“ติ๊ง—ตรวจพบคำอธิษฐาน”
หลัวเนี่ยนลืมตาขึ้น เบื้องหน้าลอยอยู่มีแผ่นแสงริบหรี่ราวกับใกล้ดับ
【คำอธิษฐาน】
ผู้ขอพร: อันหลิงหรง
ระดับความแค้น: ปานกลาง
ค่าตอบแทนภารกิจ: 1,000–5,000 กุศล
ความปรารถนา:
① ไม่เป็นสิ่งของไร้ค่าที่ใครก็ทิ้งขว้างอีกต่อไป—หากจะเป็น ก็จงเป็นสตรีผู้สูงศักดิ์ที่สุดในใต้หล้า
② แก้แค้นฮองเฮา: ความทุกข์ทั้งปวงล้วนมีต้นเหตุมาจากนาง
③ เจินหวน... ในใจพี่หญิง คนสำคัญที่สุดท้ายแล้วก็มิใช่ข้า เช่นนั้นก็ปล่อยให้เป็นไปตามวาสนาเถิด นางไม่มาหาเรื่องข้า ข้าก็ไม่แตะต้องนาง หากนางมาหาเรื่อง ข้าย่อมโต้ตอบแน่
หลัวเนี่ยนกวาดตามองจนจบ มุมปากพลันยกขึ้น
“ความแค้นระดับปานกลางหรือ? งานนี้กำไรงาม”
นางย่อมรู้จักอันหลิงหรง
หญิงสาวผู้ต่ำต้อยในตนเองและพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลังในเรื่อง《ตำนานเจินหวน》—ฝึกขับร้อง ฝึกเล่นน้ำแข็ง ฝึกเอาใจผู้อื่น นางล้วนทำมาหมดแล้ว ท้ายที่สุดกลับยังต้องกินเมล็ดซิ่งขมจนสิ้นใจ
นางใช้ชีวิตทั้งชีวิตอย่างต่ำต้อยในตนเอง ถูกผู้อื่นใช้เป็นดั่งมีดมาตลอด แม้แต่ขันทียังกล้าดูหมิ่นนาง
“รับภารกิจ”
แสงบนแผ่นหน้าจอกะพริบวูบ: 【เริ่มนำทางผู้ขอพร—】
หลัวเนี่ยนรู้สึกเพียงว่าดวงจิตถูกกระชากอย่างรุนแรง ประหนึ่งครั้งที่ถูกกระแสน้ำพัดพาไปในอุทกภัยเมื่อวันวาน ข้างหูแว่วเสียงหญิงสาวสะอื้นแผ่วเบา เจือด้วยความคับแค้นที่เก็บงำไว้ตลอดชีวิต
จากนั้นเสียง “เพียะ” ก็ดังขึ้น นางกระแทกเข้าไปในร่างหนึ่ง
……
หลัวเนี่ยนลืมตาขึ้น
เหนือศีรษะเป็นม่านเตียงผ้าสีน้ำเงินอมเขียว มุมม่านปะชุนจนสีซีดจาง ปลายจมูกอบอวลด้วยกลิ่นไม้เก่าปนสมุนไพร
นางขยับนิ้วมือ
นิ้วทั้งสิบขาวผ่อง ทว่าปลายนิ้วกลับมีหนังด้านบาง ๆ จากการปักผ้ามาเนิ่นนาน
หลัวเนี่ยนค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ก้มมองสำรวจร่างนี้ ผอมบาง ตัวเล็ก ดูขี้ขลาด—ถึงอย่างไรก็เป็นหญิงสาววัยสิบห้าสิบหกปีที่กำลังรอเข้ากรุงไปคัดเลือกนางใน
นางลองก้าวลงจากเตียง แต่ขาอ่อนยวบ ต้องคว้าขอบเตียงไว้จึงยืนได้มั่นคง
นางเดินไปยังโต๊ะแต่งหน้า
ในกระจกสะท้อนใบหน้าของเด็กสาว คิ้วเรียวดุจใบหลิว ดวงตากลมคล้ายเมล็ดซิ่ง ดูหวาดหวั่นประหนึ่งกระต่ายน้อยที่ตื่นตกใจ
หลัวเนี่ยนพินิจอยู่นาน ก่อนจะพลันยิ้มออกมา
“อันหลิงหรง นับแต่นี้ไป ข้าก็คืออันหลิงหรง”
จิตของนางจมลงสู่ทะเลจิต ความแค้นของเจ้าของร่างเดิมยังคงอยู่จริง ๆ จาง ๆ ราวคลื่นน้ำซัดขึ้นมา โอบล้อมด้วยความคับแค้นตลอดทั้งชีวิต:
