ผู้บำเพ็ญพิษสีหน้าเคร่งขรึม วูบเดียวร่างก็ไปถึงนอกถ้ำ หลินเยี่ยนผลักหานหม่านไปทีหนึ่ง ก่อนตามออกจากถ้ำไปด้วย
ทว่าเมื่อทั้งสองเห็นภาพตรงหน้า ก็อดสะดุ้งตกใจไม่ได้
ด้านนอกถ้ำมีศพศิษย์มารหลายร่างนอนเกลื่อนพื้น เบื้องหน้ามีชายชราชุดดำยืนอยู่ ใบหน้าเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขณะจ้องผู้บำเพ็ญพิษ
“ศิษย์น้อง ทำเอาศิษย์พี่ตามหาแทบแย่ คิดไม่ถึงว่าบริเวณรอบนอกของสำนักจะมีสถานที่เร้นลับเช่นนี้ด้วย”
ผู้บำเพ็ญพิษมีสีหน้าหม่นคล้ำ “เจ้านี่ตามหลอกหลอนไม่เลิกราจริง ๆ”
“ศิษย์น้อง ตำรับโอสถนั้นพวกเราค้นพบด้วยกัน แต่เจ้ากลับยึดไว้เป็นของตน ช่างไร้คุณธรรมเสียจริง” ชายชราชุดดำหัวเราะหึ ๆ “แต่ข้าไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเจ้า คราวนี้ที่มาก็ไม่ได้มาเพื่อตำรับโอสถ”
“หึ!” ผู้บำเพ็ญพิษแค่นเสียงเย็นชา
“ศิษย์น้อง ได้ยินว่าเจ้าได้ตัวคนทดลองโอสถมาคนหนึ่ง กินยาเข้าไปแล้วยังไม่ตาย”
“เจ้ารู้ได้อย่างไร?” ผู้บำเพ็ญพิษมีสีหน้าตื่นตะลึง
ชายชราชุดดำแค่นเสียง “ศิษย์น้อง ส่งตัวมนุษย์ทดลองโอสถนั่นให้ข้า วันนี้ข้าจะละเว้นชีวิตเจ้า!”
“หวังซาน ฝันไปเถอะ!” ผู้บำเพ็ญพิษตวาดด้วยโทสะ เขาล่วงรู้ความผิดปกติของหลินเยี่ยนมานานแล้ว ที่ไม่สังหารหลินเยี่ยนก็เพราะต้องการบันทึกปฏิกิริยาของโอสถในร่างกายอย่างละเอียด
หลินเยี่ยนสะดุ้ง คิดไม่ถึงว่าที่นี่จะเป็นเขตรอบนอกของสำนักมาร อีกทั้งเรื่องที่ตนกินโอสถเข้าไปก็ยังมีคนอื่นล่วงรู้อีก เช่นนั้นผู้บำเพ็ญพิษมิใช่ว่า...
หวังซานแค่นเสียง “มนุษย์ทดลองโอสถชั้นดีเช่นนี้ หากนำไปมอบให้สำนักชั้นใน ย่อมได้รับรางวัลอย่างงาม ในเมื่อเจ้าไม่ยอมให้ เช่นนั้นข้าก็ชิงมา!”
หวังซานลงมือในพริบตา รอบกายปกคลุมด้วยหมอกดำ พุ่งเข้าใส่ผู้บำเพ็ญพิษ
ผู้บำเพ็ญพิษปรากฏมีดสั้นขึ้นในมือ แสงเย็นวาบหนึ่งพุ่งเข้าใส่หวังซาน ฝีเท้าพลิ้วไหว ใช้กลยุทธ์ลอบโจมตีอันเป็นวิถีของผู้บำเพ็ญพิษ ส่วนปราณมารของหวังซานหนักแน่นดุดัน ทุกกระบวนท่าล้วนโถมเข้าใส่ตรง ๆ อย่างเกรี้ยวกราด