“พวกเจ้าสองคนรีบออกไปเดี๋ยวนี้ ยืนเกะกะอยู่ตรงนี้ทำไม มีแต่จะขวางทาง!”
หวังกุ้ยเซียงครุ่นคิดในใจว่า ตนทะลุมาจากยุคปัจจุบันสู่โลกสมมติเล็ก ๆ อันห่างไกลแห่งนี้ คงถูกกำหนดมาให้ทำงานประเภทนี้โดยแท้
พูดไปแล้ว หากคิดจะใช้ชีวิตอย่างผาสุกในดินแดนแห่งนี้ ก็ต้องรู้จักเออออตามน้ำ ทำตามสัญชาตญาณ ย่อมไม่ผิดแน่
ถึงจะไม่มั่นใจว่าความรู้สึกนี้ถูกต้องหรือไม่ แต่หวังกุ้ยเซียงก็ยืนกรานหัวชนฝา อยากลองทำตามแรงใจของตนสักครั้ง
หลี่เจี้ยเช่ากับอี้ชุนเหมียวเพิ่งคิดจะเอ่ยคัดค้าน จะปล่อยให้แม่สามีอยู่ในบ่อไฟเพียงลำพังได้อย่างไร
แต่พอหวังกุ้ยเซียงถลึงตา แววตาคมกริบดุจมีด ทั้งสองก็สงบเสงี่ยมลงทันที หดคอเดินออกไปนอกห้องอย่างว่าง่าย แล้วแนบหน้ากับขอบหน้าต่างแอบฟังอยู่
วิญญาณที่สิงอยู่ในร่างภรรยาของหลูชุนเชิงฝืนยิ้มขมขื่น ก่อนจะเอ่ยกับหวังกุ้ยเซียง
“หากนางไม่ใช่คนซื่อตรงมีจิตใจบริสุทธิ์ ข้าคงไม่มีทางยืมร่างนางมาวุ่นวายอยู่แถวนี้ได้ เรื่องนี้นับเป็นวาสนาประหลาดนัก ข้ากับนางชื่อแซ่เดียวกัน ต่างก็ชื่อเหอฮัว”
“ชื่อเดียวกันอีกแล้วหรือ?” หวังกุ้ยเซียงพึมพำเสียงเบา ตนเองก็ทะลุมิติมาเพราะเรื่องนี้เหมือนกัน ยังจะมีมุกพ้องเสียงอีกหรือ!
“เจ้ามัวอ้ำอึ้งอะไรอยู่?” วิญญาณในร่างภรรยาของหลูชุนเชิง หรือก็คือเหอฮัว ดวงตาพลันฉายแววอำมหิตขึ้นมาอีกครั้ง จ้องหวังกุ้ยเซียงเขม็ง
ยามนี้นางไม่เชื่อใจผู้ใดอีกแล้ว มองใครก็เห็นเป็นศัตรูทั้งสิ้น
หวังกุ้ยเซียงรีบดึงความคิดกลับมา จ้องเหอฮัวไม่วางตา จะปักหลักตั้งตัวในโลกใบเล็กนี้ได้หรือไม่ ล้วนขึ้นอยู่กับความสามารถในคราวนี้แล้ว