ขณะที่หลินเยี่ยนกำลังจนปัญญา ไม่รู้จะตอบอย่างไร ผู้บำเพ็ญพิษก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
「ตั้งใจฝึกฝนให้ดี รีบบรรลุขั้นที่สองโดยเร็ว อาจารย์จะได้ถ่ายทอดวิถีหลอมโอสถให้เจ้า」
「ขอบคุณอาจารย์!」หลินเยี่ยนหันกลับไปกล่าวขอบคุณ
「เจ้าคิดเงื่อนไขอะไรไว้แล้วหรือยัง?」
「ศิษย์อยากสังหารพี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องเพื่อแก้แค้น!」หลินเยี่ยนก้มหน้า
ผู้บำเพ็ญพิษชะงักไป 「แก้แค้นหรือ?」
「เดิมทีนึกว่าเจ้าจะอ้อนวอนให้ข้าปล่อยเจ้าไป ไม่คิดเลยว่าเจ้ากลับอยากแก้แค้น อาจารย์มองเจ้าไม่ผิดจริง ๆ มีแค้นต้องชำระ เป็นต้นกล้าที่ดี!」
「คราวหน้าตอนลงเขา ข้าจะพาเจ้าไปด้วย ไปกันเถอะ!」
「ขอรับ อาจารย์!」
ผู้บำเพ็ญพิษมองแผ่นหลังของหลินเยี่ยนอย่างมีนัย ก่อนจะหลับตาลงช้า ๆ
ระหว่างทาง หานหม่านมีสีหน้าตกตะลึง 「หลินเยี่ยน พลังบำเพ็ญของเจ้าเพิ่มขึ้นอีกแล้วหรือ?」
「เมื่อคืนข้าฝึกฝนจนถึงเที่ยงคืน แต่กลับสัมผัสปราณวิญญาณไม่ได้แม้แต่น้อย ข้าช่างโง่เขลานัก!」
ยามนี้หลินเยี่ยนกำลังกระวนกระวายเรื่องที่ผู้บำเพ็ญพิษจับได้ว่าพลังบำเพ็ญของตนเพิ่มขึ้น จึงไม่มีแก่ใจจะตอบ
ชั่วพริบตา สีหน้าเขาก็เคร่งขรึม รู้สึกราวกับมีศิลาก้อนใหญ่ทับอกจนหายใจไม่ออก
หานหม่านคิดว่าหลินเยี่ยนกำลังครุ่นคิดเรื่องการฝึกฝน จึงเผยสีหน้าเลื่อมใส
มิน่าเล่า คนที่มีรากวิญญาณไร้ค่าจึงก้าวหน้าได้ถึงเพียงนี้ ช่างขยันขันแข็งเหลือเกิน
ทันใดนั้น ประกายเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาหลินเยี่ยน ยามนี้มีเพียงต้องเร่งเพิ่มพลังบำเพ็ญของตนให้เร็วที่สุด ก่อนผู้บำเพ็ญพิษจะลงมือ เขาต้องมีวิชารักษาชีวิตให้มากกว่านี้
เขาพ่นลมหายใจขุ่นออกมา ก่อนมาถึงลานภารกิจของหอคนรับใช้พร้อมหานหม่าน