กลับจากนรก คราวนี้คุณหนูตัวจริงจะฆ่าล้างบาง

ตอนที่ 2 กลับจากขุมนรก คราวนี้คุณหนูตัวจริงคลั่งสังหาร

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เย่ซูฮวากับเจียงหว่านชะงักงัน

เพราะเจียงฉือมีสติปัญญาต่ำมาตั้งแต่เด็ก พูดจาไม่ชัดมาตลอดชีวิต ไม่เคยพูดประโยคไหนได้ครบถ้วนด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับคำศัพท์ลึกซึ้งเช่นนี้

“นังเด็กบ้า แกเป็นบ้าอะไรขึ้นมา!”

เย่ซูฮวาตะโกนอย่างเดือดดาล เวลานี้เธอไม่มีแก่ใจจะตามหาคำตอบว่าทำไมยัยโง่ถึงเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน สิ่งเดียวที่เธอคิดคือปกป้องดวงตาของตัวเอง

“รีบพาฉันไปโรงพยาบาล!”

เจียงฉือค่อย ๆ ยื่นมือที่เปื้อนเลือดออกไป หยุดค้างตรงหน้าเย่ซูฮวา

เย่ซูฮวาไม่เข้าใจว่าเธอต้องการอะไร

ใครจะคิดว่าในวินาทีถัดมา

ฝ่ามือทรงพลังจะฟาดเข้าใส่ใบหน้าของเธออย่างแรง

ร่างของเย่ซูฮวาลอยกระเด็นขึ้นไปทั้งตัว

ท่ามกลางสายตาตะลึงงันของทุกคน เธอกระแทกลงบนกองเศษกระจกคมกริบอย่างแรง

“อ๊าก!!!”

เสียงกรีดร้องแหลมบาดหูราวกับหมูถูกเชือดดังก้องทั่วบ้านตระกูลเจียงอีกครั้ง

บรรยากาศในงานชวนพิกลและหนักอึ้ง ไม่มีใครกล้าส่งเสียง

เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก

ทุกคนมองเจียงฉือราวกับกำลังมองปีศาจ!

แม้แต่แขกผู้มีชื่อเสียงบางคนยังตกใจจนถอยกรูด ใช้มือปิดตา กลัวว่าคนต่อไปที่จะถูกควักลูกตาออกมาจะเป็นตัวเอง

เมื่อเย่ซูฮวาดิ้นรนด้วยความเจ็บปวดได้ไม่นานก็หมดสติไป ในที่สุดก็มีคนได้สติและตะโกนขึ้นมา

“เชี่ย! ยัยโง่ฆ่าคนแล้ว!”

“รีบแจ้งตำรวจสิ!”

“โทรเรียกรถพยาบาล! รีบช่วยคุณแม่ก่อน!”

เจียงหว่านรวบชายกระโปรงราตรีราคาแพง วิ่งเข้าไปอุ้มเย่ซูฮวาขึ้นมา บนแผ่นหลังของเธอเต็มไปด้วยเศษกระจก บางชิ้นฝังลึกเข้าไปในเนื้อ ดูราวกับมนุษย์เม่นที่มีหนามทั่วตัว ชวนให้ขนลุก

งานเลี้ยงวันเกิดที่ควรจะเป็นไปด้วยดี กลับถูกเจียงฉือทำลายจนย่อยยับ...

เจียงหว่านเหลือบมองเจียงฉือด้วยแววตายากจะอ่าน

ท่ามกลางความชุลมุนของทุกคน ในที่สุดเย่ซูฮวาที่บาดเจ็บก็ถูกนำตัวขึ้นรถพยาบาล

ไม่มีใครสังเกตว่าเจียงฉือเองก็บาดเจ็บสาหัส แต่กลับถูกทิ้งไว้ตรงประตู แม้แต่คนรับใช้ยังเดินอ้อมเธอ

ทุกคนพากันแยกย้าย เหลือเธอเพียงคนเดียว

เจียงฉือยืดเส้นยืดสายอย่างไม่รีบร้อน เพื่อปรับตัวกับร่างใหม่ แล้วก็ทบทวนความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไปด้วย

นับตั้งแต่คืนชีพในร่างคนตาย เธอเพิ่งเคยเจอคนที่น่าสงสารขนาดนี้เป็นครั้งแรก

เจ้าของร่างนี้ชื่อเดียวกับเธอ เกิดมาพร้อมวิญญาณไม่สมบูรณ์ จึงเป็นเด็กปัญญาอ่อน

เด็กเช่นนี้เกิดมาก็ถูกกำหนดให้มีชีวิตน่าเศร้า

เธอไม่เคยได้รับการยอมรับจากพ่อแม่ ถูกทารุณมาตลอด 18 ปี ไม่เคยสัมผัสความรักจากครอบครัว แถมแม่แท้ ๆ ยังคิดจะส่งเธอไปควักไต เรียกได้ว่าเป็นสาวน้อยน่าสงสารที่เคราะห์ร้ายอย่างที่สุด

