“ท่านพ่อ ฟังให้ดี” น้ำเสียงของหลัวเนี่ยนพลันเคร่งขรึมลง
“หากท่านได้ยินข่าวว่าบุตรสาวได้เลื่อนขั้น หรือว่าตั้งครรภ์และให้กำเนิดองค์ชาย นั่นหมายความว่าศัตรูกำลังจะลงมือ
ถึงยามนั้น อย่าได้โลภสิ่งใด รีบแสร้งป่วยแล้วถวายฎีกาขอลาออกจากราชการ ไปเป็นคหบดีผู้มั่งคั่ง ที่ดินใดควรแจกจ่ายก็แจกจ่าย ที่ดินใดควรโอนให้คนสนิทก็โอนเสีย อย่าทิ้งหลักฐานให้ผู้ใดจับผิดได้”
“นี่...” อันปี้หวยเจ็บปวดใจ “พ่อยังหวังให้เจ้าสร้างชื่อเสียง แล้วช่วยหาตำแหน่งดี ๆ ให้พ่ออยู่เลย!”
“ท่านพ่อ” หลัวเนี่ยนจ้องเขา “หากมีคนจับท่านไป ต่อให้บุตรสาวหาอำนาจในวังได้มากเพียงใดก็ไร้ประโยชน์ ท่านแสร้งป่วยแล้วถอนตัวออกมาอย่างสงบ รอจนหลานชายเติบใหญ่ ถึงตอนนั้นท่านอยากได้ยศศักดิ์เงินทองเพียงใด ยังกลัวว่าจะไม่มีวันนั้นอีกหรือ?”
อันปี้หวยอ้าปาก ทว่ากลับพูดไม่ออก
เขามองใบหน้าบุตรสาว แล้วนึกถึงเงินสามร้อยตำลึง ครู่ใหญ่จึงถอนหายใจ “พ่อเข้าใจแล้ว”
หลัวเนี่ยนมองความโลภที่กดข่มไม่อยู่ในแววตาเขา แล้วหัวเราะเย็นชาในใจ
—พ่อคนนี้พึ่งพาไม่ได้
แต่คำที่ควรพูด นางต้องพูดให้ครบ นี่ไม่ใช่เพื่ออันปี้หวย แต่เพื่อตัวนางเอง—ในเนื้อเรื่องเดิม อันปี้หวยฉ้อราษฎร์บังหลวง นั่นคือจุดอ่อนใหญ่ที่สุดของอันหลิงหรง
ออกจากห้องหนังสือแล้ว หลัวเนี่ยนก็ไปยังห้องของมารดา
มารดากำลังนั่งปักผ้าอยู่ริมหน้าต่าง ผ้าเช็ดหน้าบนกรอบปักไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว เป็นภาพดอกบัวคู่ ก้านดอกเกี่ยวพันกัน ฝีเข็มประณีตถี่แน่น
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า มารดาก็เงยหน้าขึ้น พอเห็นบุตรสาวก็ตะลึงไปก่อน จากนั้นน้ำตาก็เอ่อคลอในดวงตา “หลิงหรง...”
“ท่านแม่” หลัวเนี่ยนเดินเข้าไปนั่งข้างมารดา รินชาแล้วยื่นให้ “ดื่มชาสักคำ พักสายตาเสียหน่อย”
มารดารับถ้วยชาไว้ แต่ยังไม่รีบดื่ม เพียงจับมือบุตรสาวแล้วพร่ำพูดไม่หยุด “คราวนี้ไปคัดเลือกหญิงงาม ไม่รู้ว่าเจ้าจะได้รับเลือกหรือไม่ หากไม่ได้รับเลือก บิดาเจ้าคงส่งเจ้าไปเป็นอนุภรรยา...
