รถม้าสั่นคลอนออกจากเขตอำเภอซงหยาง
อันหลิงหรงเอนกายพิงผนังรถ หลับตาลง ทว่าจิตใจกลับแจ่มชัดยิ่ง
นอกตัวรถ เสี่ยวชุ่ยโผล่หน้ามาถามเป็นระยะว่า “คุณหนูจะดื่มน้ำหรือไม่” กระตือรือร้นเกินเหตุไปสักหน่อย
—สายตาของอนุภรรยาเซียว ช่างทำหน้าที่ได้ดีเสียจริง
อันหลิงหรงลืมตาขึ้น มองเงาร่างนั้นผ่านม่านรถ
เดิมทีนางคิดจะหยิบยันต์ซื่อสัตย์จากมิติออกมาแปะ ทว่าคิดไปคิดมาก็เลิกล้มเสีย เสี่ยวชุ่ยออกมาจากเรือนของอนุภรรยาเซียว ย่อมคุ้นเคยกับนิสัย ความเคยชิน และน้ำเสียงยามพูดของเจ้าของร่างเดิมเป็นอย่างดี
อีกอย่าง สายสืบไร้ประโยชน์คนหนึ่ง ไม่คุ้มให้เปลืองยันต์สักแผ่น
ฉันรู้อยู่แล้วว่า พอถึงเมืองหลวง แค่พูดประโยคเดียวก็ไล่ไปได้
……
เดินทางต่อมาอีกราว 20 วัน รถม้าก็เข้าสู่เมืองหลวง
อันหลิงหรงเลิกม่านขึ้นมอง ถนนทั้งสายเต็มไปด้วยร้านรวง รถม้า และผู้คน คึกคักกว่าอำเภอซงหยางนับสิบเท่า เสี่ยวชุ่ยเกาะอยู่บนคานรถม้า จ้องมองจนตาค้าง ลืมแม้กระทั่งยืดหลังให้ตรง
“หยุดรถ”
รถม้าจอดลงริมถนน เสี่ยวชุ่ยเลิกม่านเข้ามา “คุณหนู มีอะไรหรือเจ้าคะ?”
อันหลิงหรงหยิบเงินก้อนเล็กออกจากอกเสื้อ วางลงในมือนาง แล้วส่งถุงเงินให้ด้วย “ลำบากเจ้ามาตลอดทางแล้ว วันนี้รถคุ้มกันจะกลับซงหยาง เจ้ากลับไปพร้อมกันเถิด”
เสี่ยวชุ่ยชะงัก “คุณหนู บ่าวมาเพื่อรับใช้ท่าน—”
“ข้ารู้” อันหลิงหรงมองนาง น้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าดวงตากลับไร้รอยยิ้ม
“แต่ข้าเข้ามาเมืองหลวงเพื่อคัดเลือกหญิงงาม หากได้รับเลือกก็ต้องเข้าไปอยู่ในพระราชวังต้องห้าม ที่นั่น หากเจ้านายไม่พอใจขึ้นมา บ่าวรับใช้ก็กลายเป็นแพะรับเคราะห์ได้ เจ้าก็เป็นเพียงหญิงสาวคนหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตไปเสี่ยง”
สีหน้าเสี่ยวชุ่ยซีดลงเล็กน้อย “บ่าวไม่กลัว—”
“เจ้าไม่กลัว แต่ข้ากลัว” อันหลิงหรงขัดขึ้น เสียงเบาลง แฝงนัยบางอย่างที่ยากจะเอ่ย “หากเจ้าตายต่อหน้าข้า พอกลับถึงซงหยางแล้ว ข้าจะอธิบายกับอนุภรรยาเซียวอย่างไร?”
เสี่ยวชุ่ยอ้าปากค้าง เมื่อสบกับดวงตาสงบนิ่งของอันหลิงหรง คำพูดก็พลันติดอยู่ในลำคอ เอ่ยไม่ออกสักคำ
“ค่าเดินทางข้าออกให้ ถึงบ้านแล้วฝากบอกท่านแม่ของข้าด้วยว่าไม่ต้องเป็นห่วง” อันหลิงหรงตบมือของนางเบา ๆ “ไปเถิด”
เสี่ยวชุ่ยกำเงินไว้ ก้มหน้าลง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงขานรับเสียงอู้อี้ “...เจ้าค่ะ”
อันหลิงหรงมองนางเดินออกไป มุมปากยกขึ้นเพียงน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
—อนุภรรยาเซียว เส้นสายของคุณ ฉันไม่รับหรอก ลูกชายคุณยังอยู่ในตระกูลอัน คุณไม่มีทางหลุดจากกำมือฉันไปได้
……
รถม้าเคลื่อนออกไปอีกครั้ง
คนขับรถม้าถามว่า “คุณหนู พวกเราจะไปที่ใด โรงเตี๊ยมหรือ?”
