“เธอมาทำอะไรที่นี่ ยัยโง่?”
“ตัวน่าอับอาย ยังไม่รีบไสหัวออกไปอีก!”
เพียะ—
เสียงฝ่ามือดังสนั่นไปทั่วงานเลี้ยงครอบครัว
เด็กสาวในเสื้อผ้าขาดวิ่นเปรอะเปื้อนทั้งตัว ถูกตบจนกระเด็นไปกระแทกหอแก้วแชมเปญอย่างแรง
แก้วคริสตัลแตกกระจายเกลื่อนพื้น
เลือดค่อย ๆ ไหลนองจากใบหน้าและร่างกายของเธอ
เย่ซูฮวาที่แต่งตัวเต็มยศสีหน้ามืดครึ้ม มองลูกสาวปัญญาอ่อนที่ตัวเองให้กำเนิดอย่างเดือดดาลแทบขาดใจ
ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนรอไตที่แข็งแรงของเจียงฉืออยู่ เธอคงอยากบีบคอลูกสาวน่าอับอายคนนี้ให้ตายด้วยมือตัวเอง!
ตระกูลเจียงในเจียงเป่ยก็เป็นตระกูลมีหน้ามีตา
ใครจะคิดว่าเธอจะคลอดลูกปัญญาอ่อนที่โง่เขลามาแต่กำเนิดออกมาคนหนึ่ง
เพื่อไม่ให้เรื่องน่าอับอายนี้แพร่งพรายออกไปจนทำลายชื่อเสียงของตระกูลเจียงและตระกูลทางฝ่ายแม่ ครอบครัวจึงได้แต่ซ่อนลูกปัญญาอ่อนคนนี้ไว้ แล้วรับเด็กผู้หญิงอีกคนมาเลี้ยง โดยประกาศกับคนนอกว่าเจียงหว่านต่างหากคือคุณหนูแห่งตระกูลเจียง
เจียงฉือถูกซ่อนตัวไว้นานถึง 18 ปี
ไม่มีใครคาดคิดเลยว่ายัยโง่คนนี้จะหนีออกมาจากห้องใต้ดินได้ แถมยังมาก่อเรื่องขายหน้าต่อหน้าผู้คน ทำลายงานวันเกิดอายุครบ 18 ปีของหว่านหว่านอีก
วันนี้คนที่มาร่วมงานล้วนเป็นคนดังในแวดวงธุรกิจของเจียงเป่ยที่ร่ำรวยหรือมีอำนาจทั้งนั้น!
ที่สำคัญที่สุดคือคุณชายใหญ่แห่งตระกูลซ่ง ตระกูลเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลของเจียงเป่ยอย่างซ่งซือเป่ยก็มาร่วมงานด้วย!
เมื่อเห็นแขกเหรื่อกระซิบกระซาบพลางมองด้วยสายตาเยาะเย้ย
เย่ซูฮวาก็รีบอธิบายด้วยท่าทีใจกว้างว่า
“เธอเป็นลูกของพี่เลี้ยงคนก่อนที่บ้านฉัน แม่ของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เลยไม่มีใครดูแล ฉันเห็นว่าน่าสงสารจริง ๆ ก็เลยรับมาเลี้ยง เด็กคนนี้สติปัญญาต่ำ ทำให้พวกคุณขุ่นเคืองเข้าแล้ว ขอทุกท่านโปรดอภัยให้ด้วยนะคะ”
พอพูดจบ ทุกคนต่างก็แสดงความเข้าใจพร้อมชื่นชมเย่ซูฮวา ว่าเธอมีเมตตาและใจกว้างนัก ถึงขนาดรับเลี้ยงยัยโง่ที่ทำให้ตระกูลเสียหน้าจนหมดสิ้นแบบนี้ไว้ได้
เย่ซูฮวารับคำชมทั้งหมดอย่างสบายใจ ยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนใช้ส้นสูงปลายแหลมเตะเจียงฉือที่นอนจมกองเลือดอยู่หนึ่งที
“ฉือฉือเด็กดี ลุกขึ้นเร็ว ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเล่นเกมนะ”
เด็กสาวนอนนิ่งอยู่นาน
เลือดใต้ร่างไหลนองมากขึ้นเรื่อย ๆ แดงฉานจนแสบตา
“ยัยโง่นั่นคงไม่ตายแล้วหรอกนะ?”