ล้วนเป็นความผิดของแม่ที่ไร้ความสามารถ ไม่อาจให้กำเนิดบุตรชายแก่บิดาเจ้า ทั้งยังไม่มีสิทธิ์มีเสียง หากเจ้าโชคดีได้เข้าวัง ไม่ว่าเรื่องใดก็ต้องอดทนเอาไว้ ตระกูลเราไร้รากฐาน ตำแหน่งขุนนางของบิดาเจ้าก็ได้มาด้วยเงิน จะไปแก่งแย่งกับใครได้”
หลัวเนี่ยนรับคำเบา ๆ ว่า “อืม”
“หากถูกกลั่นแกล้ง ก็กล้ำกลืนลงไป” มารดาก้มหน้า ใช้แขนเสื้อซับดวงตา “ชีวิตนี้ของแม่ก็ผ่านมาด้วยวิธีนี้”
หลัวเนี่ยนมองมารดา—เส้นผมขาวตรงขมับ ริ้วรอยเล็ก ๆ ตรงหางตา และมือที่ปักผ้ามาเกือบทั้งชีวิตจนข้อนิ้วผิดรูป
“ท่านแม่” หลัวเนี่ยนเอ่ยเสียงแผ่ว “บุตรสาวจดจำไว้แล้ว”
นางยกถ้วยชาขึ้นส่งถึงริมฝีปากมารดา “ท่านแม่ดื่มชาก่อนเถิด ชาใกล้เย็นแล้ว”
มารดาจึงก้มลงดื่ม
หลัวเนี่ยนมองนางดื่มชาที่ผสมโอสถชำระไขกระดูกจนหมด ความอ่อนโยนในใจถูกนางกดลงไป
—อดทนงั้นหรือ?
ฉัน หลัวเนี่ยน เป็นบรรพชนเผ่าหอย มีชีวิตมานานขนาดนี้ ในพจนานุกรมไม่มีคำว่าอดทนหรอก
ผู้หญิงคนนี้สอนให้อันหลิงหรงอดทนมาตลอดชีวิต จนเลี้ยงนางให้กลายเป็นของเล่นที่ใคร ๆ ก็ทอดทิ้งได้
อันหลิงหรง ได้ยินหรือเปล่า? รากเหง้าของความต่ำต้อยในตัวเธออยู่ตรงนี้—อยู่ในคำว่า “อดทน” ทีละคำของแม่เธอ
แต่ท้ายที่สุดนางก็ไม่ได้พูดออกไป
นางมองมือเหี่ยวย่นของมารดา มองความหวาดกลัวในดวงตาของมารดา—มารดาไม่ได้ไม่รักนาง เพียงแต่กลั่นความอัปยศอดสูตลอดชีวิตให้กลายเป็นหลักการเอาตัวรอด แล้วส่งต่อให้บุตรสาวโดยไม่เปลี่ยนแปลง
หลัวเนี่ยนกล่าวกับเจ้าของร่างเดิมที่หลับใหลอยู่ในใจว่า
“เธอต่ำต้อยมาตลอดชีวิต จนกระทั่งตาย ชาตินี้ ฉันจะช่วยเธอถอนคำคำนี้ออกจากชะตาชีวิตให้เอง”
หลังดื่มชาเสร็จ มารดาก็ล้วงห่อผ้าเล็ก ๆ ออกจากอกเสื้อ แล้วยัดใส่มือหลัวเนี่ยน “เอาสิ่งนี้ติดตัวไปด้วย ผ้าเช็ดหน้าที่แม่ปัก กับเงินเศษที่แม่เก็บสะสมไว้ไม่กี่ตำลึง มีไม่มากนัก เอาไว้ซื้อขนมกินระหว่างทาง”
หลัวเนี่ยนกำห่อผ้าที่ซึ่งยังอุ่นด้วยไอจากกายมารดา ก่อนก้มหน้า “ขอบคุณท่านแม่”
คืนนั้น หลัวเนี่ยนไปยังเรือนของอนุภรรยาเซียว
อนุภรรยาเซียวกำลังตรวจบัญชีอยู่ใต้แสงตะเกียง เมื่อเห็นหลัวเนี่ยนเข้ามาก็ยิ้มพลางลุกขึ้น “คุณหนูมาที่นี่ด้วยเหตุใดหรือ? มีสิ่งใดขาดตกบกพร่องในการเตรียมเงินค่าเดินทางหรือไม่?”
