“ดูท่าทางที่นางพูดสิ ช่างเหมือนถูกสิ่งอัปมงคลเข้าสิงจริง ๆ แต่น้องสะใภ้รอง เจ้าลองมองให้ดี แววตาคู่นั้นมีไอความตายอยู่ ไม่เหมือนคนเสียสติจริง ๆ ใช่หรือไม่?”
แม้ยายเก๋อจะไม่เคยกินเนื้อหมู แต่ก็เคยเห็นหมูวิ่งอยู่บ้าง มีชีวิตมาจนป่านนี้ เรื่องประหลาดและตำนานภูตผีปีศาจในหมู่บ้านแถบสิบลี้แปดบ้าน ย่อมได้ยินได้ฟังมาไม่น้อย
นางหรี่ตามองพินิจอยู่นาน ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าอาการคลุ้มคลั่งของภรรยาหลูชุนเชิงช่างแปลกพิกล ไม่เหมือนคนเสียสติ กลับคล้ายถูกคนอื่นเข้ามาแทนที่
ในใจนางร้อนรนอยากหาคนมายืนยันความคิด จึงหันกลับไปมองหวังกุ้ยเซียงที่ยืนอยู่ข้างกาย
เพียงหันกลับมาเท่านั้น ก็แทบทำเอาดวงวิญญาณของยายเก๋อลอยหลุดจากร่าง
“โอ๊ย แม่เจ้า นี่มันอะไรกัน? ไฉนถึงมีคนตกใจจนโง่งมไปอีกคนแล้ว?”
ยายเก๋อไม่รู้จะบรรยายหวังกุ้ยเซียงที่อยู่ตรงหน้าอย่างไรดี
ยามนี้ใบหน้าหวังกุ้ยเซียงซีดขาวราวกระดาษ ดวงตาเบิกกว้างแทบเท่าระฆังทองแดง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวราวกับเห็นผี นางจ้องภรรยาหลูชุนเชิงที่นั่งอยู่ริมเตียงเตาเขม็ง ขาทั้งสองสั่นไม่หยุดราวกับตะแกรงร่อนรำ
“น้องสะใภ้รอง ปกติเจ้าก็ไม่ได้ขี้ขลาดถึงเพียงนี้นี่นา เป็นอะไรไป? หรือเจ้าก็มองเห็นว่ามีสิ่งใดผิดปกติเข้าแล้ว?”
ในหัวหวังกุ้ยเซียงอื้ออึงไปหมด จู่ ๆ นางก็พลันตระหนักว่า ทักษะที่สามที่ว่านั้น เกรงว่าจะเป็นดวงตาคู่นี้ซึ่งมองทะลุหยินหยางได้
ในเวลานี้ บนร่างของภรรยาหลูชุนเชิงเห็นชัดว่ามีอีกคนซ้อนทับอยู่ พูดให้ถูกก็คือ มีวิญญาณเร่ร่อนอีกดวงเกาะติดอยู่
หวังกุ้ยเซียงไม่ได้ยินเลยว่ายายเก๋อกำลังพึมพำอะไรอยู่ข้างหู นางยกมือขึ้นอย่างลนลาน แล้วขยี้ตาตนเองแรง ๆ
ในใจยังเหลือความหวังริบหรี่ คิดว่าเป็นไปได้หรือไม่ว่าช่วงสองวันนี้เหน็ดเหนื่อยเกินไป จนตาพร่ามองเห็นภาพซ้อน
แต่ไม่ว่านางจะขยี้ตาหรือกะพริบตาอย่างไร วิญญาณอีกดวงที่ลอยอยู่หลังภรรยาหลูชุนเชิงก็ยังคงตามติดเป็นเงา ไม่อาจสลัดทิ้งไปได้
“น้องสะใภ้รอง?” ยายเก๋อเห็นนางไม่พูดไม่จา จึงยื่นมือไปแตะหวังกุ้ยเซียงเบา ๆ น้ำเสียงกลับสั่นเครืออยู่หลายส่วน นางกลัวแล้ว
ในหมู่บ้านนี้ นางกับหวังกุ้ยเซียงเป็นอันธพาลหญิงชื่อกระฉ่อนอยู่สองคน ปกติเดินวางอำนาจไปทั่วก็ไม่มีใครกล้าขวาง
จะมีเรื่องอะไรที่ทำให้หวังกุ้ยเซียงตกใจจนเหมือนวิญญาณหลุดจากร่างเช่นนี้ได้?
“หา? เรื่องอะไรนะ?”
หวังกุ้ยเซียงสะดุ้งโหยง ก่อนถามออกไปตามสัญชาตญาณ
ยังไม่ทันที่นางจะได้สติจากความตกตะลึง ภรรยาหลูชุนเชิงที่อยู่ริมเตียงเตาก็เหมือนสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง นางหันขวับมา ดวงตาเย็นเยียบคู่นั้นจ้องหวังกุ้ยเซียงเขม็ง
“นังตัวดี! บอกข้ามาว่าเจ้าเห็นอะไร?”
