“ขอรับ ท่านอาจารย์!” หลินเยี่ยนขานรับ
ทั้งสองเพิ่งจะหันกายจากไป หานหม่านที่อยู่ไกลออกไปก็ส่งเสียงร้องขึ้น “เจ็บจะตายอยู่แล้ว”
หลินเยี่ยนลอบคิดว่าคนผู้นี้ฟื้นผิดเวลาแท้ ๆ ทั้งที่หนีเอาชีวิตรอดได้อยู่แล้ว ยามนี้กลับ...
ผู้บำเพ็ญพิษแค่นเสียงเย็นชา ประกายในดวงตาฉายเจตนาสังหารขึ้นมาทันที
หลินเยี่ยนรีบวิงวอน “ท่านอาจารย์ คนผู้นี้ทั้งซื่อทั้งทึ่ม ให้เขาอยู่ข้างกายท่าน คอยใช้แรงงานดีหรือไม่?”
ผู้บำเพ็ญพิษขมวดคิ้ว เจ้าหนุ่มนี่ร่างกายกำยำ แข็งแรงทนทาน จะให้เป็นคนใช้แรงงานหรือใช้ทดลองโอสถก็เหมาะ ฆ่าทิ้งไปย่อมน่าเสียดายจริง ๆ
“อืม!”
“ลุกขึ้นเสีย ตามอาจารย์ขึ้นเขา!” หลินเยี่ยนตวาดใส่หานหม่าน พลางส่งสายตาเป็นนัยไม่หยุด
หานหม่านส่ายศีรษะ แม้ยังงุนงงอยู่ แต่เมื่อนึกถึงเรื่องที่หลินเยี่ยนช่วยชีวิตตนก่อนหน้านี้ จึงรีบลุกขึ้นเดินตามทั้งสองไป
ระหว่างทางขึ้นเขา ผู้บำเพ็ญพิษพลันหยุดฝีเท้า หันกลับมาจ้องหลินเยี่ยนแล้วถามว่า
“เมื่อครู่เจ้าสงสารอาจารย์จริงหรือ?”
“จริงขอรับ!” หลินเยี่ยนมีสีหน้าเคารพนบนอบ “แม้ท่านอาจารย์จะใช้ศิษย์ทดลองโอสถ แต่ศิษย์เข้าใจว่าโอสถล้วนปรุงขึ้นอย่างประณีต และท่านไม่ได้คิดเอาชีวิตศิษย์”
ผู้บำเพ็ญพิษชะงักไป คิดในใจว่าเจ้าหนุ่มนี่คงไม่รู้ความลับในร่างกายตนเอง คงเข้าใจว่าเขาทำไปเพื่อหวังดี เช่นนั้นก็ช่างเถิด
“เจ้าช่างรู้ความ”
หลินเยี่ยนก้มหน้า ซ่อนความขมขื่นที่มุมปาก เขาไม่อยากหนีหรือ? หากมิใช่เพราะยันต์แผ่นนั้นของเจ้า เขาคงหนีไปนานแล้ว
ก่อนหน้านี้เมื่อผู้อาวุโสเฮยเฟิงปรากฏตัว ความเย็นเยียบจากการถูกจับจ้องยังคงติดตรึงอยู่ หากมีโอกาสแม้เพียงน้อยนิด เขาจะยอมอยู่ต่อได้อย่างไร? การสังหารหวังซานเป็นเพียงการเอาตัวรอดอย่างจำใจ หากหวังซานยังมีชีวิตอยู่ เขาย่อมถูกส่งมอบให้สำนักชั้นใน และกลายเป็นมนุษย์ทดลองโอสถไปโดยสมบูรณ์ การอยู่ข้างกายผู้บำเพ็ญพิษ อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสรอดอยู่บ้าง
ครั้นแล้ว สีหน้าผู้บำเพ็ญพิษก็เคร่งขรึมลง