หลัวเนี่ยนปิดประตูแล้วนั่งลง ไม่อ้อมค้อม “ท่านอนุ บิดาบอกว่ามอบเงินสองร้อยตำลึงให้ท่านเตรียมเป็นค่าเดินทางแก่ข้า”
รอยยิ้มบนใบหน้าอนุภรรยาเซียวชะงักไปครู่หนึ่ง
“คุณหนู...”
“เงินที่ข้าได้รับมา รวมแล้วไม่ถึงยี่สิบตำลึง” หลัวเนี่ยนมองนาง น้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าสายตาเย็นเยียบราวแช่น้ำแข็ง “ท่านอนุ เงินหนึ่งร้อยแปดสิบตำลึงนั้นหายไปที่ใด?”
ภายในห้องเงียบไปชั่วขณะ
สมกับเป็นอนุภรรยาเซียว เพียงชะงักไปครู่เดียว นางก็ยิ้มขึ้นมาใหม่อย่างไม่ทุกข์ร้อน
“คุณหนูพูดล้อเล่นแล้ว เงินสองร้อยตำลึงเป็นเพียงจำนวนที่นายท่านคิดไว้ แต่รายรับของบ้านเราตลอดทั้งปีมีสักเท่าใด? ค่าเดินทางและข้าวของเครื่องใช้ที่เตรียมให้คุณหนู ล้วนจัดหาให้สมเกียรติแล้ว หากคุณหนูเห็นว่าน้อยเกินไป ทางอนุยังมี...”
“ท่านอนุ” หลัวเนี่ยนกล่าวขัด “ข้าไม่ได้คิดจะรื้อฟื้นเรื่องเก่า”
นางโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงเบาราวกระซิบ “ข้าเข้าเมืองหลวงไปคัดเลือกหญิงงาม หากได้ดีขึ้นมา ตำแหน่งขุนนางของบิดาก็เลื่อนสูงขึ้นได้ อนาคตของบุตรชายท่านก็อยู่ในนั้นด้วย ท่านอนุเป็นคนฉลาด เงินสองร้อยตำลึงนี้คุ้มค่าหรือไม่?”
ในที่สุดรอยยิ้มของอนุภรรยาเซียวก็เลือนหาย
นางมองเด็กสาวตรงหน้า ครู่ใหญ่จึงค่อย ๆ นั่งตัวตรง น้ำเสียงเปลี่ยนไป “...คุณหนูสมกับเป็นผู้ที่จะได้เข้าวังจริง ๆ”
“ถ้าเช่นนั้น เรื่องค่าเดินทาง ท่านอนุก็จัดการตามเห็นสมควร” หลัวเนี่ยนลุกขึ้น “มีเพียงเรื่องเดียว หลังข้าไปแล้ว ขอให้ท่านดูแลท่านแม่ของข้าด้วย หากท่านแม่เป็นอะไรไป...”
หลัวเนี่ยนยิ้มน้อย ๆ ทว่ารอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา “ข้าจะจดจำท่านไว้ในวัง”
ใบหน้าอนุภรรยาเซียวซีดเผือดไปชั่วขณะ
นางฝืนยิ้ม “คุณหนูวางใจ ฮูหยินเป็นนายหญิงเอกของบ้าน ใครจะกล้าละเลย?”
หลัวเนี่ยนเดินไปถึงประตูแล้วชะงัก หันกลับมาเอ่ยว่า “จริงสิ ค่าเดินทางที่ท่านอนุเตรียมให้ พรุ่งนี้ให้คนเติมลงในบัญชีส่วนหน้าเสีย จำนวนเท่าใดไม่สำคัญ ท่านอนุย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ”
อนุภรรยาเซียวกล่าวว่า “...เจ้าค่ะ”
นางเดินไปส่งหลัวเนี่ยนถึงหน้าประตู จู่ ๆ ก็เรียกนางไว้ “คุณหนู!”
หลัวเนี่ยนหันกลับมา
อนุภรรยาเซียวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มแล้วกล่าวว่า “คุณหนูเดินทางย่อมต้องมีคนคอยรับใช้ เสี่ยวชุ่ยในเรือนของข้าคล่องแคล่ว ให้ติดตามคุณหนูเข้าเมืองหลวงดีหรือไม่?”
หลัวเนี่ยนหัวเราะเยาะในใจ
—สายสืบ นี่รีบส่งคนมาอยู่ข้างฉันแล้วสินะ
ทว่าสีหน้าของนางยังคงเปื้อนยิ้ม “ขอบคุณท่านอนุที่นึกถึง เช่นนั้นก็ให้เสี่ยวชุ่ยติดตามไปเถิด”
เมื่อเดินออกจากเรือนอนุภรรยาเซียว หลัวเนี่ยนหันกลับไปมองแสงไฟ
สตรีที่ให้กำเนิดบุตรชายเพียงคนเดียวของตระกูลอัน และกุมอำนาจจัดการกิจการในเรือนหลังไว้ได้ ย่อมไม่ธรรมดาจริง ๆ
น่าเสียดาย บรรพชนผู้นี้เก่งกว่านางเสียอีก
รุ่งเช้าวันถัดมา รถคุ้มกันสินค้าจอดรออยู่หน้าจวนอัน
หลัวเนี่ยนจ้างรถม้าที่แข็งแรงคันหนึ่ง ทั้งยังเชิญผู้คุ้มกันจากสำนักคุ้มภัยมาหลายคน เงินหลายร้อยตำลึงอยู่บนรถตลอดเส้นทาง หากไม่จ้างคนมาคอยดูแล นางย่อมไม่วางใจ
มารดามาส่งถึงหน้าประตู จับมือหลัวเนี่ยนไว้ น้ำตาเอ่อขึ้นมาอีกครั้ง “หลิงหรง...เมื่อถึงเมืองหลวงแล้ว ส่งข่าวมาบอกแม่ด้วย...”
“ท่านแม่วางใจ” หลัวเนี่ยนเอ่ยเสียงเบา “หากบุตรสาวอยู่ในวังได้ดี ท่านแม่ก็จะอยู่ดีด้วย”
อนุภรรยาเซียวยืนอยู่ใต้ชายคา ยิ้มพลางโบกมือให้นาง “คุณหนูเดินทางโดยสวัสดิภาพ! เสี่ยวชุ่ย ระหว่างทางดูแลคุณหนูให้ดี!”
เสี่ยวชุ่ยก้มหน้ารับคำอย่างนอบน้อม “เจ้าค่ะ”
หลัวเนี่ยนขึ้นรถม้า ชั่วขณะที่ม่านรถลดลง นางเหลือบมองท้องนานอกเมืองอำเภอซงหยางเป็นครั้งสุดท้าย—คันนาพาดไขว้กัน ผืนน้ำสะท้อนแสงระยิบระยับ ต้นกล้าเขียวขจีเรียงเป็นแถว
จู่ ๆ ความรู้สึกคุ้นเคยที่ไม่อาจบรรยายก็เอ่อท้นขึ้นในใจ
นางมาจากท้องนาเช่นนี้ จากไข่ฟองหนึ่ง เติบโตจนกลายเป็นบรรพชนเผ่าหอย ที่นั่นมีเผ่าพันธุ์ของนาง มีรากเหง้าของนาง และมีแดนเทพที่นางบำเพ็ญสร้างขึ้นด้วยเวลาอันยาวนาน
“ข้ามาจากท้องนา” หลัวเนี่ยนวางม่านลง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “การเดินทางครั้งนี้ ข้าจะเข้าไปยังแอ่งน้ำขุ่นที่ใหญ่ที่สุดใต้หล้า”
รถม้าเคลื่อนออกไปอย่างเอี๊ยดอ๊าด