เสียงนั้นแหลมบาดหูและโหยหวน ไม่เหมือนเสียงที่ภรรยาหลูชุนเชิงจะเปล่งออกมาได้เลย
“เป็นคนน่าสงสารคนหนึ่ง!” ความรู้สึกแรกของหวังกุ้ยเซียงคือหวาดกลัว แต่ถัดมา ความขมขื่นกลับเอ่อท้นขึ้นในใจ
นางรู้สึกว่าวิญญาณที่อยู่บนร่างภรรยาหลูชุนเชิงนั้นน่าสงสารและไร้ที่พึ่งยิ่งกว่าเจ้าของร่างเสียอีก
ผ่านผิวหนังห่อหุ้มชั้นนั้นไป นางมองเห็นรูปร่างหน้าตาของดวงวิญญาณได้ชัดเจน
แท้จริงแล้วโครงหน้าทั้งห้าประณีตงดงาม เพียงแต่ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ร่างผอมจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม คล้ายถูกลมพัดเพียงคราวเดียวก็ปลิวสลายไปได้
เสื้อผ้าที่สวมอยู่ยิ่งขาดรุ่งริ่ง ปะชุนทับกันเป็นชั้น ๆ หลวมโพรกคลุมร่างที่เหลือแต่กระดูก มองแล้วชวนให้ใจหดหู่
ทุกคนในห้องมองหวังกุ้ยเซียง แล้วหันไปมองภรรยาหลูชุนเชิงที่มีท่าทางราวกับคนคลุ้มคลั่ง ในใจต่างรู้สึกเย็นวาบและหวาดผวา
ทุกคนสูดลมหายใจเย็นเฮือกหนึ่งพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ก่อนค่อย ๆ ขยับถอยหลังอย่างเป็นระเบียบ แทบอยากเอาหลังแนบกำแพงให้ห่างจากคนประหลาดทั้งสองให้มากที่สุด
หวังกุ้ยเซียงอ้าปากค้าง กำลังลังเลว่าจะพูดอะไรต่อเพื่อแก้สถานการณ์ ทันใดนั้นนางก็รู้สึกว่าวิญญาณส่วนลึกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต
นางนึกว่าวิญญาณเร่ร่อนตนนั้นมีความแค้นหนักหนา จึงคิดจะเข้าสิงร่างตนเองอย่างฝืนใจ ตกใจจนแทบขาดใจ
แต่ในวินาทีถัดมา นางกลับพบด้วยความประหลาดใจว่า มิติพิเศษที่มองเห็นได้ในส่วนลึกของจิตใจสั่นไหวตามไปด้วย จากนั้นก็มีสิ่งของชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้นกลางที่ว่างเปล่า
มันเป็นกล่องไม้ประณีต ขนาดใหญ่กว่ากล่องเครื่องเขียนเพียงเล็กน้อย บนฝากล่องมีอักษรตัวใหญ่สามตัวเขียนอย่างพลิ้วไหวว่า “ยันต์ปลดปล่อยวิญญาณ”
หวังกุ้ยเซียงตัวแข็งทื่อ ในหัวผุดเครื่องหมายคำถามขึ้นมานับไม่ถ้วนในชั่วพริบตา
นี่ก็...ได้มาแล้วหรือ?
ทักษะที่สามของนางช่างทรงพลังและใส่ใจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ไม่ต้องลงมือเอง ระบบก็สัมผัสได้โดยอัตโนมัติ ช่วยขจัดความแค้นและกรรมชั่วในใจวิญญาณเร่ร่อนเหล่านี้ แล้วส่งพวกเขาไปสู่สุขคติได้เลยหรือ?
หวังกุ้ยเซียงร้อนใจนัก ครุ่นคิดว่าจะใช้ความคิดเปิดกล่องบ้า ๆ ใบนั้นได้หรือไม่
ถึงอย่างไรคนที่มาดูเรื่องสนุกก็อยู่กันเต็มทั้งในและนอกห้อง นางจะเสกของออกมาจากอากาศต่อหน้าทุกคนราวกับเล่นกลไม่ได้กระมัง?
เช่นนั้นมิกลายเป็นปีศาจไปแล้วหรือ!