ความต่ำต้อยในตนเองยามคัดเลือกนางใน ความโดดเดี่ยวหลังเข้าวัง ความหวาดหวั่นที่ฮองเฮายุยง ความเจ็บช้ำที่เจินหวนตีตัวออกห่าง และรสขมของเมล็ดซิ่งในยามใกล้ตาย
หลัวเนี่ยนมิได้หลบเลี่ยง
ดวงจิตของนางแผ่กว้าง พิษหอยกู่ม้วนกลืนความแค้นสายนั้นเข้าไปจนหมด
ความแค้นกลิ้งวนอยู่ในดวงจิต ก่อนคลี่สลายกลายเป็นไออุ่นสายหนึ่ง เศษเสี้ยวดวงจิตที่พเนจรมาเนิ่นนานของนางมั่นคงขึ้นอีกส่วน
“สมแล้วที่ยิ่งมีพิษก็ยิ่งบำรุง”
เมื่อกลืนกินความแค้นเสร็จ ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็หลั่งไหลเข้ามาด้วย—เรื่องราวในชาติที่แล้วตั้งแต่ซงหยางจนถึงพระราชวังต้องห้าม ตั้งแต่การคัดเลือกนางในจนถึงการสิ้นใจเพราะเมล็ดซิ่งขม ละเอียดทุกเรื่องราว;
ยังมีความทรงจำกว่าสิบปีในชาตินี้ ทั้งตรอกซอกซอยในอำเภอซงหยาง เงาของมารดาที่อยู่หน้าโครงปักผ้า และกลิ่นหอมที่ลอยออกมาจากห้องหนังสือของบิดา
จิตสำนึกของเจ้าของร่างเดิมจมลงอย่างสงบ ประหนึ่งคนที่เหนื่อยล้าจนในที่สุดก็หลับไป
หลัวเนี่ยนคิดในใจว่า “นอนเถอะ ที่เหลือฉันจัดการเอง”
นางเทียบความทรงจำกับละครเรื่องนั้นในสมองทีละส่วน
ช่วงเวลา: หลังจักรพรรดิหย่งเจิ้งขึ้นครองราชย์ ก่อนการคัดเลือกนางในครั้งใหญ่ครั้งแรก
สถานที่: อำเภอซงหยาง จวนอัน
ฐานะ: ธิดาสายตรงแห่งจวนอัน อยู่ที่บ้านเพื่อรอคัดเลือก
“ข้อสอบแบบเปิดตำรา” หลัวเนี่ยนพยักหน้าพอใจ
นางเริ่มค้นห้องจนทั่ว
เป็นสัญชาตญาณของเผ่าหอย—ไปถึงที่ใหม่เมื่อใด ต้องสำรวจให้รู้ทั่วก่อน
เสื้อผ้าเก่าไม่กี่ชุดที่ซักจนสีซีด ตะกร้าใส่อุปกรณ์เย็บปักหนึ่งใบ และเครื่องมือปรุงเครื่องหอมครบชุด
กระถางธูปใบเล็ก โถกระเบื้องขาวหลายใบ ในโถบรรจุเครื่องหอมที่บดละเอียดแล้ว ด้านล่างสุดมีแผ่นกระดาษเหลืองเก่าปึกหนึ่งถูกกดทับไว้ มัดด้วยเชือกเส้นเล็ก มุมกระดาษม้วนงอไปหมด
หลัวเนี่ยนแก้เชือกออก แล้วอ่านทีละแผ่น
เครื่องหอมสงบประสาท เครื่องหอมชำระจิต และเครื่องหอมสาลี่ห่านในม่านเตียง ล้วนจดสัดส่วนไว้อย่างชัดเจน ลายมือเป็นของบุรุษวัยผู้ใหญ่
นี่เป็นลายมือของอันปี้หวย
ในความทรงจำ เด็กหญิงตัวน้อยนั่งหมอบอยู่ข้างโต๊ะหนังสือ มองบิดาจำแนกเครื่องหอมทีละชนิด: “นี่คือไม้จันทน์ นี่คือไม้กฤษณา ส่วนสิ่งนี้คือชะมดเช็ด หลิงหรงของเราจมูกไว วันหน้าความสามารถนี้จะช่วยเลี้ยงตัวได้”
หลัวเนี่ยนถือแผ่นตำรับเครื่องหอมไว้ พลางมองบิดาผู้นี้ดีขึ้นอยู่บ้าง
