สติสุดท้ายในห้วงความคิดของหลินเยี่ยนพึมพำว่า “นี่คือสิ่งใด เหตุใดจึงนุ่มนิ่มเช่นนี้ ชวนให้มิอาจหยุดยั้ง...”
หญิงสาวพยายามดึงมือของหลินเยี่ยนออก ทว่าเขากลับกำไว้แน่น
นางทั้งโมโหทั้งอัดอั้น อุตส่าห์หวังดีช่วยเหลือ เจ้าคนลามกนี่กลับจับตรงนั้นของนางเสียได้...
หญิงสาวค่อย ๆ แกะนิ้วของหลินเยี่ยนออกทีละนิ้ว ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วถลึงตามองหลินเยี่ยนด้วยใบหน้าแดงก่ำ
รุ่งเช้าวันถัดมา ชายชรามาถึงหน้าห้องขังด้วยความโกรธเกรี้ยว
“มนุษย์สามัญชั้นต่ำ บังอาจหลอกลวงข้า!” แววเหี้ยมเกรียมวาบผ่านดวงตาชายชรา “ลากมันออกมา!”
หลินเยี่ยนถูกชายหนุ่มลากออกจากห้องขัง ชายชราจับชีพจรของเขา
“หืม? รากฐานวิญญาณห้าธาตุหรือ?”
ใบหน้าของชายชราเต็มไปด้วยความยินดี ทว่าครู่ต่อมากลับหม่นมัวลง
“บัดซบ! เป็นรากวิญญาณไร้ประโยชน์นี่เอง!”
เมื่อเห็นว่าหลินเยี่ยนยังคงหมดสติ ชายชราจึงลองตรวจลมหายใจ สีหน้าเหี้ยมเกรียมเจือความคลุ้มคลั่ง เขาล้วงขวดกระเบื้องสีดำออกจากอก เทโอสถเม็ดหนึ่งกรอกใส่ปากหลินเยี่ยน
“จะปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้ ในเมื่อยังไม่ตาย ก็รีบทดลองยาเสีย!”
“ฮึ เจ้าถือว่าโชคดีนัก ที่ได้เป็นมนุษย์ทดลองโอสถให้กับโอสถพิฆาตห้าธาตุ!”
“ฮ่า ๆ ๆ!”
ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นขวดกระเบื้องดำในมือชายชรา ก็สะดุ้งเฮือกโดยไม่รู้ตัว ครั้นมองหลินเยี่ยนอีกครั้ง แววตาก็มีความเห็นใจเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
แต่ความเห็นใจนั้นคงอยู่เพียงชั่วพริบตา ก่อนจะเลือนหายไป มนุษย์ทดลองโอสถคนหนึ่งเท่านั้น ตายแล้วก็ตายไป
หลินเยี่ยนกลืนโอสถลงไป พลังอำมหิตห้าสายพลันทะลักเข้าสู่ร่างกาย ทว่าร่างของเขากลับไม่ตอบสนองแม้แต่น้อย
ชายชราขมวดคิ้ว “หรือว่าตายแล้ว?”
เขามองหลินเยี่ยนที่นอนอยู่บนพื้นด้วยความสงสัยเต็มอก ตำรับโอสถพิฆาตห้าธาตุนี้เป็นเพียงเศษตำรา เขาไม่เคยปรับสมดุลธาตุทั้งห้าในโอสถได้ จนผู้ทดลองยาคนก่อนระเบิดร่างตายคาที่
เหตุใดเด็กหนุ่มผู้นี้จึงไม่ตอบสนองเลย?
ชายชรากระชากศีรษะหลินเยี่ยนขึ้นมาอย่างหยาบกระด้าง แล้วตรวจลมหายใจ ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเปล่งเสียงแหบพร่า “ยังหายใจอยู่ แปลกจริง”
ดวงตาดำขาวของชายชรากลอกไปมา เขาหัวเราะเสียงประหลาดอีกครั้ง ก่อนหยิบขวดกระเบื้องอีกใบออกมา เทโอสถแล้วกรอกเข้าปากหลินเยี่ยน
“เม็ดนั้นไม่ได้ผล ลองเม็ดนี้ เม็ดนี้ต้องได้ผลแน่...”