สาวน้อยน่าสงสารตายไปแล้ว

ส่วนเธอคือผีร้ายจากส่วนลึกของขุมนรก—เจียงฉือ

เธอ เจียงฉือ เคยเป็นปรมาจารย์สวรรค์ผู้พิทักษ์แคว้นอันเลื่องชื่อไปทั่วหล้า เพราะตัดขาดชะตาแผ่นดินจึงถูกส่งลงนรกไร้สิ้นสุด ไม่มีวันได้กลับมาเกิดอีก

เฮ้อ แต่สุดท้ายขุมนรกตรงนั้นกลับขังเธอไว้ไม่ได้

การกลับมายังโลกมนุษย์ครั้งนี้ เธอมีเป้าหมายสองอย่าง คือรวบรวมบุญกุศลกับตามหาคนคนหนึ่ง

ขณะที่เจียงฉือกำลังครุ่นคิด ความเจ็บแปลบที่ใบหน้าก็ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จึงได้แต่หันไปหากล่องยาเพื่อจัดการแผล

อย่างไรเสีย ใบหน้าเต็มไปด้วยเศษกระจกจนเลือดท่วม ดูเหมือนผีเช่นนี้คงไม่น่ามองเท่าไร

ตระกูลเจียงจัดเป็นตระกูลเศรษฐีระดับกลางในเจียงเป่ย ติดอันดับยี่สิบอันดับแรก วิลล่าส่วนใหญ่ตกแต่งในสไตล์ยุโรป ทุกซอกทุกมุมแผ่กลิ่นอายหรูหรา งดงาม และโอ่อ่าตระการ

มีเพียงสถานที่หนึ่งที่ดูแปลกแยก ไม่เข้ากับความหรูหราของที่นี่เลยแม้แต่น้อย

เจียงฉือยืนอยู่ในที่ซึ่งสาวน้อยน่าสงสารเคยอาศัยอยู่—ห้องใต้ดินที่ไม่มีหน้าต่างสักบาน ทั้งทรุดโทรมและชื้นแฉะ ตรงมุมห้องมีเตียงไม้กระดานเรียบง่าย ปูด้วยผ้าห่มสกปรกจนมองไม่ออกว่าเดิมทีเป็นสีอะไร

ที่นี่แย่ยิ่งกว่ารังหมาเสียอีก!

เงาผีร่างหนึ่งขดตัวอยู่ตรงมุมห้องอย่างเลือนราง ใกล้จะสลายไปเต็มที

ดวงตาของเธอมืดหม่น “ทารุณลูกสาวแท้ ๆ ขนาดนี้ ไม่กลัวว่าตัวเองจะมีบุญล้นเหลือหรือไง”

เงาผีนั้นก็คือเจียงฉือคนเดิม

สาวน้อยน่าสงสารเป็นคุณหนูตัวจริงของตระกูลเจียง แต่กลับต้องอยู่ในห้องใต้ดินที่ทั้งเย็นและมืด กินเศษอาหารเหลือจากคนรับใช้ ใช้ชีวิตราวกับหมาจรจัดที่ไม่มีใครต้องการ

ตรงกันข้าม เจียงหว่านคุณหนูตัวปลอมกลับสุขสบายเหลือเกิน ตั้งแต่เด็กก็ถูกทุกคนรายล้อมประคบประหงม เติบโตมาอย่างเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ ไม่ว่าจะอาหาร เสื้อผ้า ที่อยู่อาศัย หรือการเดินทาง ล้วนดีกว่าสาวน้อยน่าสงสารทั้งสิ้น แม้แต่ผ้าขี้ริ้วที่ใช้เช็ดพื้นในห้องของเธอยังสะอาดกว่าเสื้อผ้าที่สาวน้อยน่าสงสารสวมอยู่เสียอีก

“ฉันรู้ว่าเธอปรารถนาความรักจากครอบครัว ไปเกิดใหม่เถอะ พ่อแม่ที่สมบูรณ์แบบกำลังรอเธออยู่ ส่วนสิ่งที่พวกเขาติดค้างเธอ ฉันจะทวงคืนให้ครบทั้งต้นทั้งดอก”

เจียงฉือยกมือขึ้น ลองแตะเลือดบนใบหน้า แล้วใช้พลังจิตอันแข็งแกร่งวาดยันต์นำทางสู่วัฏสงสารขึ้นมา

