“อาเยี่ยน มาลองหมั่นโถวที่พี่สะใภ้นึ่งสิ”
“พี่สะใภ้ ข้าเกรงว่าจะไม่เหมาะกระมัง?”
“เจ้าทึ่มเอ๊ย! ยื่นถึงปากแล้วยังไม่กินอีก ช่างเถิด”
หลินเยี่ยนผู้หิวโหยกัดหมั่นโถวแป้งขาวที่เพิ่งยกลงจากเตาเข้าไปเต็มคำ รสหอมหวานยิ่งนัก ทว่าหลังจากนั้นกลับรู้สึกวิงเวียนศีรษะ...
หลินเยี่ยนที่กำลังสะลึมสะลือรู้สึกว่ามีใครบางคนกดทับอยู่บนร่าง มือคู่หนึ่งกำลังดึงทึ้งเสื้อผ้าของเขา
เขาคิดจะผลักออกไป แต่กลับพบว่าร่างถูกมัดไว้ ขยับเขยื้อนไม่ได้
หลินเยี่ยนสะดุ้ง “ใคร? เจ้าคิดจะทำอะไร?”
ทว่ามือที่อยู่บนร่างยังคงลูบไล้ ปลดกระดุมเสื้อด้านบนของเขาออก สัมผัสจากมือนุ่มนวลคู่นั้นดูคล้ายมือของสตรี
แผงอกของหลินเยี่ยนเผยออกมาอย่างหมดจด กล้ามเนื้อผอมบางแต่เห็นมุมเหลี่ยมชัดเจน ทำให้สตรีบนร่างเขาส่งเสียงอุทาน
เหตุใดเสียงนี้จึงคุ้นหูนัก?
“พี่สะใภ้?” หลินเยี่ยนเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ
แสงเทียนสว่างวาบ เจียงอวี้เหราสวมกระโปรงผ้าโปร่ง ใบหน้าแดงระเรื่อ ดวงตาเปี่ยมความตื่นเต้นขณะมองหลินเยี่ยน
“รูปร่างไม่เลวเลย ข้าช่างได้กำไรจริง ๆ”
“เจ้าคิดจะทำอะไร?” หลินเยี่ยนดิ้นรนอย่างรุนแรง แรงมหาศาลนั้นทำให้เจียงอวี้เหราแทบทรงตัวไม่อยู่ นางรีบกดมือทั้งสองลงบนท้องน้อยของเขา ใบหน้าก็พลันแดงก่ำด้วยความตื่นเต้นอีกครั้ง
เจียงอวี้เหรายิ้มยั่วยวน ปลายนิ้วแตะลงบนสายคาดเอวของหลินเยี่ยน “หลินเยี่ยน มาบำเพ็ญคู่กับข้า มอบหยางแท้ให้ข้า ช่วยให้ข้าบำเพ็ญเซียน”
“เจียงอวี้เหรา รีบปล่อยข้า!” ร่างหลินเยี่ยนแข็งทื่อไปทั้งตัว เขาร้องเรียกอย่างร้อนใจ
“ญาติห่าง ๆ ที่แทบไม่เกี่ยวข้องกัน เจ้าจะยึดติดไปไย? เคล็ดเซียนส่วนที่เหลือของข้าต้องใช้หยางแท้ของชายพรหมจรรย์เพื่อปลุกจิตวิญญาณรากฐาน มิฉะนั้นเจ้าคิดว่าข้าจะยอมให้ประโยชน์แก่เจ้าหรือ?” เจียงอวี้เหราวางมือทั้งสองบนท้องน้อยของหลินเยี่ยน พลางหัวเราะเสียงหวาน
“ยังดีกว่าเจ้าผีตายนั่นมากนัก”
หลินเยี่ยนดิ้นรน ดวงตาเต็มไปด้วยโทสะ “พี่สะใภ้ไร้ยางอายถึงเพียงนี้ ไม่กลัวผู้คนในใต้หล้าหัวเราะเยาะหรือ?”
