"จัดการแม่มันก่อน" เสียงของดอกเตอร์ดังขึ้นจากที่ไหนไม่รู้
ชายเสื้อกันลมหันหัวมามองอึ้งๆ ไอ้สารเลวแก่นี่ยังจะเก็บข้อมูล ยังจะเทียบพัฒนาการกลายพันธุ์ของพวกมนุษย์สัตว์อีกเหรอ
เขาเปลี่ยนทิศทาง เดินตรงไปหาอู๋ฮุ่ย
โจวไข่คุกเข่าอยู่บนพื้น รูเบ้าตาสองข้างที่ว่างเปล่าไหลเลือดอาบ หูได้ยินเสียงฝีเท้าของชายเสื้อกันลมลอดผ่านตัวเองไปทางอู๋ฮุ่ย
"เฮ้ย...หยุดเดี๋ยวนี้!"
โจวไข่วางมือกางออกบนพื้น ยกเข่าขึ้น ทั้งตัวสั่นคลอน
เขามองอะไรไม่เห็นเลย
แต่ฟังจากเสียง ชายเสื้อกันลมน่าจะถึงตัวอู๋ฮุ่ยแล้ว ชายเสื้อกันลมชูมือขึ้น
เอ๊ะ...หยุดนะแก...
เสียงคำรามถูกบีบออกมาจากปากของโจวไข่ ไม่ใช่เสียงหอนหมาป่า ก็ไม่ใช่เสียงคนกรีดร้อง เป็นบางอย่างอยู่ระหว่างสองอย่างนั้น
ร่างกายของเขาเริ่มกระตุก
ที่ไหล่ก่อน กล้ามเนื้อม้วนตัวใต้ผิวหนัง กระดูกส่งเสียงกร๊วกกร๊ากจากการเลื่อนตำแหน่ง
ขนสีดำงอกออกมาจากแนวกระดูกสันหลัง ทับซ้อนกันชั้นต่อชั้น หยาบและแข็งกว่าเดิม
ผู้หญิงผมแดงสะบัดถอยหลังหนึ่งก้าว
ในเบ้าตาของโจวไข่ หลุมเลือดสองช่องที่ว่างเปล่า เริ่มมีบางอย่างดันออกมา
ตุ่มเนื้อแทะออกมาจากเนื้อเน่ารอบขอบกระดูกเบ้าตา แล้วค่อยๆ บีบตัวออกมา
เนื้อเยื่อสีชมพูห่อหุ้มด้วยเส้นเลือด พุ่งออกมาโป๊ะๆ ด้วยความเร็วผิดปกติ