บทที่ 2 กลิ่นหอมกรุ่นช่วยบรรเทาความเจ็บปวด!
“ฝันไปเถอะ!” หลินเยี่ยนลุกขึ้นยืน เอ่ยเสียงเย็นชา
เจียงอวี้เหราโกรธจัด สวมเสื้อคลุมพลางกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็อย่ามาโทษข้า!”
“ปัง!” นางปิดประตูห้องแล้วลงกลอน
หลินเยี่ยนสะดุ้ง “เจียงอวี้เหรา เจ้าจะทำอะไร?”
เสียงลูกพี่ลูกน้องชายดังมาจากนอกประตู “อวี้เหรา เจ้าจะทำเช่นนี้จริงหรือ? หลินเยี่ยนต้องตายนะ!”
“หลายปีมานี้เขากินอยู่บ้านเราโดยไม่ทำอะไรตอบแทน ในเมื่อไม่รู้จักเจียมตัว จะเก็บเขาไว้ทำไม? สู้แลกเป็นเงินเสียยังดีกว่า”
แววเหี้ยมเกรียมฉายวาบในดวงตาเจียงอวี้เหรา ทว่ายังแฝงความคาดหวังอยู่บ้าง
“หากเซียนเหล่านั้นมอบโอสถให้ข้าสักเม็ด ข้าก็จะได้ก้าวสู่เส้นทางเซียน”
“แต่...แต่คนพวกนั้นเป็นผู้บำเพ็ญมาร...” ลูกพี่ลูกน้องกล่าวเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว
หลินเยี่ยนชะงัก ผู้บำเพ็ญมาร? แลกเป็นเงิน? พวกเขาคิดจะทำอะไรกัน?
ครู่ต่อมา เขาก็ได้ยินเสียงกลอนประตูขยับ
“พี่ ขะ...พวกท่านจะทำอะไร? ปล่อยข้าออกไป!”
เขารีบลุกขึ้น ทุบประตูห้องด้วยความตื่นตระหนก
เสียงเจียงอวี้เหราเย็นเยียบ “หลินเยี่ยน เจ้าอยู่กินในบ้านเรามาหลายปี เดิมทีคิดว่าเมื่อเจ้าตรวจพบว่ามีรากฐานวิญญาณห้าธาตุ พวกเราคงพลอยได้รับรางวัลจากเซียนบ้าง”
“ใครจะคิดว่าเจ้ากลับเป็นเพียงผู้มีชีพจรวิญญาณพิการ!”
“เจียงอวี้เหรา ข้าจะเรียกว่าอยู่กินเปล่าได้อย่างไร? ไม่ว่าฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง หรือฤดูหนาว ข้าก็ผ่าฟืนหุงหาอาหาร ดูที่ข้าทำเพื่อพวกท่าน อย่าขายข้าให้ผู้บำเพ็ญมารเลย ข้าจะทำงานให้ดี คอยรับใช้พวกท่าน...”
“หึ!” เจียงอวี้เหราหัวเราะเย็นชา “สายไปแล้ว!”
“ข้าทุ่มเทเข้าหาเจ้าแท้ ๆ ยังกล้าดูหมิ่นข้าอีกหรือ? เจ้าคนเนรคุณ! รอความตายเสียเถอะ!”
“พี่สะใภ้ พวกเราเป็นญาติกันนะ ทั้งบ้านและที่ดินของท่านปู่ข้าก็มอบให้พวกท่านแล้ว เหตุใดจึงทำกับข้าเช่นนี้?”
เขายังคงวิงวอน หวังว่าเจียงอวี้เหราจะสำนึกขึ้นมาได้ ท่าทีของนางกลับดับความหวังสุดท้ายในใจเขาจนมอดสิ้น
เจียงอวี้เหรากำชับลูกพี่ลูกน้องให้เฝ้าไว้ ก่อนหมุนกายจากไป
หลินเยี่ยนหันไปวิงวอนลูกพี่ลูกน้องอีกครั้ง “พี่ ขอร้องละ ปล่อยข้าไปเถิด!”
“อาเยี่ยน ข้าก็จนปัญญา” ลูกพี่ลูกน้องมีสีหน้าซับซ้อน “เจ้าก็รู้ว่า...ข้าไม่กล้าขัดใจพี่สะใภ้...เฮ้อ”
หลินเยี่ยนพิงบานประตูอย่างหมดอาลัยตายอยาก ใบหน้าเปี่ยมด้วยความโกรธ
ผู้บำเพ็ญมารหรือ? หากถูกขายให้พวกนั้น ยังจะมีชีวิตรอดได้อย่างไร?
ขณะที่หลินเยี่ยนกำลังทำอะไรไม่ถูก เจียงอวี้เหราก็กลับมาพร้อมรอยยิ้มประจบประแจง ข้างกายนางมีชายชราคนหนึ่งสวมชุดคลุมดำ ใบหน้าซีดเผือด แววตาคิ้วตาชั่วร้าย ทั้งร่างแผ่ไออำมหิต
“เซียนอาวุโส อยู่ข้างหน้าเจ้าค่ะ”
“อืม” ชายชราตอบอย่างไร้สีหน้า
ลูกพี่ลูกน้องเพียงเหลือบมอง ก็สะดุ้งเฮือกเพราะไออำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างชายชรา
“ไอ้ไร้ประโยชน์ ยืนทื่อทำอะไรอยู่? ยังไม่เปิดประตูอีก!”
ลูกพี่ลูกน้องเปิดประตู หลินเยี่ยนมองชายชราตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว แล้วถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว
ชายชราพินิจเขาอยู่หลายครา ก่อนกล่าวอย่างไม่พอใจ “ของแบบนี้น่ะหรือ?”
จากนั้นก็ส่งเสียงหัวเราะ “คิก ๆ” “คนทั้งใต้หล้าต่างกล่าวว่าสำนักมารของข้าโหดเหี้ยมอำมหิต แต่ถึงอย่างไรก็ยังทำเรื่องขายญาติพี่น้องเช่นนี้ไม่ได้ พวกเจ้าต่างหากที่ร้ายกาจ!”
เจียงอวี้เหราฝืนยิ้ม ประจบประแจงเต็มใบหน้า
ชายชราวางถุงเงินลง แล้วมองเจียงอวี้เหราอย่างเย็นชา “หุบปากให้สนิท”
“จำได้แล้ว จำได้แล้ว”
เจียงอวี้เหรารีบเก็บถุงเงิน เปิดดูเงินด้านในแล้วดวงตาก็เป็นประกาย
“ร่ำรวยแล้ว!”
“ไป!” ชายชราเอ่ยคำเดียว
หลินเยี่ยนถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว “ไม่ ข้าไม่ไป ข้าไม่ไป!”
“น่ารำคาญ!” ชายชราขมวดคิ้ว ยกมือสะบัด พลังวิญญาณสายหนึ่งพลันพุ่งออกมา
เขาพบว่าร่างกายไม่อยู่ในอำนาจควบคุม ถูกพามาอยู่เบื้องหน้าชายชรา ก่อนจะทันเอ่ยปาก ชายชราก็แตะนิ้วลงมา ทำให้เขาสลบไป
ชายชราหิ้วหลินเยี่ยนขึ้น แล้วเพียงไม่กี่ก้าวก็หายลับไปจากลานหลังบ้าน
“ปลดปล่อยพลังวิญญาณออกมาได้ อย่างน้อยก็เป็นเซียนขั้นฝึกปราณสี่” ใบหน้าเจียงอวี้เหราเต็มไปด้วยความอิจฉา
ลูกพี่ลูกน้องมองคนทั้งสองที่หายลับไป ถอนใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าขณะนั่งยองอยู่กับพื้น ทว่าเมื่อเห็นเงินในมือเจียงอวี้เหรา ความรู้สึกผิดก็พลันมลายสิ้น
ไม่นานนัก ชายชราก็พาหลินเยี่ยนมาถึงเชิงเขาสูงชันแห่งหนึ่ง ซึ่งมีหินประหลาดตั้งระเกะระกะ
คนสองคนวิ่งลงมาจากบริเวณกึ่งกลางภูเขาทันที
“ศิษย์พี่ ท่านกลับมาแล้ว”
“อืม เอาเขาไปขังในคุก เฝ้าให้ดี เริ่มทดลองโอสถพรุ่งนี้ อีกครู่ข้าจะหลอมโอสถ อย่ามารบกวน”
“ขอรับ ศิษย์พี่!”
ทั้งสองยกหลินเยี่ยนขึ้น พาไปทางกึ่งกลางภูเขา กระทั่งถึงหน้าถ้ำแห่งหนึ่งก็เปิดประตูคุก โยนเขาเข้าไป แล้วจากไป
หลินเยี่ยนกระแทกพื้นจนเจ็บ ก่อนลืมตาขึ้น
สิ่งแรกที่เห็นคือเด็กหนุ่มวัยไล่เลี่ยกับเขาสี่คนซุกตัวอยู่ตรงมุมห้อง เป็นชายสองหญิงสอง ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง
กลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งอยู่ทั่วถ้ำ
“ที่นี่ที่ไหน?” หลินเยี่ยนสงบใจลง แล้วมองคนอื่น ๆ
เด็กหนุ่มคนหนึ่งตรงมุมห้องกล่าวเสียงแผ่ว “พวกเราล้วนเป็นมนุษย์ทดลองโอสถ!”
มนุษย์ทดลองโอสถ!
เขานิ่งงันอยู่กับที่ ก่อนแววตาจะเต็มไปด้วยความโกรธ
เขาทำงานสกปรกหนักหนาทุกอย่างในบ้าน แต่พวกเขากลับขายเขาให้ผู้บำเพ็ญมารใช้ทดลองโอสถ ช่างใจคอโหดเหี้ยมยิ่งนัก!
เมื่อกลายเป็นมนุษย์ทดลองโอสถ เขาก็จะเป็นเตาหลอมของผู้บำเพ็ญมาร หากตายแล้วถูกทิ้งไว้ที่สุสานไร้ญาติ ยังนับว่าได้ปลดเปลื้อง กลับมีชีวิตรอดต่างหากที่ต้องทนทุกข์ทรมานไม่รู้จบ จนเหลือเพียงโครงกระดูกแห้งกรัง
ความโศกแค้นอัดแน่นอยู่ในใจหลินเยี่ยน สวรรค์ เหตุใดจึงต้องทำกับเขาเช่นนี้?
เขาเพียงอยากมีชีวิตอยู่ เหตุใดแม้แต่ความปรารถนาอันต่ำต้อยเช่นนี้ก็ยังเป็นไปไม่ได้?
ทันใดนั้น พลังธาตุทั้งห้าในร่างพลันเสียสมดุลอีกครั้ง ความเจ็บปวดรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วกาย ครานี้ยิ่งหนักหน่วงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
เขาล้มลงกับพื้น ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด
“อ๊าก!”
ร่างหลินเยี่ยนกระตุกเกร็ง กลิ้งไปมาบนพื้น คนอื่น ๆ ในคุกต่างมองเขาด้วยความหวาดกลัว
ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เส้นเลือดปูดโปน
“เจียงอวี้เหรา หากข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าจะแล่เนื้อเจ้าเป็นชิ้น ๆ ด้วยมือข้าเอง!”
“ร้องเอะอะอะไร? อยากตายนักหรือ?” ชายหนุ่มคนเดิมเดินมาถึงหน้าประตู
แต่เมื่อเห็นหลินเยี่ยนดิ้นพล่าน เขาก็เพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย
“อัปมงคลจริง คงไม่ได้ป่วยเป็นอะไรหรอกนะ?” เขาคิดจะไปตามชายชรา แต่เมื่อนึกถึงคำสั่งของอีกฝ่ายก็ล้มเลิกความคิด ปล่อยให้หลินเยี่ยนนอนตัวสั่นอยู่บนพื้น
ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้หลินเยี่ยนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ต้นไม้สมบัติก็เงียบงันไร้สุ้มเสียง
ท่ามกลางความเลือนราง หลินเยี่ยนรู้สึกว่ามีคนประคองศีรษะขึ้น กลิ่นหอมกรุ่นสายหนึ่งลอยแตะจมูก ทำให้ความเจ็บปวดในร่างลดลงเล็กน้อย
เด็กสาวตรงมุมห้องประคองศีรษะหลินเยี่ยนไว้ แล้วถามเสียงเบา “เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?”
หลินเยี่ยนยื่นมือคว้าไปโดยไม่รู้ตัว สัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่ม เด็กสาวหน้าแดงก่ำ ร้องอุทานออกมา
“เจ้า...เจ้าทำอะไร?”