“เมื่อได้หยางแท้มา ข้าก็จะกลายเป็นเซียน ไยต้องสนใจจารีตทางโลก?” ดวงตาเจียงอวี้เหราเปี่ยมความคลุ้มคลั่ง
สายคาดเอวของหลินเยี่ยนคลายออก ความอัปยศอดสูรุนแรงพลันผุดขึ้นในใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตนจะถูกมัดแขนขา ปล่อยให้สตรีผู้หนึ่งดึงทึ้งเสื้อผ้า และสตรีผู้นั้นยังเป็นพี่สะใภ้ของเขาอีกด้วย
“ฮ่า ๆ ๆ! ข้าจะบรรลุเซียนแล้ว! จะเป็นเซียนแล้ว!” เจียงอวี้เหราตื่นเต้นยิ่งขึ้น นางกระชากสิ่งปกปิดชิ้นสุดท้ายของหลินเยี่ยนออกไป
ใบหน้าหลินเยี่ยนแดงก่ำ แต่ในใจเต็มไปด้วยความอัปยศอดสู เขาได้แต่มองหยางแท้ของตนกำลังจะถูกเจียงอวี้เหราชิงไป
ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ เขาแทบขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ในใจเต็มไปด้วยความโศกแค้น “อ๊า! นางแพศยา!”
“เพียะ!” เจียงอวี้เหราตบหน้าหลินเยี่ยนอย่างแรง จนเลือดเต็มปาก นางแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม “ข้างดงามถึงเพียงนี้ ยอมให้ประโยชน์แก่เจ้าแล้ว เจ้ายังกล้าด่าข้าอีกหรือ!”
เจียงอวี้เหราผู้คลุ้มคลั่งไม่ทันสังเกตว่า เลือดตรงมุมปากหลินเยี่ยนหยดลงบนจี้ไม้เล็ก ๆ ที่ห้อยอยู่บนอกของเขาพอดี
จี้ไม้แผ่ความร้อนแผดเผา แสงสีเขียวอ่อนวาบขึ้น คล้ายเหล็กร้อนแดงที่หลอมซึมเข้าสู่ผิวหนังของหลินเยี่ยน แสงเขียวเคลื่อนทั่วร่าง ล็อกหยางแท้ที่กำลังจะสูญเสียไว้ในพริบตา
ร่างหลินเยี่ยนสั่นสะท้าน รู้สึกเพียงว่าทั่วร่างเปี่ยมพลัง เชือกบนเตียงขาดผึง เขาลุกพรวดขึ้นผลักเจียงอวี้เหราออกไป
“ปัง!” เจียงอวี้เหราล้มกระแทกพื้นอย่างแรง ใบหน้าเปี่ยมความอับอายและโกรธแค้น “เจ้าคนไร้ประโยชน์ กล้าทำกับข้าเช่นนี้!”
ส่วนหลินเยี่ยนกลับมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ เขาสัมผัสถึงภาพฉากในสมอง
ในห้วงจิตปรากฏต้นไม้โบราณที่เหมือนจี้ไม้ไม่มีผิด ลำต้นหลักพุ่งตรงขึ้นสู่เมฆ จากด้านล่างขึ้นไป มีกิ่งไม้สี่คู่แตกสลับซ้ายขวาเป็นชั้น ๆ ไล่สูงขึ้นดุจบันได ตรงกลางยอดบนสุดมีกิ่งหนึ่งชูขึ้นมา รวมเป็นเก้ากิ่ง!
บนลำต้นหลักมีอักษรใหญ่สี่ตัว: พฤกษาสมบัติแห่งกาลอวกาศ!
ต้นไม้สมบัติเปล่งแสงสีเขียวอ่อนจากยอดลงสู่โคน กิ่งสามกิ่งแรกปรากฏอักษรเล็ก ๆ กิ่งละสามตัว ส่วนกิ่งทั้งหกด้านหลังพร่าเลือนจนมองไม่ชัด
แสงเขียวสายหนึ่งแทรกซึมเข้าสู่ห้วงจิตของหลินเยี่ยน
ซากที่หนึ่ง: ซากเก็บซ่อน เป็นมิติสำหรับเก็บสิ่งของ มีขนาดเริ่มต้นหนึ่งจั้งคูณหนึ่งจั้ง
ซากที่สอง: ซากธาตุทั้งห้า ใช้ปรับประสานโอสถวิญญาณ เมื่อใช้ร่วมกับเคล็ดธาตุทั้งห้า ขั้นต้นทำให้ธาตุทั้งห้าสงบลง เมื่อฝึกถึงขั้นสมบูรณ์ย่อมควบคุมฟ้าดินแห่งหนึ่งได้
ซากที่สาม: ซากกาลอวกาศ ขั้นต้นมีความเร็วของกาลเวลาเป็นสิบเท่าของโลกภายนอก
เขาตกตะลึงอย่างยิ่ง พฤกษาสมบัติแห่งกาลอวกาศ? นี่คือสิ่งใดกัน?
เคล็ดธาตุทั้งห้า? นี่คือวิชาบำเพ็ญเซียนอย่างนั้นหรือ
จี้ไม้นี้เป็นสิ่งที่บิดามารดาทิ้งไว้ให้เขา เขาสวมติดกายมาตั้งแต่เล็ก ไม่เคยมีปรากฏการณ์ประหลาดใด ๆ เกิดขึ้น เป็นเพียงของแทนใจที่ทำให้เขาระลึกถึงบิดามารดา
หลินเยี่ยนเป็นเด็กกำพร้า ตอนอายุสี่ขวบ บิดามารดาเข้าป่าล่าสัตว์แล้วไม่กลับมาอีกเลย เป็นท่านปู่ที่เลี้ยงดูเขาจนเติบใหญ่ ครั้นอายุหกขวบ ท่านปู่ก็สิ้นใจ
ญาติที่ยังมีชีวิตอยู่เพียงคนเดียวของทั้งสองสายตระกูลคือพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง ตามกฎของหมู่บ้าน พวกเขารับบ้านของท่านปู่ไว้ แล้วให้หลินเยี่ยนมาอาศัยอยู่ด้วย
เขาช่วยพี่ชายลูกพี่ลูกน้องทำไร่ ส่วนครอบครัวนั้นก็แบ่งอาหารให้ แม้ต้องอาศัยใต้ชายคาผู้อื่น แต่อย่างน้อยก็ยังมีชีวิตอยู่ได้
ในตอนแรก เจียงอวี้เหราเพียงไม่พอใจอยู่บ้าง หาได้ทำสิ่งใดไปมากกว่านั้นไม่
ทว่าเมื่อหนึ่งปีก่อน สำนักชิงอวิ๋นมาที่หมู่บ้านเพื่อรับศิษย์ หลังตรวจพบรากฐานวิญญาณ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป แม้เขาจะมีรากฐานวิญญาณห้าธาตุที่สำนักใหญ่ทั้งหลายใฝ่ฝันหา แต่กลับเป็นรากฐานวิญญาณพิการโดยแท้
รากฐานวิญญาณห้าธาตุของผู้อื่น ธาตุทั้งห้าส่งเสริมกัน ปราณวิญญาณไหลเวียนในร่างได้เอง บำเพ็ญได้หมื่นวิชา แปรเปลี่ยนเป็นหมื่นมรรคา
แต่รากฐานวิญญาณห้าธาตุของเขากลับห้ำหั่นกันเอง อย่าว่าแต่บำเพ็ญเซียนเลย ธาตุทั้งห้าในร่างข่มกันไปมา ต่อสู้ทำลายกันเอง จะมีชีวิตอยู่ได้นานเพียงใดก็ยังไม่รู้
เพราะเหตุนี้เอง พี่สะใภ้จึงเปลี่ยนจากฝากความหวังไว้กับเขาเป็นเคียดแค้น เมื่อได้เคล็ดเซียนส่วนที่เหลือมา นางก็คิดจะบำเพ็ญคู่เพื่อช่วงชิงหยางแท้ของเขา รีดเค้นคุณค่าหยาดสุดท้ายออกมา
มีคนผู้หนึ่งแวบเข้ามาจากนอกประตู เป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของหลินเยี่ยน
พี่ชายลูกพี่ลูกน้องเอ่ยอย่างเกรงกลัว “อวี้เหรา พวกเราเป็นเพียงปุถุชน จะมีวาสนาบรรลุเป็นเซียนได้อย่างไร เจ้าจะบีบบังคับเขาไปไย?”