“จวนอ๋องเจี่ยนชิน”
มือคนขับกระตุก เกือบดึงบังเหียนผิดทิศ “คะ...คุณหนู ที่นั่นเป็นถึงจวนอ๋องเชียว...”
“ข้าเป็นหญิงงามที่ผ่านการคัดเลือกจากกองธงขอบน้ำเงิน” อันหลิงหรงเอ่ยเสียงเรียบ “เมื่อเข้ามาเมืองหลวงเพื่อคัดเลือกหญิงงาม การไปคารวะพระชายาอ๋องผู้เป็นนายธงย่อมเป็นธรรมเนียม”
—ธรรมเนียมงั้นเหรอ?
อันหลิงหรงหัวเราะเยาะอยู่ในใจ ธรรมเนียมอะไร ฉันไปฝากตัวต่างหาก
อันปี้หวยเป็นเพียงขุนนางชั้นผู้น้อยที่ซื้อตำแหน่งมา ในเมืองหลวงแม้แต่อิฐสักก้อนก็ขยับไม่ได้ การเดินทางเข้าเมืองหลวงครานี้ ฉันไร้รากฐาน ไร้ที่พึ่ง ไร้ญาติให้พึ่งพา หากคิดจะหยั่งหลักปักฐานในเมืองหลวงอันลึกล้ำ สิ่งแรกที่ต้องทำก็คือหาที่พึ่งซึ่งคุ้มครองฉันได้
อ๋องเจี่ยนชิน ผู้เป็นนายธงขอบน้ำเงิน ก็คือที่พึ่งพร้อมสรรพ
ชาติก่อนอันหลิงหรงขลาดกลัวและอ่อนแอ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าประตูจวนอ๋องอยู่ตรงไหน จึงพลาดที่พึ่งชิ้นโตนี้ไปอย่างเปล่าประโยชน์
ชาตินี้ ฉันจะเดินไปหาเขาถึงที่เอง
……
เมื่อคนเฝ้าประตูจวนอ๋องเจี่ยนชินได้ยินว่าหญิงงามในสังกัดธงมาขอเข้าพบ ก็ไม่ได้ขัดขวาง เพียงส่งคนเข้าไปรายงาน
ไม่นาน อันหลิงหรงก็ถูกพาเข้าไปในโถงบุปผา
สตรีวัยราว 40 ปีผู้หนึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน ใบหน้ายาวรี ดวงตาเฉียบคม สวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินครามเรียบง่าย ทว่ารัศมีอำนาจทั่วกายทำให้ผู้คนไม่กล้าเงยหน้า—พระชายาอ๋องเจี่ยนชิน สกุลกัวเอ่อร์เจีย
ในโถงมีหญิงงามยืนอยู่ก่อนแล้วเจ็ดแปดคน ล้วนเป็นผู้ที่เดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อรอเข้ารับการคัดเลือกในครานี้ บ้างแต่งหน้าจัด บ้างแต่งกายเรียบง่าย บ้างก้มหน้าบิดผ้าเช็ดหน้า บ้างลอบมองไปยังที่นั่งประธาน ทุกคนต่างตึงเครียด
อันหลิงหรงก้าวออกไป ค้อมกายคำนับอย่างเรียบร้อย “อันซื่อ หญิงงามจากธงขอบน้ำเงิน ขอคารวะพระชายาเพคะ”
พระชายาเลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าของนางชั่วขณะ
หญิงสาวผู้นี้แต่งกายเรียบง่าย เมื่อยืนอยู่ท่ามกลางหญิงงามที่ประโคมแต่งตัวกันอย่างพิถีพิถัน นางกลับเหมือนสายน้ำใสที่ไหลลงสู่กองชาด—ไม่สะดุดตา ทว่ากลับชวนให้มองซ้ำอย่างห้ามไม่ได้
“ลุกขึ้นเถิด บิดาของเจ้าคือผู้ใด?”
“บิดาของหม่อมฉันคืออันปี้หวย นายอำเภอซงหยางเพคะ”
“ซื้อตำแหน่งมาหรือ?”