ชายชราจ้องหลินเยี่ยนไม่กะพริบตา สีหน้าค่อย ๆ มืดครึ้มลง ทว่าหลินเยี่ยนก็ยังไม่มีปฏิกิริยา
เขาสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง เหยียบขวดกระเบื้องบนพื้นด้วยความโมโห แล้วเดินวนไปมาในคุกใต้ดิน พลางร้องเสียงประหลาด “เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้!”
ชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง คนอื่น ๆ ก้มหน้าหลบอยู่ตามมุมห้อง เมื่อนึกถึงสภาพคลุ้มคลั่งของชายชราก่อนหน้านี้ ก็พากันตัวสั่นงันงก
ในที่สุดชายชราก็หยุดฝีเท้า แล้วหันไปจ้องชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างกะทันหัน “ไม่เป็นไร พวกเราทดลองต่อเถิด ทิศทางการค้นคว้าของข้าไม่มีทางผิด เจ้าคิดเช่นนั้นหรือไม่?”
“ขอรับ ขอรับ...” ชายหนุ่มรีบพยักหน้า
เขาหยิบขวดกระเบื้องออกมาสามใบรวด ทั้งหมดเป็นโอสถชนิดต่าง ๆ ที่เขาปรับเปลี่ยนและหลอมขึ้นตามตำรับ แต่หลินเยี่ยนก็ยังไม่ตอบสนอง
ชายชราเดือดดาลจนเสียหน้าอย่างสิ้นเชิง หนวดเคราชี้ชัน เขาชี้ไปยังเด็กหนุ่มตรงมุมห้อง น้ำเสียงแหบพร่าจนเย็นเยียบ “พาตัวเขามา!”
เด็กหนุ่มถูกชายหนุ่มลากเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ข้าไม่กินยา ข้าไม่อยากกินยา...” เขาส่ายหน้าและดิ้นรนสุดแรง แต่ก็หนีจากนิ้วมือของชายหนุ่มไม่พ้น
“อ้วก!”
เด็กหนุ่มถูกบังคับให้กินโอสถ ใบหน้าแดงก่ำขึ้นในพริบตา เส้นเลือดปูดโปนทั่วใบหน้า เครื่องหน้าเบี้ยวบิด พร้อมส่งเสียงร้องโหยหวน
“เจ็บเหลือเกิน...”
“ตูม!”
ร่างของเด็กหนุ่มระเบิดแหลกเป็นชิ้น ๆ เลือดและอวัยวะภายในสาดกระจายเปื้อนผนังทั่วทั้งห้อง
เด็กหนุ่มอีกสามคนที่เหลือหวาดผวาจนหลบอยู่ตามมุมห้อง ตัวสั่นงันงก
“ข้าก็บอกแล้วว่าไม่มีปัญหา!” ชายชราหยิบชิ้นเนื้อเปื้อนเลือดขึ้นมา พลางหัวเราะเสียงดัง “ดูสิ นี่มิใช่ว่ามีปฏิกิริยาแล้วหรือ แม้จะมีตำหนิอยู่บ้าง...”
ชายชราหยิบขวดกระเบื้องใบเล็กออกมาอีกครั้ง แล้วป้อนยาให้หลินเยี่ยน
“ข้าคือผู้บำเพ็ญพิษผู้เกรียงไกร ย่อมมีจิตใจหนักแน่นเช่นนี้ การบำเพ็ญเซียนและหลอมโอสถ ล้วนเป็นการฝืนลิขิตฟ้า...”
เขาคลายมือจากศีรษะหลินเยี่ยน พลางพึมพำกับตนเอง แต่สีหน้ากลับยิ่งเย็นชา
ในชั่วพริบตานั้นเอง ลวดลายจี้ไม้บนอกของหลินเยี่ยนที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นพลันเปล่งแสงวาบ แล้วดับลงทันที
ขณะนั้นสติของหลินเยี่ยนกลับมาถึงมิติของพฤกษาสมบัติแห่งกาลอวกาศ “ข้ามิได้หมดสติไปหรือ เหตุใดจึงกลับมาที่นี่อีก?”
สิ้นเสียง ต้นไม้โบราณก็เปล่งแสงสีเขียว พลังโอสถที่ผู้บำเพ็ญพิษกรอกให้เขาพลันถูกต้นไม้ดูดกลืนไปจนหมด
หลินเยี่ยนมองแสงที่กะพริบวูบวาบจากต้นไม้โบราณ พลังสายแล้วสายเล่าในซากธาตุทั้งห้าเริ่มไหลเวียนไปทั่วร่างอย่างนุ่มนวล ธาตุทั้งห้าในกายกลับเข้าสู่สมดุล
ความเจ็บปวดในร่างเริ่มเลือนหาย ความรู้สึกแสนสบายนี้ทำให้หลินเยี่ยนอดร้องออกมาไม่ได้ “สบายเหลือเกิน!”
วินาทีถัดมา ต้นไม้โบราณตรงหน้าหลินเยี่ยนพลันหายวับไป แทนที่ด้วยดวงตาดำขาวอันน่าขนลุกของชายชรา ทำเอาเขาเหงื่อเย็นผุดเต็มแผ่นหลัง
ชายชราที่อยู่ด้านนอกคลุ้มคลั่งไปแล้ว โอสถห้าเม็ดกลับไม่เห็นผลแม้แต่น้อย หรือว่าหลอมพลาดทั้งห้าครั้ง? ทว่าเมื่อได้ยินเสียงหลินเยี่ยน เขาก็ตื่นเต้นจนมือทั้งสองสั่นระริก แล้วคว้าคอเสื้อของหลินเยี่ยนไว้แน่น
“เจ้าพูดว่าอะไร? สบายเหลือเกินหรือ?”
“ฮ่า ๆ ๆ ในที่สุดข้าก็ทำสำเร็จ!”
แย่แล้ว! เหตุใดข้าถึงร้องออกมาได้ เรื่องนี้จะทำเช่นไรดี?
แผ่นหลังหลินเยี่ยนชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“เล่าให้ข้าฟังสิว่าสบายอย่างไร?” น้ำเสียงชายชราอ่อนโยนขึ้น แต่เมื่อประกอบกับดวงตาดำขาวคู่นั้น กลับยิ่งน่าหวาดผวา
หลินเยี่ยนไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร
ชายชรายิ้มละไมมองหลินเยี่ยน แล้วล้วงลูกกวาดออกมาจากอก แกะกระดาษห่อก่อนยื่นจ่อริมฝีปากเขา
“กินลูกกวาด!”
หลินเยี่ยนสะดุ้ง หวาดกลัวอยู่บ้างและอยากปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นสายตาของชายชรา ก็จำต้องอ้าปาก
“เด็กดี หวานหรือไม่?”
“หวาน...”
ชายชราลูบศีรษะหลินเยี่ยนอย่างเอ็นดู ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกขึ้นมาฉับพลัน “เมื่อครู่เหตุใดเจ้าจึงบอกว่าสบายเหลือเกิน?”
ไม่รอให้หลินเยี่ยนตอบ เขาก็หยิบขวดกระเบื้องออกมาจากอกอย่างทะนุถนอม ราวกับเป็นของล้ำค่า
“กินเม็ดนี้เข้าไป...”
“เซียน...”
ชายชราคว้าคางหลินเยี่ยนทันควัน แล้วกรอกโอสถพิฆาตห้าธาตุลงไปทั้งเม็ด ดวงตาจ้องการเปลี่ยนแปลงบนร่างหลินเยี่ยนเขม็ง
เมื่อเห็นหลินเยี่ยนกลืนลงไป ชายชราก็ตื่นเต้นจนถูมือไปมา
“อื้อ!” หลินเยี่ยนสะท้านไปทั้งร่าง ใบหน้าแดงก่ำ ความรู้สึกนี้ช่าง...สบายเหลือเกิน...
พฤกษาสมบัติแห่งกาลอวกาศในร่างกำลังถ่ายเทพลังธาตุทั้งห้าเข้าสู่กายเขาทีละสาย เส้นลมปราณที่เสียหายภายในร่างจากอาการป่วยก่อนหน้านี้กลับกำลังสมานตัว!
แต่เมื่อนึกถึงความน่ากลัวของชายชรา หลินเยี่ยนก็พลันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แล้ววิ่งพล่านไปทั่วคุกใต้ดินราวกับเสียสติ
สุดท้ายหลินเยี่ยนก็ทิ้งตัวลงกับพื้น แล้วส่งจิตสำนึกเข้าไปในซากแห่งที่สามของพฤกษาสมบัติแห่งกาลอวกาศ นั่นคือซากกาลอวกาศ!
