ทะลุมาเป็นแม่ผัวใจร้าย ข้าจับผีพาทั้งบ้านรุ่งเรือง

ตอนที่ 4 บ้าแล้วหรือ?

8 นาที· 1.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หวังกุ้ยเซียงดื่มไข่ตุ๋นจืดชืดชามนั้นจนหมดเกลี้ยง วางตะเกียบลงแล้วไม่แตะกับข้าวอื่นแม้แต่คำเดียว ก่อนลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้องของตนทันที

ไม่ใช่ว่านางโกรธจนกินข้าวไม่ลงหรอก เพียงแต่อาหารจานนั้นแค่มองก็ชวนให้คลื่นไส้ กลืนลงคอยากเหลือเกิน สู้ปล่อยให้ท้องว่างแล้วอยู่อย่างสงบเสียยังดีกว่า

พอเห็นแม่สามีกลับเข้าห้องไป หลี่เจี้ยเช่าก็รีบหยิบหมั่นโถวร้อน ๆ มาสองลูก แล้วก้าวเร็ว ๆ ไปที่ลานบ้าน กวาดตามองซ้ายขวา ก่อนยัดให้สามีของตนที่ยังคุกเข่าอยู่ตรงนั้น

“แม่แค่บอกให้เจ้าคุกเข่าสำนึกผิด ไม่ได้ห้ามกินอะไรเสียหน่อย รีบกินหมั่นโถวสองลูกนี้รองท้องเถอะ อย่าปล่อยให้ร่างกายหิวจนหมดแรง บ่ายนี้ยังต้องลงนาไปทำงานอีกนะ!”

สามีของตนย่อมต้องรู้จักรักและห่วงใย หลี่เจี้ยเช่ายังรู้ว่าควรปกป้องสามีของตนอย่างไรให้ทนทุกข์น้อยลง

หลูจินเกินใช้ชีวิตอยู่ใต้มือแม่แท้ ๆ มาหลายปี ย่อมมีประสบการณ์ไม่น้อย หนังหน้าของเขาถูกฝึกจนหนาเสียแล้ว

อย่างที่ภรรยาพูดจริง ๆ บ่ายนี้ยังต้องทำงาน จะปล่อยให้ท้องหิวแล้วทรมานตัวเองไปทำไม

เขาจึงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น อาศัยร่างกายบังสายตาคนอื่น แล้วค่อย ๆ กลืนหมั่นโถวสองลูกลงท้องไปทีละคำ สุดท้ายยังดื่มน้ำข้าวร้อน ๆ ที่ภรรยายกมาให้หนึ่งชาม ท้องถึงได้อุ่นขึ้นมาบ้าง

ตลอดบ่ายหวังกุ้ยเซียงนอนอยู่ในห้องของตน นางใช้เวลาศึกษามิติพิเศษของตัวเอง

เพียงขยับความคิดก็เข้าไปได้ แต่พอเข้าไปดูกลับไม่มีอะไรเลย มิติที่ว่างเปล่าเช่นนี้จะมีประโยชน์อะไร?

นางคงไม่ถึงกับต้องไปขโมยเสบียงของคนในหมู่บ้านจากท้องนาใช่หรือไม่?

หวังกุ้ยเซียงที่ยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นว่าไร้ประโยชน์ พลันลุกพรวดขึ้นนั่งแล้วตบต้นขาตัวเองอย่างแรง หรือสมองของนางถูกอุโมงค์กาลเวลาหนีบเอาตอนข้ามมิติมากันนะ?

เหตุใดนางถึงทำให้หนทางของตัวเองแคบลงเช่นนี้?

หรือจะหาโอกาสแบ่งทรัพย์เจ้าโจรให้คนจนไม่ได้หรือ?

และคนจนคนนั้นก็คือนางเอง!

แต่เรื่องนี้ต้องค่อย ๆ วางแผน ต้องรอให้นางไปเมืองตำบลเพื่อสืบดูเสียก่อนว่ามีคนร่ำรวยคนไหนที่ไร้คุณธรรมบ้าง

แม้นางจะจนไปหน่อย ขี้เกียจไปหน่อย และอารมณ์ร้อนไปหน่อย แต่ค่านิยมที่ถูกต้องก็ยังมีอยู่

การแบ่งทรัพย์เจ้าโจรให้คนจนแบบนี้เหมาะกับยุคโบราณเท่านั้น เป้าหมายต้องเป็นพวกคนรวยที่ไร้คุณธรรม เห็นชีวิตคนเป็นผักปลา ได้ทรัพย์สินมาแล้วถึงจะไม่รู้สึกผิด

ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่า หากได้ทำอะไรสักอย่าง เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

สมัยอยู่ในโลกเดิม นางนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง วันนี้ก็นอนเล่นมิติพิเศษอยู่บนเตียงเช่นกัน เผลอแวบเดียวก็มืดค่ำเสียแล้ว

มื้อเย็นก็ยังเป็นหมั่นโถวธัญพืชหยาบกับโจ๊กใสจนเห็นเงาคน หวังกุ้ยเซียงยิ่งแน่วแน่กับความคิดที่จะแบ่งทรัพย์เจ้าโจรให้คนจน ชีวิตเช่นนี้นางทนต่อไปไม่ไหวแม้แต่วันเดียวแล้ว

“ท่านน้าสะใภ้รองหลู ได้ยินว่าลูกสะใภ้คนที่สามของบ้านผู้ใหญ่บ้านเป็นบ้าไปแล้ว ร้องไห้ ๆ หัวเราะ ๆ อยู่ตรงนั้น ท่านไม่ไปดูหน่อยหรือ?”

เพิ่งกินมื้อเย็นเสร็จ ฟ้าก็เพิ่งมืดลง ไม่รู้ว่าใครมายืนตะโกนอยู่หน้าบ้าน น้ำเสียงฟังดูตื่นเต้นไม่น้อย

หวังกุ้ยเซียงเข้าใจแทบจะทันทีว่าท่านน้าสะใภ้รองหลูที่อีกฝ่ายเรียกก็คือตัวนาง และคนผู้นั้นกำลังชวนนางไปดูเรื่องสนุก

แล้วจะไม่ไปได้อย่างไร?

การชมเรื่องครึกครื้นโดยไม่กลัวว่าเรื่องจะบานปลาย นับเป็นความเพลิดเพลินอย่างหนึ่งของชีวิตที่ได้ทะลุมิติมา

นางเดินตามออกไปโดยไม่ทันคิด พอหันกลับมาก็เห็นหลี่เจี้ยเช่ากับอี้ชุนเหมียวเดินตามหลังตนมา

“ท่านแม่ ข้าไม่ได้จะไปดูเรื่องสนุกที่บ้านผู้ใหญ่บ้านนะ พอดีข้าจะไปทางตะวันออกของหมู่บ้าน มีธุระต้องจัดการนิดหน่อย”

อี้ชุนเหมียวลูบท้องตัวเองอย่างกระอักกระอ่วน

นางท้องโตเช่นนี้ หากไปดูเรื่องสนุกต้องถูกด่าแน่ เพราะฉะนั้นหลังพูดจบ นางก็เตรียมใจรับคำด่าไว้แล้ว สายตาหลุบหลบอย่างกระวนกระวาย

หวังกุ้ยเซียงรู้ดีว่าเรื่องดูความครึกครื้นเป็นสัญชาตญาณที่ฝังอยู่ในกระดูก ใครก็อย่าได้หัวเราะเยาะใครเลย

นางไม่มีเวลาว่างไปด่าสะใภ้ทั้งสองคน เดินตามคนที่ตะโกนเรียกเมื่อครู่ออกไปทางบ้านผู้ใหญ่บ้านทันที

เมื่อเดินมาถึงนอกลานบ้าน นางถึงได้เห็นชัดว่าคนที่เรียกนางคือใคร อาศัยความทรงจำของร่างเดิมจึงนึกออกว่าเป็นยายเก๋อ ซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายบ้าน

แม้จะเรียกกันว่ายาย แต่ที่จริงอายุก็พอ ๆ กับหวังกุ้ยเซียง ราวสี่สิบปีเท่านั้น

แต่ยุคโบราณก็เป็นเช่นนี้ ผู้ชายพออายุเกินสามสิบห้าก็ถูกเรียกว่าตาเฒ่า ส่วนผู้หญิงอายุเท่านี้ก็กลายเป็นยายไปตามธรรมชาติ ที่สำคัญคือผู้คนอายุสั้นกันทั้งนั้น อีกทั้งทำงานในนาเสียจนแก่ก่อนวัย

“ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่? อยู่ดี ๆ จะเป็นบ้าไปได้อย่างไร? หรือพวกเราฟังผิดกัน จะได้ไม่ต้องไปเสียเที่ยวแล้วโดนด่าอีก” หวังกุ้ยเซียงถามไปพลางเดินไปพลาง ในใจยังอดสงสัยไม่ได้

ร่างเดิมกับยายเก๋อสนิทสนมกันไม่น้อย ไม่ใช่เพราะมีน้ำใจผูกพันลึกซึ้งอะไรหรอก เพียงแต่ทั้งคู่ต่างก็ไม่ยอมมีเหตุผล สำนวนว่ากลิ่นเดียวกันย่อมเข้ากันได้จึงเหมาะกับพวกนางที่สุด

โดยทั่วไป หากในหมู่บ้านหนึ่งมีหญิงปากจัดอยู่สองคน ก็ต้องเป็นไม้เบื่อไม้เมา คอยทะเลาะกันทุกวันแน่

แต่สองคนนี้กลับรู้จักหลบคมของกันและกัน ไม่ไปหาเรื่องอีกฝ่าย ความสัมพันธ์จึงดูปรองดองกันไม่น้อย

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แต่บ้าแน่ ๆ คนพวกนั้นพูดเสียเห็นภาพชัดเจน ไม่น่าใช่เรื่องโกหก”

ยายเก๋อก็ทำหน้างุนงง คนดี ๆ อยู่แท้ ๆ เหตุใดถึงได้เป็นบ้าไปเสียอย่างนั้น? แต่พอคิดอีกที คนในหมู่บ้านคงไม่กล้าเอาเรื่องอัปมงคลเช่นนี้มาล้อเล่น

หมู่บ้านไม่ได้ใหญ่โตนัก ทั้งสองเดินไปได้ไม่นานก็ถึงหน้าบ้านผู้ใหญ่บ้าน

ตอนนี้บ้านผู้ใหญ่บ้านถูกผู้คนล้อมจนแน่นขนัด ทั้งวงในวงนอกเต็มไปด้วยคน

“บ้าจริง ๆ ฟังสิ นางพูดอะไรออกมาบ้าง มีประโยคไหนเหมือนคนปกติพูดกัน?”

“นั่นน่ะสิ! ปกติเห็นขี้ขลาดยิ่งกว่าหนู เมื่อครู่กลับชี้หน้าด่าภรรยาผู้ใหญ่บ้านเสียยับเยิน”

“เจ้าไม่เห็นท่าทางตอนนางด่าผู้ใหญ่บ้านสินะ เสียงดังจนผิดเพี้ยน ฟังแล้วเย็นยะเยือก ข้าสงสัยว่าคงไปล่วงเกินสิ่งอัปมงคลเข้า”

“โรคบ้าส่วนใหญ่ก็มาจากการไปล่วงเกินอะไรเข้า แต่เรื่องลี้ลับเช่นนี้ ไม่มีใครรักษาได้หรอก!”

ทุกคนต่างพูดคุยถกเถียงกัน ยายเก๋อคว้าแขนหวังกุ้ยเซียง พานางเบียดฝูงชนเข้าไปด้านหน้า

จะว่าเบียดก็ไม่เชิง แม้คนในหมู่บ้านจะชอบดูเรื่องครึกครื้น แต่ในใจก็รู้จักขอบเขต และมีระเบียบอยู่บ้าง

ไม่มีใครโง่ไปขวางหน้าประตูบ้านคนอื่นให้เกะกะ คนที่อยากเห็นชัด ๆ ก็ปีนขึ้นไปนั่งบนกำแพงบ้าง ยืนชะเง้อมองอยู่ในหรือด้านนอกลานบ้านบ้าง ต่างเว้นทางเข้าหลักไว้กว้างขวาง

ยายเก๋อกับหวังกุ้ยเซียงอยู่ในหมู่บ้านมาหลายสิบปี อาศัยอายุและชื่อเสียงความปากจัดที่สั่งสมมานาน ทั้งคู่จึงเบียดเข้าไปถึงในห้องได้สำเร็จ