“เหลวไหล!” เจียงอวี้เหราเดินกลับไปข้างเตียง สวมเสื้อผ้าด้วยความขุ่นแค้น เนินอกสั่นไหวเป็นระลอก
เจียงอวี้เหราหน้าเย็นชา ตวาดว่า “ล้วนเป็นความผิดเจ้า เหตุใดจึงมัดเขาไว้ไม่แน่นหนากว่านี้?”
“ข้าอุตส่าห์ได้เคล็ดเซียนส่วนที่เหลือมาแล้ว ในหมู่บ้านก็มีเขาเป็นชายพรหมจรรย์เพียงคนเดียว หากไม่บีบเขาแล้วจะให้บีบผู้ใด?”
“ในหมู่บ้านไม่มีใครชายตามองเขาด้วยซ้ำ ข้ายอมให้ประโยชน์แก่เขาแล้ว ยังไม่รู้จักซาบซึ้ง เป็นตัวอะไรถึงกล้ามาดูแคลนข้า”
ยิ่งพูดนางก็ยิ่งโมโห คว้ากล่องไม้ที่อยู่ข้างกายขว้างใส่หลินเยี่ยน
“ไสหัวไป!”
หลินเยี่ยนได้สติกลับมา แต่หลบไม่ทัน กล่องไม้กระแทกหน้าผากจนเกิดแผล เลือดไหลลงมาตามหน้าผากทันที
ภาพตรงหน้ามืดวูบ เขาแทบหมดสติ แววโกรธแค้นวาบผ่านดวงตา
“อา! เจ้าทำอะไรน่ะ?” พี่ชายลูกพี่ลูกน้องรีบขวางอยู่เบื้องหน้าหลินเยี่ยน
“หลินเยี่ยน เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่? กลับห้องไปก่อนเถิด”
หลินเยี่ยนลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วหันหลังเดินออกจากประตู
พี่ชายลูกพี่ลูกน้องถอนหายใจ ก่อนรีบกอบถ่านใส่ตะกร้าจากพื้น ยกออกไปนอกประตู
“หลินเยี่ยน เอาถ่านพวกนี้ไป รีบกลับไปพันแผลเสีย”
เจียงอวี้เหรายังคงยืนด่าทออยู่ในห้อง
“ให้ ๆ ๆ รู้จักแต่ให้ หากไม่ใช่สินเดิมที่ข้านำติดตัวมา เจ้าคงอดตายไปนานแล้ว! ทั้งบ้านมีแต่ตัวกาลกิณี ข้าช่างแต่งกับเจ้าเสียได้อย่างไร?”
“วัน ๆ เอาแต่นอนอยู่ในห้อง รู้จักแต่กินแรงผู้อื่น ไม่ทำงานทำการ”
หลินเยี่ยนรู้สึกเย็นชาในใจ งานบ้านทั้งหมดล้วนเป็นเขาที่ทำ ทั้งยังต้องคอยปรนนิบัติชีวิตความเป็นอยู่ของคนทั้งคู่ ทุ่มเททุกสิ่งเพื่อตอบแทนบุญคุณที่รับเขามาเลี้ยงดู เหตุใดจึงกลายเป็นกินแรงผู้อื่นไปได้?