อัตราการไหลของเวลาเร็วขึ้นสิบเท่า!
เวลาภายในผ่านไปสิบชั่วยาม แต่โลกภายนอกเพิ่งผ่านไปหนึ่งชั่วยาม
“ทิศบูรพาชักนำไม้ ทิศทักษิณรับไฟ”
“ทิศประจิมเก็บทอง ทิศอุดรดึงน้ำ”
“ศูนย์กลางพิทักษ์ดิน ธาตุทั้งห้าเวียนวน”
“ทั่วฟ้าหมุนเวียน กลับคืนสู่ซาก”
หลินเยี่ยน “เปิดอ่าน” เคล็ดธาตุทั้งห้า แล้วนั่งขัดสมาธิตามวิธีที่จดอธิบายไว้ ชักนำพลังธาตุทั้งห้าในร่างให้ไหลเวียนอย่างรวดเร็ว
เขาไม่มีทางเลือกอื่น ผู้บำเพ็ญพิษทดลองยากับเขาติดต่อกันถึงหกครั้ง พลังธาตุทั้งห้าที่เพิ่มขึ้นเริ่มปั่นป่วนอยู่ภายใน เขาทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับเคล็ดธาตุทั้งห้า
โลกภายนอก ชายชรามองหลินเยี่ยนที่ล้มลงกับพื้น แววตาฉายความตื่นตระหนก ก่อนรีบก้าวเข้าไปตบหน้าเขาฉาด นี่เป็นโอกาสที่เขาเข้าใกล้ความสำเร็จที่สุดแล้ว
“เจ้าตายไม่ได้ จงฟื้นขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”
หลินเยี่ยนในพฤกษาสมบัติแห่งกาลอวกาศสะดุ้งทั้งร่างด้วยความเจ็บปวด
แม้จิตสำนึกจะเข้าสู่พฤกษาสมบัติแห่งกาลอวกาศแล้ว แต่ความเจ็บปวดทางกายยังคงอยู่
“คนบ้า เป็นคนบ้าโดยแท้!”
ทันใดนั้นหลินเยี่ยนก็สะดุ้ง ความเจ็บปวดแสนสาหัสราวกับถูกเปลวเพลิงแผดเผาพลันแล่นขึ้นในร่าง ตรงตันเถียนยิ่งปวดบวม
ชายชราก็สังเกตเห็นความผิดปกติของหลินเยี่ยน จึงขมวดคิ้วแน่น
“ธาตุทั้งห้าพิฆาตกันเอง กลับทำให้หยางบริสุทธิ์พุ่งสูงขึ้น!”
ใบหน้าชายชราเขียวคล้ำ สายตากวาดมองทั่วคุกใต้ดิน “ไม่ได้ นี่เป็นครั้งที่ข้าเข้าใกล้ความสำเร็จที่สุดแล้ว จะปล่อยให้เขาตายเพราะหยางแท้ระเบิดไม่ได้เด็ดขาด”
“เจ้า มานี่!” เขากระชากหญิงสาวที่อยู่ตรงมุมห้องขึ้นมา แล้วกล่าวเสียงเหี้ยมเกรียม “ปรนนิบัติเขาให้ดี มิฉะนั้นข้าจะฆ่าเจ้า!”
ผู้บำเพ็ญพิษโยนหลินเยี่ยนกับหญิงสาวเข้าไปในห้องขังข้าง ๆ ก่อนเดินออกไป
แววตาหญิงสาวเต็มไปด้วยความหวาดกลัว นางมองหลินเยี่ยนที่หยางแท้พลุ่งพล่าน แล้วหลั่งน้ำตาด้วยความคับแค้น ทั้งที่ตนเป็นคุณหนูตระกูลร่ำรวยแท้ ๆ กลับถูกจับมาปรนนิบัติคนแปลกหน้า
จากนั้นนางก็ปลดเสื้อผ้า พลางทอดถอนใจในใจ “ช่างเถิด มอบให้เจ้ายังดีกว่าถูกผู้บำเพ็ญพิษผู้นั้นเอาไป”