ทั้งสามได้ยินดังนั้นก็หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ ร่างสั่นเทาไม่หยุด
ปกติพวกเขาอาศัยเพียงร่างกายกำยำแข็งแรง รังแกและรีดไถคนมาใหม่ ใครจะคิดว่าคนมาใหม่คนหนึ่งจะอยู่ในขั้นฝึกปราณหนึ่ง!
หลินเยี่ยนกล่าวว่า “เรียนผู้ดูแล ศิษย์อาจารย์รับข้าเป็นศิษย์ก็เพราะข้าอยู่ในขั้นฝึกปราณหนึ่งขอรับ”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ แล้วศิษย์น้องมีรากวิญญาณธาตุใดหรือ?” ท่าทีของจินโส่ววั่งเปลี่ยนไปทันควัน แม้แต่คำเรียกก็เปลี่ยนเป็นศิษย์น้อง
หลินเยี่ยนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “ผู้ดูแลจิน อาจารย์ไม่อนุญาตให้ข้าบอกขอรับ”
“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว” จินโส่ววั่งมีสีหน้ากระอักกระอ่วน แววตาฉายความไม่พอใจวูบหนึ่ง
ยามนี้ ชายฉกรรจ์ทั้งสามบนพื้นไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ต่างพากันมองจินโส่ววั่ง
“พวกเจ้าสามคนอันธพาล ยังไม่รีบมาขอขมาศิษย์น้องอีกหรือ?”
ชายฉกรรจ์บนพื้นไม่สนใจเลือดที่ยังไหล รีบลุกขึ้นเดินเข้ามาหา
“ศิษย์พี่ เมื่อครู่พวกข้าล่วงเกินไปมาก ข้าน้อยขออภัยท่าน นี่เป็นน้ำใจเล็กน้อย ขอท่านไว้ชีวิตพวกข้าด้วย”
ชายฉกรรจ์ล้วงแผ่นทองแดงปึกหนึ่งออกจากอกเสื้อ แล้วรีบยัดใส่มือหลินเยี่ยน หลินเยี่ยนกะด้วยสายตาแล้วเห็นว่าน่าจะมีเกือบร้อยแผ่น
หลินเยี่ยนมิได้ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้เก็บไว้ เพียงหันไปมองจินโส่ววั่ง
“ผู้ดูแลจิน ท่านเห็นว่าอย่างไร?”
จินโส่ววั่งพยักหน้าในใจ เด็กคนนี้รู้จักวางตัวดี
“ศิษย์น้อง รับเงินไว้แล้วปล่อยพวกเขาไปสักครั้งดีหรือไม่?”
“ข้าทำตามคำผู้ดูแลจินทุกอย่าง!”
“ดี!” จินโส่ววั่งพอใจกับท่าทีของหลินเยี่ยนมาก จึงตวาดใส่ทั้งสามว่า “ยังไม่รีบขอบคุณศิษย์น้องหลินอีก!”
“ขอบคุณศิษย์พี่ที่ไว้ชีวิต!” ทั้งสามโขกศีรษะแล้วรีบจากไป