เลือดบริสุทธิ์ยิ่งทำให้พลังเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ยันต์จึงสำเร็จในพริบตา

เจียงฉือส่งเธอเข้าสู่วัฏสงสาร ทันใดนั้นร่างกายก็เหนื่อยล้าราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด

ในตู้ข้าง ๆ มีกล่องยาวางอยู่เป็นประจำ

เจียงฉือมองตู้ที่ล็อกไว้ ครุ่นคิดเพียงครู่เดียวก็ถีบบานตู้พังอย่างเด็ดขาด ก่อนหยิบกล่องยาออกมา

ในห้องใต้ดินมีเชื้อรามากเกินไป ไม่เหมาะกับการทำแผล

เธอหิ้วกล่องยาไปยังสวนหลังบ้าน

เศษกระจกบนใบหน้ามีมากกว่าตามตัว แถมยังฝังลึกกว่า

บาดแผลใหญ่ที่สุดอยู่บนแก้ม ยาวประมาณ 3 เซนติเมตร เศษกระจกฝังเข้าไปในเนื้อ ลึกเกือบทะลุถึงช่องปาก

พอเป็นผีร้ายมานานเข้า เธอก็ชินชาจนด้านชาไปแล้ว

เจียงฉือไม่ได้สัมผัสความเจ็บปวดที่ทำให้รู้สึกสะใจเช่นนี้มานาน แต่ตอนนี้เธอไม่มีเวลาเพลิดเพลินกับมัน

หากไม่รีบจัดการบาดแผล ร่างนี้อาจตายเพราะเสียเลือดมากเกินไปหรือติดเชื้อได้เหมือนกัน

เจียงฉือหยิบถุงมือแพทย์ น้ำยาฆ่าเชื้อ ผ้าก๊อซ แหนบ เข็มกับด้ายสำหรับเย็บแผล และยาออกมา จากนั้นก็เริ่มลงมือ

เธอค่อย ๆ ดึงเศษกระจกที่ฝังอยู่บนใบหน้าออกทีละชิ้น ก่อนจะจัดการกับชิ้นที่ฝังลึกที่สุด

ทันทีที่แหนบแตะโดนเศษกระจก เนื้อเยื่อรอบ ๆ ก็ส่งความเจ็บปวดรุนแรงขึ้นมา

เจียงฉือยังคงไร้สีหน้า

เธอออกแรงมือเล็กน้อย คีบเศษกระจกแล้วดึงออกมาต่อ

จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากด้านหลัง

เธอหันไปมอง เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหัวมุม มือถือสร้อยประคำไม้กฤษณาจากวัดเจียหลาน แววตาจับจ้องเธออย่างประหลาดใจ

เขามีรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหม่นขรึมเย็นชา แต่เครื่องหน้ากลับหล่อเหลาอย่างยิ่ง ทั้งโครงหน้าและผิวพรรณล้วนงดงามหาใดเปรียบ ไม่เกินจริงเลยถ้าจะบอกว่าหากใบหน้าหล่อนี้ไปอยู่ในยุคของเธอ ชายหญิงทุกวัยในละแวกสิบลี้คงได้พากันเอวหักเพราะเขา

แต่สำหรับเจียงฉือ ต่อให้เขาหล่อแค่ไหนก็ยังไม่น่าสนใจเท่าสร้อยประคำไม้กฤษณาในมือ

กลิ่นไม้กฤษณาหอมละมุนและเรียบสงบ ราชวงศ์ในอดีตต่างถือเป็นสัญลักษณ์ของฐานะและตำแหน่ง ส่วนไม้กฤษณาจากวัดเจียหลานในมือเขามีประกายแวววาวสม่ำเสมอ คุณภาพยอดเยี่ยม เป็นของชั้นเลิศในบรรดาไม้กฤษณาชั้นเลิศ สวมติดตัวเป็นประจำช่วยบ่มเพาะจิตใจ ทำให้จิตสงบและปลอดโปร่ง

เพียงแต่...

ชายหนุ่มคนนี้มีพลังหยินหนักหนาเสียขนาดนั้น ต่อให้สวมสร้อยประคำไว้ก็คงช่วยอะไรได้ไม่มาก อย่างมากก็แค่ป้องกันไม่ให้สิ่งอัปมงคลระดับต่ำเข้าใกล้ในระยะ 3 เมตรเท่านั้น

เจียงฉือยังไม่ทันเอ่ยปาก เขาก็พูดขึ้นก่อน

“คุณเลือกที่ได้เก่งนี่ ตรงนี้อับแสง ทั้งยังเย็นสบาย ตายไปแล้วศพก็ไม่เหม็นเน่า”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป