สิบวันก่อนการคัดเลือกนางใน อันหลิงหรงพำนักอยู่ในเรือนฝั่งตะวันตกของจวนอ๋องเจี่ยนชิน
พระชายาให้นางกำนัลมาถามไถ่เรื่องขาดเหลืออยู่ทุกสามวันห้าวัน แม้จะมีสาวใช้และแม่นมคอยปรนนิบัติ ทั้งยังได้รับการดูแลอย่างสมเกียรติ ทว่าจิตใจของนางกลับไม่เคยสงบลงแม้ชั่วขณะ
ยามค่ำ นางเอนกายอยู่บนเตียงแกะสลัก จ้องมองเพดานมุ้งพลางคำนวณแผนการ
เส้นทางของผู้เป็นใหญ่แห่งธงจะช่วยนางได้อย่างไร? ได้รับความโปรดปราน ยืนหยัดในวังให้มั่นคง และมีหูตาเพิ่มขึ้นอีกคู่ แล้วอย่างไรต่อ?
ชาตินี้สิ่งที่นางต้องการมิใช่เพียง “ความโปรดปราน”
โอรสองค์เดียวที่ฮ่องเต้ทรงเลี้ยงไว้ในวังคือหงสือ ส่วนหงลี่กับหงโจวอยู่ที่สวนหยวนหมิง หลานชายของนายอำเภอซงหยางผู้หนึ่ง ไร้อำนาจจากฝ่ายพระมารดา ทั้งยังไม่มีรากฐานในราชสำนัก ฮ่องเต้จะทรงแต่งตั้งเขาขึ้นครองบัลลังก์ด้วยเหตุใด?
อ๋องเจี่ยนชินเป็นเชื้อพระวงศ์ผู้ไร้อำนาจ พระชายาจะฉลาดเฉลียวเพียงใดก็เอื้อมไม่ถึงตราชั่งแห่งการแต่งตั้งรัชทายาท
อาศัยเพียงการสนับสนุนจากผู้เป็นใหญ่แห่งธง อย่างมากนางก็เป็นได้แค่พระสนมคนโปรด บุตรของพระสนมคนโปรดนั้นยังห่างไกลจากบัลลังก์ถึงแสนแปดพันลี้
นางต้องมีไพ่ในมือสักใบ
ไพ่ที่ทำให้ทั้งวังหลังและราชสำนักต้องหันมาจับตามอง
อันหลิงหรงลุกขึ้นนั่ง ดวงตาในความมืดสว่างวาบจนน่าหวาดหวั่น
ไทเฮา
ไทเฮาคือพระมารดาแท้ ๆ ของฮ่องเต้ และเป็นที่พึ่งใหญ่ที่สุดในวังหลัง สิ่งที่ไทเฮาทรงรักที่สุดในชีวิตนี้มิใช่ฮ่องเต้ หากเป็นองค์ชายสิบสี่ อิ่นถี ผู้ถูกกักบริเวณ
หากนางตั้งครรภ์บุตรขององค์ชายสิบสี่เล่า?
ไทเฮาจะทรงเลือกเช่นไร?
ฝ่ายหนึ่งคือฮ่องเต้ผู้กักขังองค์ชายสิบสี่ อีกฝ่ายคือสายเลือดขององค์ชายสิบสี่ ขอเพียงไทเฮายังทรงรักองค์ชายสิบสี่อยู่แม้เพียงวันเดียว ก็จะทรงทุ่มเททุกสิ่งเพื่อผลักดันเด็กคนนี้ขึ้นครองบัลลังก์
เมื่อเด็กได้ขึ้นครองราชย์ องค์ชายสิบสี่ก็จะได้รับอิสรภาพ ไทเฮาย่อมไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ
อันหลิงหรงยกมุมปากขึ้นในความมืด
ฮ่องเต้ พระองค์แต่งตั้งข้าเป็น “สนมหวงหลี” เห็นข้าเป็นนกตัวหนึ่งไว้หยอกคลายเหงา
ดี
พระองค์เห็นข้าเป็นของเล่น ข้าก็จะคิดดอกเบี้ยจากแผ่นดินของพระองค์ มีดเล่มนี้ ข้าจะปักให้พระองค์เจ็บปวดถึงขั้วหัวใจ
นางเอนกายลงอีกครั้ง แผนการสมบูรณ์แบบผุดขึ้นในใจแล้ว
เช้าวันรุ่งขึ้น นางก็ไปคารวะพระชายาที่เรือนหลัก
“พระชายา อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันคัดเลือกนางในแล้ว ข้าน้อยรู้สึกหวั่นใจ อยากไปจุดธูปขอพรให้มารดาที่วัดกว่างฮว่า น้อมขอพระโพธิสัตว์คุ้มครองเพคะ”
พระชายามองนางแวบหนึ่ง มิได้คิดมาก การที่หญิงสาวผู้เข้ารับการคัดเลือกไปกราบไหว้ขอพรเทพเจ้าเป็นเรื่องธรรมดายิ่ง
“ไปเถิด ให้แม่นมหลิวติดตามไปด้วย ระหว่างทางจงระวัง”
“เพคะ”
อันหลิงหรงถอยออกมา พลางยกมุมปากเล็กน้อย
แม่นมหลิวเป็นคนข้างกายพระชายา พระชายาให้ติดตามนางมาจับตาดูพอดี นางจึงใช้สายตาของอีกฝ่ายช่วยสร้างภาพลักษณ์ “หญิงสาวผู้ศรัทธาและรู้จักวางตน” ให้แก่ตนเอง
วัดกว่างฮว่าอยู่ชานเมืองหลวง มีผู้คนมากราบไหว้เนืองแน่น
อันหลิงหรงพาแม่นมหลิวกับสาวใช้อีกสองคน นั่งรถม้าครึ่งวันก็มาถึงวัด นางคุกเข่าโขกศีรษะต่อหน้าพระพุทธรูปสามครั้ง จุดธูป แล้วถวายเงินค่าน้ำมันตะเกียงสิบตำลึง
“แม่นม พวกท่านไปพักที่วิหารข้าง กินอาหารเจกันก่อน ข้าจะสวดพระสูตรอีกหนึ่งบทเพื่อขอพรให้มารดาปลอดภัย”
แม่นมหลิวเห็นนางใจกว้างก็ยิ้มจนแววตาอ่อนโยน “คุณหนูมีจิตศรัทธา พระโพธิสัตว์ย่อมคุ้มครอง บ่าวชราจะไปรออยู่ด้านนอก ไม่รบกวนการปฏิบัติธรรมเจ้าค่ะ”
ประตูวิหารปิดลง
อันหลิงหรงลืมตาขึ้น
นางมิได้สวดพระสูตร ลุกขึ้นแล้วลอบออกไปทางประตูด้านข้างของวิหารหลัง
ด้านหลังเขาของวัดกว่างฮว่ามีเรือนแยกอยู่แห่งหนึ่ง ปิดประตูมานานหลายปี กำแพงด้านบนขึงลวดเหล็ก ห่างออกไปไกลก็ยังสัมผัสได้ถึงความเข้มงวด
องค์ชายสิบสี่ อิ่นถี ถูกกักบริเวณอยู่ที่นี่
อันหลิงหรงแนบตัวกับไหล่เขา อ้อมไปด้านข้าง เมื่อดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ แสงไฟในเรือนมีไม่มาก ทหารยามยืนจับกลุ่มกันหาว
นางยืนอยู่ในเงามืด ปลายนิ้วรวมตัวเป็นไอหมอกสีเขียวจาง ๆ
พิษหอยกู่
มันกลืนกินความอาฆาตได้ ปล่อยพิษได้ ทั้งยังทำให้คนหลับสนิทจนตื่นขึ้นมาแล้วจำอะไรไม่ได้
ไอหมอกลอยตามลมเข้าไปในเรือน
ทหารยามที่อยู่ใกล้ประตูโงนเงน ก่อนจะไถลลงไปพิงกำแพง เสียงกรนแผ่วเบาดังขึ้น ทหารลาดตระเวนสองคนเดินมาถึงหัวมุม ขาอ่อนยวบแล้วล้มลงในพุ่มไม้
อันหลิงหรงปีนข้ามกำแพง เหยียบผ่านทหารยามที่ล้มอยู่ ลอบไปถึงเรือนหลัก
ภายในเรือนมีเพียงตะเกียงดวงหนึ่งส่องสว่าง
ใต้แสงตะเกียงมีชายผู้หนึ่งนั่งอยู่ อายุราวสามสิบปี หนวดเครารุงรัง ทว่าดวงตาคู่นั้นแม้อยู่ใต้แสงตะเกียงน้ำมันสลัวก็ยังเปล่งประกายไม่ยอมมอดดับ
องค์ชายสิบสี่ อิ่นถี
เขาได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจึงเงยหน้าพรวด เมื่อเห็นหญิงสาวในชุดเรียบยืนอยู่หน้าประตู เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนคว้าถ้วยชาข้างมือขว้างใส่ทันที “ใคร?!”