ส่วนหลี่เจี้ยเช่ากับอี้ชุนเหมียวที่ยังเป็นสะใภ้สาว ใจยังไม่กล้าพอจะเบียดเข้าไป อีกอย่างแม้จะยืนอยู่ในลานบ้าน ก็ยังอยู่ตรงมุมด้านหลัง

“หุบปากเสียที! ถ้ายังพูดจาเหลวไหลอีก ดูสิว่าข้าจะตีเจ้าหรือไม่!” หลูชุนเชิงได้ยินคำพูดเหลวไหลลบหลู่ผู้ใหญ่ที่หลุดออกจากปากภรรยา ใบหน้าก็เขียวคล้ำ

เขาโกรธจนยกฝ่ามือขึ้นสูง เหวี่ยงไปกลางอากาศสองครั้ง แต่พอเห็นภรรยามีท่าทางคลุ้มคลั่งเช่นนั้น สุดท้ายก็ยังทำใจฟาดมือลงไปไม่ลง

ในใจเขาเองก็อดสงสัยไม่ได้ว่าภรรยาไปล่วงเกลียดสิ่งสกปรกอะไรเข้าจริงหรือไม่ แต่ไม่ว่าอย่างไร การด่าทอผู้ใหญ่ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ ต่อไปพวกเขาสองสามีภรรยาจะยังมีหน้าอยู่ในตระกูลหลูได้อย่างไร?

ภรรยาของหลูชุนเชิงได้ยินเช่นนั้น ไม่เพียงไม่กลัว กลับยังเบิกตาถลึงใส่

ดวงตาคู่นั้นไม่มีความอ่อนโยนอย่างที่เคยมีหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย มีเพียงแววอำมหิตเย็นเยียบ ราวกับจะกินคน เห็นได้ชัดว่านางผิดปกติไปโดยสิ้นเชิง

“เจ้าจะตีหรือ? ลองตีข้าสักทีสิ! เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะทำให้ทั้งครอบครัวพวกเจ้าไม่ได้ตายดี! ครอบครัวเจ้าทำเรื่องชั่วช้าได้ ยังไม่ยอมให้ข้าพูดอีกหรือ?

“พ่อเจ้าเคยพูดกับปากตัวเองว่า ให้ลูกชายคนรองกับคนที่สามทำงานให้มากหน่อย เก็บเงินที่ประหยัดได้จากค่าใช้จ่ายเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้ส่งหลานชายคนโตไปเรียนหนังสือ!”

“ผู้หญิงอย่างเจ้าจะไปรู้อะไร ผู้ใหญ่บ้านวางแผนระยะยาวต่างหาก ท่านรู้ว่าหมู่บ้านเราควรมีคนอ่านออกเขียนได้ นี่ไม่ใช่เรื่องน่าอับอายเสียหน่อย ในฐานะสะใภ้ เจ้าไยต้องก่อเรื่องให้วุ่นวายเช่นนี้?”

หวังเอ้อร์ เพื่อนบ้านของบ้านผู้ใหญ่บ้าน เอ่ยแทรกขึ้นมาช่วยไกล่เกลี่ย เขาเป็นคนฉลาด เจ้าเล่ห์ เพียงกลอกตาก็รู้แล้วว่าตอนนี้ควรประจบใคร คำพูดจึงเอนเอียงไปทางผู้ใหญ่บ้านโดยธรรมชาติ

ภรรยาของหลูชุนเชิงได้ยินเช่นนั้นก็หันขวับ ชี้นิ้วไปทางหวังเอ้อร์ สายตาเย็นเยียบที่จ้องเขม็งจนคนมองขนหัวลุก

“เจ้าลูกดำ พูดจาเหลวไหลอะไรอยู่ตรงนี้? ดูผิวดำทั้งตัวของเจ้าเสียก่อน ปกติคงทำเรื่องละอายใจมาไม่น้อยล่ะสิ! ต่อไปอย่าเดินทางกลางคืนจะดีที่สุด ระวังจะเจอผีที่อยากเล่นงานเจ้ากลางทาง แต่ถึงอย่างไร...”

นางกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนส่งเสียงหัวเราะประหลาด “เจ้าดำเสียขนาดนี้ ต่อให้เดินกลางคืน ผีก็คงมองไม่เห็นหน้าตาเจ้าอยู่ดี นับว่าช่วยให้ผีไม่ต้องเปลืองแรงไปด้วย!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป