข่จะเปิดปากพูด อู๋ฮุ่ยกลับเอ่ยขึ้นก่อน
"ถ้านายกล้าบอกให้ฉันหนี ฉันจะตีฟันที่เหลือของนายกระเด็นออกไปเลย"
โจวไข่ปิดปากลง เขากำลังจะพูดประโยคนั้นจริง ๆ
ให้อู๋ฮุ่ยหนีไป กลับไปตามหาหลินฟาน ส่วนเขาคนเดียวจะอยู่รั้งสองคนนี้
รั้งได้นานเท่าไหร่ก็นานเท่านั้น รั้งไม่อยู่ก็ยอมพ่าย
แต่อู๋ฮุ่ยกลับปิดทางนั้นทันเขา
"นายจะอยู่คนเดียว? อยู่ไปทำไม? อยู่เพื่อรอตายหรือไง?" อู๋ฮุ่ยพูดรวดเร็วราวกับลูกโซ่ "ชายเสื้อกันลมคนนั้นแค่มือเดียวก็กดนายติดพื้นได้ นายจะใช้อะไรรั้ง?"
โจวไข่ขบฟันแน่น "งั้นนายว่ายังไงล่ะ"
อู๋ฮุ่ยไม่ตอบเขา หน้าอกของเธอขยายออก ศีรษะเงยไปด้านหลัง ปากอ้าออกจนสุด……
"เอ้าวู……"
เสียงถูกดึงออกมาจากลำคอ ทะลุผ่านยอดไม้ เสียงผู้หญิงแหลมเล็กกว่าเสียงผู้ชาย มนุษย์สัตว์เพศหญิงก็เช่นกัน
อู๋ฮุ่ยไม่หยุด เสียงที่สองดังตามมาทันที
"เอ้าวู……"
เท้าของชายเสื้อกันลมก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ฝุ่นดินสีแดงบนพื้นถูกเหยียบจนเป็นหลุม
"ตะโกนเลย เปิดปากตะโกนเต็มที่ไปเลยตอนนี้ เดี๋ยวอีกไม่นานจะเหลือแรงให้ตะโกนก็ไม่มีแล้ว……"
อู๋ฮุ่ยไม่แคร์เขา แล้วตะโกนอีกครั้ง
การได้ยินของหลินฟานได้รับการเสริมพลังมาจริง ๆ แต่ระยะห่างเท่านี้ พวกเขาก็ไม่มีใครแน่ใจ
อู๋ฮุ่ยกำลังเดิมพันด้วยชีวิต
ถ้าหลินฟานได้ยิน ด้วยความเร็วของเขา ไม่กี่นาทีก็จะมาถึง
สิ่งที่พวกเธอต้องทำคือฝืนทนให้รอดในช่วงไม่กี่นาทีนั้น
ถ้าหลินฟานไม่ได้ยิน พวกเขาทั้งสองก็จะตายรวมกันที่นี่
"น่ารำคาญ"
ชายเสื้อกันลมขยับตัว