—อย่างน้อยก็เคยมอบทักษะเลี้ยงชีพอย่างหนึ่งให้บุตรสาว
การปรุงเครื่องหอมเป็นอาวุธร้ายกาจในวังหลังที่สังหารคนโดยไร้เลือด ทักษะนี้ต้องเก็บซ่อนให้ดี
นางเก็บตำรับเครื่องหอมอย่างระมัดระวัง สอดไว้แนบกาย จากนั้นจิตก็ไหววูบ จมลงไปในมิติแปลงโอสถ
พื้นที่หนึ่งร้อยลูกบาศก์ มีบ่อน้ำพุอยู่มุมหนึ่ง นี่คือสิทธิประโยชน์ที่เหลืออยู่เพียงอย่างเดียวของระบบชำรุดซึ่งผูกมัดกับนาง—แผงสถานะทำเป็นตาย แต่คลังเก็บของยังเปิดได้
หลัวเนี่ยนหยิบโอสถออกมาสองเม็ด
โอสถชำระไขกระดูกชั้นเลิศ และโอสถเสริมโฉมชะลอวัย
นางกลืนโอสถชำระไขกระดูกลงไปก่อน
โอสถละลายในปากทันที กระแสความร้อนแผดเผาพุ่งลงมาตามลำคอ อวัยวะภายในทั้งห้าราวกับถูกไฟลน หลัวเนี่ยนกัดฟันทน เหงื่อเม็ดละเอียดผุดบนหน้าผาก
ผ่านไปหนึ่งถ้วยชา กระแสความร้อนจึงค่อย ๆ มอดลง
เหงื่อชุ่มกาย เสื้อผ้าแนบติดตัว ส่งกลิ่นคาวจาง ๆ เป็นไอขุ่นที่ถูกขับออกมาจากร่องกระดูก
หลัวเนี่ยนตักน้ำมาชำระล้างและจัดแต่งกายใหม่
จากนั้นนางยืนอยู่หน้าโต๊ะแต่งหน้า พลันชะงักงัน
คนในกระจกยังเป็นใบหน้าเดิม ทว่าก็ไม่ใช่ใบหน้าเดิมเสียทีเดียว
คิ้วยังคงเป็นคู่นั้น ดวงตายังคงเป็นดวงตาคู่นั้น ทว่าความขลาดเขลาระหว่างคิ้วตาจางหายไป แทนที่ด้วยความงามเย้ายวนอันยากพรรณนา ผิวขาวผ่องมีสีระเรื่อ แม้แต่เล็บยังดูชุ่มชื่น
นางกลืนโอสถเสริมโฉมชะลอวัยตามลงไป—ทั้งร่างประหนึ่งผ่านการชำระด้วยสายน้ำ เปล่งประกายสะอาดหมดจด
“ของดี” หลัวเนี่ยนลูบใบหน้า “ชะลอวัย...ใบหน้านี้ต่อให้ผ่านไปกี่ปีก็ไม่แก่ หากต้องใช้ชีวิตอยู่ในวังหลังไปชั่วชีวิต ใบหน้านี้ก็คือต้นทุนของฉัน”
นางมิได้แต่งหน้า เพียงเลือกเสื้อผ้าเก่าที่เรียบง่ายที่สุดมาสวม แล้วเกล้าผมอย่างง่าย ๆ
หลัวเนี่ยนไปยังห้องหนังสือ
อันปี้หวยกำลังคิดบัญชี เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าก็เงยหน้าขึ้น พู่กันในมือ “แปะ” หล่นลงบนกระดาษ
“หลิง...หลิงหรง?”
ดวงตาของเขาเบิกค้าง
หญิงสาวในชุดเรียบตรงหน้าเป็นบุตรสาวผู้ขี้ขลาดของเขาหรือ? คิ้วตายังคงเป็นคู่เดิม แต่เพียงยืนอยู่ตรงนั้นกลับงดงามราวกับเดินออกมาจากภาพวาด เสื้อผ้าเก่าทั้งชุดก็ยังบดบังประกายงามนั้นไม่มิด
หลัวเนี่ยนย่อตัว คำนับอย่างเรียบร้อย “ท่านพ่อ”
“เจ้า...” อันปี้หวยลุกขึ้น เดินวนรอบบุตรสาวสองรอบ ยิ่งมองก็ยิ่งยินดี ก่อนตบต้นขาฉาด “ดี! ดี! พ่อบอกแล้ว หลิงหรงของเรารูปโฉมงดงาม!”
หลัวเนี่ยนหลุบตาลง น้ำเสียงอ่อนโยน “ลูกอยู่ในจวนจึงตั้งใจไม่ให้เป็นที่สะดุดตา มิได้แต่งกายมากนัก ขอท่านพ่ออย่าได้หัวเราะเยาะ”
“ไม่ให้เป็นที่สะดุดตาหรือ?” อันปี้หวยเบิกตากว้าง “งามถึงเพียงนี้แล้วยังจะไม่ให้เป็นที่สะดุดตาอีก!”
เขายิ่งคิดยิ่งตื่นเต้น หันไปหยิบกล่องไม้จากช่องลับในชั้นหนังสือ ด้านในมีตั๋วเงินปึกหนึ่งกับเงินแท่งหลายก้อน
“นี่คือเงินสามร้อยตำลึง เป็นเงินเก็บที่พ่อสะสมมาหลายปี รับไว้เถิด” อันปี้หวยยัดใส่มือนาง พลางพูดจ้อไม่หยุด
“ก่อนหน้านี้พ่อไม่รู้ว่าเจ้าจะผ่านการคัดเลือกหรือไม่ จึงให้อนุภรรยาเซียวเตรียมเงินสองร้อยตำลึงไว้เป็นค่าเดินทาง บัดนี้พ่อเห็นเจ้าเช่นนี้...จะให้เพิ่มอีกสามร้อยตำลึง เมื่อถึงเมืองหลวง ทั้งค่าอาหารเครื่องนุ่งห่มและการไปมาหาสู่ อย่าได้ปล่อยให้ตนเองลำบากเป็นอันขาด ต้องผ่านการคัดเลือกให้ได้ แล้วสร้างอนาคตให้พ่อ!”
หลัวเนี่ยนกำตั๋วเงิน เปลือกตาขยับเล็กน้อย
—สองร้อยตำลึง ให้อนุภรรยาเซียวไปแล้วหรือ?
ความคิดของนางหมุนอย่างรวดเร็ว ในชาติที่แล้ว เงินค่าเดินทางที่อนุภรรยาเซียวมอบให้อันหลิงหรง เมื่อนับรวมกันแล้วยังไม่ถึงยี่สิบตำลึง
ส่วนที่เหลืออีกหนึ่งร้อยแปดสิบตำลึง ตกเข้ากระเป๋าผู้ใด ย่อมไม่ต้องเอ่ยให้มากความ
สีหน้าหลัวเนี่ยนไม่เผยพิรุธ น้ำเสียงยังคงอ่อนโยน “เงินค่าเดินทางที่อนุภรรยาเซียวเตรียมให้ลูก ลูกเก็บไว้แล้ว ท่านพ่อวางใจเถิด”
นางเก็บตั๋วเงิน ก่อนเปลี่ยนเรื่อง “ท่านพ่อ ลูกมีถ้อยคำจากใจอยู่สองสามประโยค อยากกล่าวกับท่านพ่อตามลำพัง”
อันปี้หวยกำลังยินดีเป็นอย่างยิ่ง “เจ้าว่ามา”
“บุญคุณที่ท่านพ่อสอนลูกปรุงเครื่องหอม ลูกจดจำไว้เสมอ” หลัวเนี่ยนมองเขา เอ่ยทีละคำ
“เพราะเหตุนี้ลูกจึงต้องเตือนท่านพ่อสักประโยค—การคัดเลือกนางในครานี้ หากลูกโชคดีได้รับเลือก ในวังย่อมมีการแก่งแย่งชิงดี ลูกไม่มีชาติตระกูล ไม่มีรากฐานในวัง สิ่งเดียวที่ญาติพี่น้องเป็นได้ก็คือจุดอ่อนให้ผู้อื่นโจมตี
หากคนเหล่านั้นคิดจะจัดการลูก คนแรกที่พวกเขาจะลงมือด้วยก็คือท่านพ่อ”
รอยยิ้มบนใบหน้าอันปี้หวยแข็งค้าง