อันหลิงหรงเอียงศีรษะหลบ ถ้วยชากระแทกกรอบประตูแตกกระจาย นางมิได้ถอยกลับเดินหน้า ปิดประตูด้วยมืออีกข้าง แล้วก้าวผ่านเศษกระเบื้องเข้าไป ค้อมกายคารวะอย่างนอบน้อม
“องค์ชายสิบสี่ ข้าน้อยเป็นหญิงงามที่เข้ารับการคัดเลือกจากธงขอบน้ำเงิน แซ่อัน คืนนี้มาพบองค์ชายเพื่อทำข้อตกลงกันเพคะ”
องค์ชายสิบสี่จ้องนาง ดวงตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “หญิงงามคนหนึ่งบุกเข้ามาในที่กักบริเวณยามดึก ทั้งยังวางยาทหารยามของข้า เจ้ามีความกล้าไม่น้อย”
“หากไม่กล้าพอ ข้าน้อยก็คงไม่มาพบองค์ชายสิบสี่” อันหลิงหรงเงยหน้าขึ้นสบตาเขา “องค์ชายสิบสี่ ท่านยินดีเช่นนั้นหรือเพคะ?”
“ท่านเป็นโอรสที่คังซีทรงโปรดปรานที่สุด หากเทียบทั้งความสามารถและใจคนแล้ว มีสิ่งใดด้อยกว่าฮ่องเต้พระองค์ปัจจุบัน?” อันหลิงหรงเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ “แต่ท่านกลับพ่ายแพ้ ถูกขังอยู่ในที่แคบ ๆ แห่งนี้ แม้แต่สุนัขยังมีอิสระกว่าท่าน ท่านยินดีเช่นนั้นหรือ?”
มือขององค์ชายสิบสี่สั่นไหวเล็กน้อย “เด็กสาวผมเหลืองเช่นเจ้า จะเข้าใจอะไร?”
“ข้าน้อยไม่เข้าใจเรื่องราชสำนัก แต่เข้าใจจิตใจคน” อันหลิงหรงกล่าว “ขอเพียงองค์ชายสิบสี่ตอบข้าสักคำ ท่านอยากได้สิ่งที่สูญเสียไปกลับคืนมาหรือไม่?”
ภายในห้องเงียบงันอยู่นาน
องค์ชายสิบสี่จ้องนาง แล้วพลันหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะทั้งขมขื่นและเย้ยหยัน “เอากลับคืนมา? ข้ายังออกจากเรือนนี้ไม่ได้ แล้วจะเอาอะไรกลับคืนมา? อาศัยเจ้างั้นหรือ?”
“อาศัยว่าข้าเป็นหญิงงามผู้เข้ารับการคัดเลือก และอาศัยว่าข้าสามารถผ่านการคัดเลือกได้” อันหลิงหรงตอบอย่างสงบ “หากคืนนี้ข้าตั้งครรภ์บุตรขององค์ชายสิบสี่ แล้วพาเขาเข้าวัง วันหน้าหากเด็กคนนี้ได้ขึ้นครองราชย์ องค์ชายสิบสี่ก็จะเป็นฮ่องเต้เหนือฮ่องเต้ สายเลือดของท่านนั่งบนบัลลังก์ แล้วจะต่างอะไรกับท่านนั่งอยู่เองเล่า?”
รอยยิ้มขององค์ชายสิบสี่แข็งค้างบนใบหน้า
เขาจ้องหญิงสาวที่คุกเข่าอยู่บนพื้นเขม็ง ราวกับเพิ่งรู้จักนางเป็นครั้งแรก “เจ้า...แท้จริงแล้วเป็นใครกัน?”
“คนที่อยากมีชีวิตอยู่เท่านั้น” อันหลิงหรงกล่าว “ฮ่องเต้พระองค์ปัจจุบันทรงมีพระโอรสยากลำบาก พระสนมที่ตั้งครรภ์ในวังหลังล้วนแท้งบุตรทีละคน แผ่นดินนี้ใช่ว่าอิ่นเจินจะครองได้ตลอดไป”
ลมหายใจขององค์ชายสิบสี่เริ่มหนักหน่วงขึ้น
“แล้วหลังจากนั้นเล่า? ข้าจะทำอย่างไร?” เสียงเขาสั่นพร่า
“เมื่อเด็กได้ขึ้นครองราชย์ ก็จะมีพระราชโองการอภัยโทษทั่วหล้า” อันหลิงหรงมองเขา “องค์ชายสิบสี่ ท่านก็จะเป็นอิสระเพคะ”
ไส้ตะเกียงปะทุเสียงเปรี๊ยะ
คราวนี้องค์ชายสิบสี่จึงเพ่งพินิจนางอย่างจริงจัง หญิงสาวใต้แสงตะเกียงสวมอาภรณ์เรียบง่าย ใบหน้าไร้เครื่องประทินโฉม ทว่าคิ้วตางดงามสดใสเกินบรรยาย
ทั้งรูปโฉม ความกล้าหาญ และเล่ห์เหลี่ยม ล้วนมีพร้อม เขาก้มหน้าลง ค่อย ๆ ล้วงหยกชิ้นหนึ่งออกจากอกเสื้อแล้วถือไว้ในมือ
หยกชิ้นนั้นเก่าแก่ เนื้อเนียนแวววาว ดูก็รู้ว่าเป็นของที่พกติดกายมาหลายปี
เขามองหยกอยู่นาน ราวกับได้มองย้อนชีวิตครึ่งหนึ่งของตน จากนั้นวางหยกลงบนโต๊ะ เอ่ยเสียงแหบพร่า
“เอาไปเถิด”
“องค์ชายสิบสี่?”