“เพคะ”
พระชายาไม่ถามต่อ สายตาเลื่อนไปยังหญิงงามทั้งหลาย ก่อนเอ่ยช้า ๆ “จงบอกกันมาเถิดว่า เมื่อเข้าวัง สิ่งใดสำคัญที่สุด?”
โถงบุปผาเงียบงันไปชั่วขณะ
หญิงงามในชุดสีชมพูอมแดงผู้หนึ่งรีบเอ่ยขึ้นก่อน น้ำเสียงใสกังวาน “ทูลพระชายา ย่อมเป็นรูปโฉมเพคะ ในวังหลวงยามคัดเลือกคน สิ่งแรกที่มองก็คือใบหน้า”
พระชายาไม่แสดงท่าทีเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย
หญิงงามอีกคนรับคำด้วยท่าทีทะนงตนอยู่หลายส่วน “บ่าวคิดว่าเป็นชาติตระกูลเพคะ หากมีชาติตระกูลสูงส่ง คนในวังก็ไม่กล้ารังแก จึงจะตั้งหลักได้มั่นคง”
พระชายาขมวดคิ้ว
หญิงงามคนที่สามครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนกล่าวอย่างระมัดระวัง “คือ...ธรรมเนียมเพคะ ในวังหลวงหากผิดธรรมเนียมเพียงก้าวเดียว ก็อาจเกิดหายนะใหญ่หลวง”
พระชายาพยักหน้า แต่ยังคงไม่เอ่ยสิ่งใด
โถงบุปผากลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง สายตาของพระชายาค่อย ๆ เลื่อนไปหยุดที่อันหลิงหรง “แล้วเจ้าเล่า?”
อันหลิงหรงหลุบตา น้ำเสียงไม่สูงไม่ต่ำ หนักแน่นมั่นคง “บ่าวคิดว่า สิ่งสำคัญที่สุดคือรู้ให้ชัดว่าผู้ใดเป็นนายเพคะ”
คิ้วของพระชายาขยับขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
“ในวังหลวงมีนายอยู่เพียงคนเดียว” อันหลิงหรงกล่าว “คนอื่นล้วนเป็นได้เพียงดาบของนาย หรือไม่ก็โล่ของนาย สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือคนที่มองไม่ออกว่าใครเป็นนาย ทั้งยังไม่รู้ว่าตนเป็นดาบหรือโล่—คนเช่นนี้ตายเร็วที่สุด”
ในโถงบุปผาเงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก
พระชายามองหญิงสาวผู้หลุบตา ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงหน้า แววตาค่อย ๆ เปลี่ยนไป
ในยามนั้นเอง หญิงงามชุดชมพูอมแดงที่อยู่ข้าง ๆ หันหน้าไปกระซิบกับคนข้างกาย “ลูกสาวนายอำเภอชั้นผู้น้อยก็ยังมาเข้ารับการคัดเลือก ไม่รู้สึกอับอายบ้างหรือ...”
เสียงไม่ดังนัก ทว่าโถงบุปผาเงียบ ทุกคนจึงได้ยินกันหมด
อันหลิงหรงได้ยินเช่นกัน
สีหน้าของนางไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ยังคงหลุบตา มุมปากยังประดับรอยยิ้มพอเหมาะ ราวกับไม่ได้ยิน
สายตาของพระชายาหยุดบนใบหน้าอันหลิงหรงชั่วครู่ ก่อนหันไปทางหญิงงามที่กระซิบ น้ำเสียงไม่ดังนัก ทว่าหนาวเย็นประหนึ่งน้ำแข็ง “เมื่อครู่ เจ้าพูดว่าอย่างไร?”
สีหน้าของหญิงงามผู้นั้นซีดเผือด “มะ...ไม่มีอะไรเพคะ พระชายา...”
“ถ้อยคำวันนี้ ข้าพูดให้ข้าฟัง และพูดให้พวกเจ้าฟังด้วย” พระชายากล่าวช้า ๆ “เมื่อเข้าวัง สิ่งสำคัญที่สุดคือควบคุมปากตนเอง หากควบคุมไม่ได้—” นางเว้นจังหวะ “ก็มีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน”
ขาของหญิงงามผู้นั้นอ่อนยวบ เกือบทรุดลงไปคุกเข่า
พระชายายกถ้วยชาขึ้นจิบ ทว่าสายตากลับเหลือบมองอันหลิงหรงอีกครั้งอย่างแฝงนัย
“พวกเจ้าเพิ่งมาถึงเมืองหลวง หากขาดเหลือสิ่งใด จงแจ้งแม่นมผู้ดูแลได้”
……
คืนนั้น พระชายากลับไปยังเรือนหลัก
อ๋องเจี่ยนชินกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องหนังสือ เมื่อเห็นนางเข้ามาก็ไม่เงยหน้า “พบหญิงงามในสังกัดธงครบแล้วหรือ?”
“พบแล้ว” พระชายานั่งลง รินน้ำชาให้ตนเอง “มีคนหนึ่งน่าสนใจ”
“โอ้?”
พระชายาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนกลางวัน ตั้งแต่คำตอบของหญิงสาวผู้นั้น ไปจนถึงตอนถูกผู้อื่นเหน็บแนมแต่นางยังคงไม่เผยอารมณ์
อ๋องเจี่ยนชินวางหนังสือลง เริ่มสนใจขึ้นมา “รูปโฉมเป็นอย่างไร?”
“โดดเด่น” พระชายากล่าว “ในบรรดาหญิงงามเจ็ดแปดคน มองเพียงปราดเดียวก็เห็นนาง ไม่ใช่งามฉูดฉาด แต่สะอาดตา ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น กลับสะดุดตากว่าพวกที่แต่งหน้าจัดเสียอีก”
“ชาติตระกูลเล่า?”
“เป็นนายอำเภอซงหยางที่ซื้อตำแหน่งมา ฐานะทางบ้านแร้นแค้นน่าสงสาร”
อ๋องเจี่ยนชินครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มขึ้นมา “รูปโฉมโดดเด่น หัวไว อดทนได้ ทั้งชาติตระกูลยังต่ำต้อย...พระชายา เจ้าหมายตาอาชาพันลี้เข้าแล้ว”
“เป็นม้าดีตัวหนึ่ง” พระชายายิ้มเช่นกัน “บุตรีตระกูลใหญ่มีตระกูลคอยหนุนหลัง ไม่ถึงคราวให้จวนอ๋องของเราซื้อใจ ส่วนหญิงเช่นนาง หากได้รับเลือกเข้าไปอยู่ในวัง ก็ไร้ที่พึ่ง บุญคุณของเรานางต้องจดจำไปชั่วชีวิต—ต่อไปนางจะเป็นทั้งดวงตาคู่หนึ่งและดาบเล่มหนึ่งของจวนอ๋องในวังหลวง”
“เช่นนั้นก็ลงเดิมพัน” อ๋องเจี่ยนชินตัดสินใจ “จะทำอย่างไร?”
“เริ่มจากปฏิบัติต่อนางให้ดี” พระชายากล่าว “อย่าให้ขาดเหลือทั้งเงินทองและสิ่งของ หากนางได้รับเลือกจริง ค่อยช่วยสร้างสายสัมพันธ์และปูทางให้ การค้าครานี้ไม่มีทางขาดทุน”
……
วันถัดมา อันหลิงหรงได้รับเชิญไปยังเรือนฝั่งตะวันตกของจวนอ๋อง
เรือนมีขนาดไม่ใหญ่ แต่จัดการอย่างสะอาดเรียบร้อย มีสาวใช้และหญิงรับใช้จัดเตรียมไว้พร้อม เสื้อผ้าชุดใหม่ที่ส่งมา เนื้อผ้าดีกว่าที่นางเคยสวมในจวนอันมากมายนัก ทั้งยังมีอาหารร้อน ๆ ให้กินครบทุกมื้อโดยไม่ซ้ำกัน
อันหลิงหรงยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองบ่าวรับใช้ที่ยุ่งอยู่ในลาน ใจของนางพลันชั่งน้ำหนักเบา ๆ
—พระชายากำลังแสดงไมตรี ทั้งกำลังวางเดิมพันด้วย
นางยกถ้วยชาขึ้น เป่าฟองชาเบา ๆ มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น
เดิมพันครั้งนี้ ฉันรับไว้แล้ว
นอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงค่อย ๆ มืดลง อันหลิงหรงคำนวณวันเวลา—นับอย่างไรก็เหลืออีกเพียงสิบกว่าวันก่อนการคัดเลือกหญิงงาม
ประตูบานใหญ่ของพระราชวังต้องห้าม กำลังเปิดออกให้นางทีละน้อย