นางออกแรงฮึดอยู่เต็มที่ จนสมองอื้ออึงไปหมด แต่กล่องใบนั้นกลับคล้ายถูกเชื่อมติดไว้ในมิติพิเศษ ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย
อีกทั้งกล่องใบนั้นยังดำทะมึนและหนักอึ้ง ดูเหมือนไม้ผุท่อนหนึ่ง ไม่มีแสงวิเศษสักนิด แถมไม่ให้คำใบ้อะไรเลย
หวังกุ้ยเซียงจนปัญญา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะระบบในหัวกำลังชี้แนะ หรือเพราะดูละครโทรทัศน์มาไม่น้อย
สมองนางพลันแล่นวาบ การขจัดกรรมชั่วที่ว่านี้ จะต้องช่วยคลี่คลายความแค้นในใจของวิญญาณเร่ร่อนเสียก่อน ปลดปมในใจให้ได้หรือไม่?
ดังนั้นยันต์ปลดปล่อยวิญญาณจึงยังใช้ไม่ได้ในตอนนี้ ต้องช่วยขจัดความแค้นของวิญญาณเร่ร่อนให้หมดเสียก่อนจึงจะใช้ได้
คิดได้ดังนั้น หวังกุ้ยเซียงก็ไม่ลังเล ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
นางเคยดูเรื่อง “จี้กง” และ “เปาบุ้นจิ้น” แม้จะไม่มีฝีมือเหมือนพวกเขา แต่ก็พอรู้ขั้นตอนอยู่บ้าง
นางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพยายามกดเสียงให้ต่ำและนุ่มนวลที่สุด กลัวว่าจะทำให้ใครตกใจ
“เอ่อ...แม่หนูเอ๋ย หากมีเรื่องคับข้องใจอะไรก็เล่าให้ป้าฟังเถิด หากเจ้าถูกใส่ความอย่างใหญ่หลวงจริง ๆ ป้าย่อมไม่อยู่เฉยแน่ จะพยายามให้ความเป็นธรรมแก่เจ้า
แต่ถึงอย่างไร ภรรยาชุนเชิงก็ขึ้นชื่อว่าเป็นคนซื่อสัตย์และอ่อนโยนมาโดยตลอด ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ในหมู่บ้าน ใครบ้างไม่ชมว่านางเป็นคนดี? ต่อให้ในใจเจ้ามีโทสะเพียงใด ก็อย่าระบายใส่นางจนทำให้คนดีต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย!”
ยามนี้หวังกุ้ยเซียงเก็บอารมณ์ร้อนประจำตัวไว้จริง ๆ น้ำเสียงนุ่มนวลแผ่วเบา กลัวว่าจะทำให้ “ผู้น่าสงสาร” ทั้งสองตรงหน้าตกใจ
พูดให้ถูกคือคนเป็นหนึ่งคน กับวิญญาณอาฆาตอีกหนึ่งดวง
คำพูดยาวเหยียดที่หวังกุ้ยเซียงกล่าวขึ้นกะทันหัน ทำเอาคนในห้องตกใจไม่น้อย แต่ละคนราวกับเห็นผีจริง ๆ แทบอยากเอาตัวไปแนบหน้าต่างให้ห่างจากคนทั้งสองให้มากที่สุด
หลี่เจี้ยเช่าและอี้ชุนเหมียวที่ได้ยินข่าวจากข้างนอก ร้อนใจราวกับไฟลนก้น ไม่สนใจว่าสถานการณ์ในห้องเป็นอย่างไร พากันเบียดเข้ามาจนได้
ยามนี้สะใภ้ทั้งสองไม่มีเวลามากลัวแล้ว พวกนางพุ่งเข้าไปคนละข้าง คว้าแขนหวังกุ้ยเซียงไว้แน่น แล้วพยายามลากออกไปข้างนอก
“แม่เจ้าโว้ย! ได้ยินว่าสิ่งนี้เฮี้ยนมาก ชอบเกี่ยววิญญาณคนโดยเฉพาะ! แม่เพิ่งรอดตายกลับมาจากประตูผีได้ไม่นาน อย่าปล่อยให้ของสกปรกนี่เกี่ยววิญญาณไปเด็ดขาดนะ!”
ยามนี้หลี่เจี้ยเช่าทิ้งความเกรงใจที่มีต่อแม่สามีตามปกติไปจนหมดสิ้น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว นั่นคือรักษาชีวิตไว้!
อี้ชุนเหมียวก็ใช้มือข้างหนึ่งพยุงแม่สามี ส่วนอีกข้างต้องปกป้องท้องโตของตนเอง คำพูดโกหกหลุดออกจากปากทันที
“ท่านแม่! รีบไปกันเถอะ เมื่อครู่อินเกินวิ่งมาบอกให้กลับบ้านไปกินข้าว กับข้าวเย็นหมดแล้วเจ้าค่ะ!”
นางรู้ดีว่าตอนนี้ยังไม่ถึงมื้อไหน เพิ่งกินข้าวกันไปแท้ ๆ ข้ออ้างนี้ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย แต่นางกลัวจริง ๆ จนน่องขาแทบเป็นตะคริว!