“หยกชิ้นนี้เป็นของที่เสด็จแม่ประทานให้” เขากล่าว “เจ้านำติดตัวเข้าวัง วันหน้าเมื่อได้พบไทเฮา พระนางจะจำได้”
อันหลิงหรงรับหยกมาอย่างจริงจัง เก็บไว้ในอกเสื้อ แล้วก้มกายลงอีกครั้ง “องค์ชายสิบสี่ ข้าน้อยจะจดจำไว้ พระคุณและน้ำใจครั้งนี้ วันหน้าข้าน้อยจะตอบแทนเพคะ”
นางลุกขึ้น สายตาทอดลงบนร่างเขา
ไส้ตะเกียงลุกไหม้ไปได้ครึ่งหนึ่ง ภายในห้องเงียบจนได้ยินเพียงเสียงแมลงร้อง
นางก้าวเข้าไป ปลดสายคาดเอวให้เขา แล้วลดม่านลง แสงเทียนลอดผ่านม่านโปร่ง เงาของคนทั้งสองซ้อนทับแล้วแยกจากกัน มีเพียงเสียงทอดถอนใจแผ่วเบาและพร่าเลือนดังลอดออกมาเป็นครั้งคราว
ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ นางพลันรวมพิษหอยกู่เส้นบางเฉียบขึ้นมา แล้วถ่ายเข้าสู่ร่างเขาอย่างไร้สุ้มเสียง
ไร้ร่องรอยให้ผู้ใดสังเกตเห็น พิษเส้นนี้ซ่อนตัวอยู่ในชีพจรหัวใจของเขา
วันหน้า หากเขาเกิดคิดทรยศและหมายใช้เรื่องคืนนี้มาบีบบังคับนาง พิษเส้นนี้ก็เอาชีวิตเขาได้ทุกเมื่อ
องค์ชายสิบสี่ไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย นึกเพียงว่าปลายนิ้วของนางแตะแผ่นหลังเขาแผ่วเบาในชั่วขณะนั้น
เมื่อลุกขึ้นอีกครั้ง ฟ้าก็ยามสนธยาแล้ว
อันหลิงหรงจัดอาภรณ์ให้เรียบร้อย แล้วค่อย ๆ นำแก่นพลังนั้นเข้าสู่เปลือกหอยสังข์ที่มีรอยแตกซึ่งอยู่ในจิตวิญญาณของนาง เปลือกหอยสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนกลืนสิ่งนั้นเข้าไป
—เมล็ดพันธุ์เกิดขึ้นแล้ว
นางมององค์ชายสิบสี่เป็นครั้งสุดท้าย จัดอาภรณ์ตรงอกให้เขา หยิบหยกบนโต๊ะแล้วหมุนกายออกจากประตู
ทหารยามในเรือนยังคงหลับอยู่
อันหลิงหรงปีนข้ามกำแพง เดินย้อนกลับไปตามทางเดิมอย่างเงียบเชียบ จนกลับถึงวัดกว่างฮว่า
ในวิหารข้าง สาวใช้กับแม่นมยังคงรอนางอยู่ เมื่อเห็นนางเข้ามาก็รีบเดินมาต้อนรับ “คุณหนู สวดพระสูตรเสร็จแล้วหรือเจ้าคะ?”
“อืม” อันหลิงหรงหลุบตาลง น้ำเสียงอ่อนโยน “พระโพธิสัตว์ตอบรับแล้ว”
ระหว่างทางกลับจวน นางนั่งอยู่ในรถม้า มองลอดหน้าต่างไปยังทิศทางของพระราชวังต้องห้ามที่อยู่ไกลลิบ
กำแพงวังทอดซ้อนกันเป็นชั้น ๆ แสงไฟกระจัดกระจาย
อันหลิงหรงลูบหยกในอกเสื้อ มุมปากยกขึ้นเพียงน้อยนิดจนแทบสังเกตไม่เห็น
—ฮ่องเต้ รอข้าเถิด
พระองค์คิดว่าเลี้ยงของเล่นไว้คลายเหงา ข้าจะให้พระองค์ใช้ทั้งแผ่นดินชดใช้หนี้ก้อนนี้