ต่อให้ตรากตรำแทบตายก็แลกความผูกพันกลับมาไม่ได้ คืนนี้ยังคิดช่วงชิงหยางแท้ของเขาอีก
พี่ชายลูกพี่ลูกน้องมีสีหน้าจนปัญญา เขาผลักหลินเยี่ยนเบา ๆ
“กลับไปเถิด ข้างนอกกลางคืนหนาว”
มือที่จับตะกร้าของเขาออกแรงขึ้นเล็กน้อย แววเย็นชาแวบผ่านดวงตา ท้ายที่สุดก็ได้แต่คลายมืออย่างจนใจ
เจียงอวี้เหราส่งเสียงฮึดฮัด ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ นางจ้องหลินเยี่ยนอย่างครุ่นคิด จู่ ๆ แววเหี้ยมเกรียมก็วาบผ่านดวงตา ก่อนพึมพำเสียงเบา
“ในเมื่อไม่รู้จักรับไมตรี ก็อย่าหาว่าข้าใจร้าย”
“อวี้เหรา เจ้าพูดอะไร?” พี่ชายลูกพี่ลูกน้องถาม
“ไม่เกี่ยวกับเจ้า หุบปาก!”
หลินเยี่ยนฟังไม่ชัดว่าพวกเขาพูดอะไรกัน เขาค่อย ๆ เดินอย่างระมัดระวัง แต่ฟังออกอยู่บ้างว่าน้ำเสียงของเจียงอวี้เหราแฝงความอำมหิต
เขามองเห็นชัดแล้วว่าพวกเขาไร้เยื่อใยต่อกันโดยสิ้นเชิง ในใจจึงตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะรีบออกจากที่นี่โดยเร็ว
เสียงด่าทอของเจียงอวี้เหรายังคงดังอยู่ ช่างเสียดแทงหูเหลือเกินในราตรีมืด
ทันใดนั้น ความเจ็บปวดรุนแรงพลันแล่นไปทั่วร่างหลินเยี่ยน เหงื่อเย็นผุดเต็มกายในชั่วพริบตา
เขาเร่งฝีเท้า หวังกลับถึงห้องให้เร็วที่สุด
“มาอีกแล้ว... พวกมันเริ่มต่อสู้กันในร่างข้าอีกแล้ว... เจ็บ!”
หลินเยี่ยนฝืนทนความเจ็บปวดภายในร่าง ค่อย ๆ เดินโซเซไปทีละก้าวราวกับคนชรา
“ถึงแล้ว ในที่สุดก็ถึงแล้ว หลับไปก็ไม่เจ็บแล้ว...”
รากฐานวิญญาณห้าธาตุขัดแย้งกัน ธาตุทั้งห้าห้ำหั่นกันเองในเส้นลมปราณ ทุกครั้งที่พวกมันต่อสู้กัน เขาจะเจ็บปวดจนแทบขาดใจ
เขาพิงกำแพง ประคองร่างไว้ กัดฟันแน่น ฝืนต้านความเจ็บปวดที่ถาโถมทั่วกาย
แต่เจ็บเหลือเกิน!
เดิมทีเขาก็อ่อนแออยู่แล้ว เพราะตรากตรำทำงานและกินไม่อิ่มมาเนิ่นนาน ความเจ็บปวดที่ต่อเนื่องไม่ขาดสายทำให้ภาพตรงหน้ามืดดับ เขาหมดสติไป
ในยามนั้นเอง ต้นไม้สมบัติในร่างกลับเปล่งแสงเขียวสายหนึ่ง ธาตุทั้งห้าที่กำลังปั่นป่วนพลันสงบลงในพริบตา...
เมื่อหลินเยี่ยนลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็สะดุ้งตกใจ
เจียงอวี้เหราถอดเสื้อผ้าออกจนหมด ใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้มยั่วยวนขณะมองเขา “หลินเยี่ยน ข้าจะให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย จะยอมตามข้าหรือไม่?”