“ยัยโง่ตายไปก็พ้นทุกข์แล้วล่ะ ยังไงมีชีวิตอยู่ก็ไม่มีประโยชน์ ตายไปจะได้หมดเรื่องหมดราว”
“นั่นสิ คุณนายเจียงดูแลเธอมาตั้งนาน ถือว่าทำดีที่สุดแล้ว”
ผู้คนพากันซุบซิบ
“โธ่ ไม่ว่าจะยังไง เธอก็เป็นเด็กที่ฉันรับเลี้ยงมาหลายปี จะให้ฉันยืนดูเฉย ๆ ไม่ช่วยชีวิตได้ยังไง ฉือฉือดูผอมก็จริง แต่ร่างกายแข็งแรงจะตายไป คงมัวแต่แอบกินของจนไม่ทันระวัง เลยล้มหมดสติไปน่ะ”
“พ่อบ้านหลี่ มานี่สิ พาฉือฉือไปโรงพยาบาลทำแผลหน่อย”
เย่ซูฮวายิ้มอธิบาย ก่อนคว้าตัวพ่อบ้านหลี่แล้วกดเสียงต่ำสั่งอย่างเย็นชา “ส่งไปโรงพยาบาลตระกูลซ่งเลย แล้วเอาไตซ้ายของเธอออก”
เดิมทีเธอก็ตั้งใจจะส่งยัยปัญญาอ่อนนี่ไปโรงพยาบาลหลังงานวันเกิดของหว่านหว่านจบอยู่แล้ว
ตอนนี้ฉวยโอกาสที่เธอบาดเจ็บ เอาไตไปช่วยชีวิตคนเสียเลยพอดี
หลังคืนนี้ผ่านไป เจียงฉือก็จะอายุครบ 18 ปีแล้ว สามารถบริจาคอวัยวะได้
พ่อบ้านพยักหน้า พอเข้าไปยกตัวเจียงฉือก็พบว่าร่างกายเธอเย็นเฉียบจนน่าตกใจ
แต่เขาไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงนึกว่าอุณหภูมิร่างกายลดลงเพราะเสียเลือดมาก จึงรีบเรียกคนมาช่วยกันยกเธอ
ตอนพวกเขาพลิกตัวเธอ ใบหน้าที่เลือดเนื้อเละเทะกลับมีเศษแก้วปักอยู่เต็มไปหมด!
บรรดาคนดังต่างพากันเผยสีหน้าขุ่นเคืองและรังเกียจอย่างพร้อมเพรียง
คนชั้นต่ำที่ไร้กาลเทศะอย่างเธอหลุดเข้ามาในแวดวงของพวกเขา แล้วยังอาละวาดทำลายงานเลี้ยงตามใจชอบ ก็เหมือนซากเน่าเหม็นที่ทำให้พวกเขาสะอิดสะเอียน
พวกเขาไม่สนสักนิดว่าเธอจะเป็นหรือตาย แค่อยากให้เธอรีบไสหัวไป อย่ามาทำให้ดวงตาสูงส่งของพวกเขาต้องแปดเปื้อน
เด็กสาวรูปร่างผอมบาง ถูกขังไว้ในห้องใต้ดินมานานหลายปีจนผิวขาวซีดผิดปกติ เป็นความขาวซีดแบบคนป่วย
สีแดงฉานแต้มกระจายทั่วร่าง ราวกับดอกกุหลาบสีเลือดประหลาดบานสะพรั่ง
หยดเลือดไหลลงทีละหยด
ย้อมขนมฝรั่งเศสที่เธอกำไว้แน่นในมือ และยังไม่ทันได้กัดสักคำจนเป็นสีแดง
“รีบให้คนมาทำความสะอาดให้หมด อย่าทำให้งานวันเกิดของหว่านหว่านสกปรก!”
เย่ซูฮวาเร่งอย่างรำคาญใจ
“คุณแม่~”
เจียงหว่านผู้แสนงดงามอ่อนโยนคล้องแขนซ่งซือเป่ยหนุ่มหล่อเดินเข้ามา
ซ่งซือเป่ยเหลือบมองกองเลือดบนพื้นอย่างเย็นชา คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
เย่ซูฮวาสังเกตสีหน้าของเขาแล้วรีบพูดว่า “เจียงฉือแค่ตะกละจนสะดุดล้มเองค่ะ มีแค่แผลที่หน้าเท่านั้น คุณชายซ่งไม่ต้องกังวลนะคะ หลังคืนนี้ผ่านไป ท่านผู้เฒ่าของคุณก็จะมีสุขภาพแข็งแรงแล้วค่ะ”
ซ่งซือเป่ยละสายตากลับมา ยิ้มบาง ๆ “บุญคุณของตระกูลเจียง ผมจะจดจำไว้”
เย่ซูฮวายิ้มจนหุบปากไม่ลง การได้ผูกสัมพันธ์กับตระกูลซ่งซึ่งเป็นตระกูลเศรษฐีชั้นนำของเจียงเป่ย เป็นโชคดีที่ใครต่อใครต่างก็ปรารถนาแต่ไม่ได้มาง่าย ๆ!
พอเรื่องทุกอย่างจบลง เธอจะส่งเจียงฉือเข้าโรงพยาบาลจิตเวช ให้เข้าไปแล้วไม่มีวันได้ออกมาอีกตลอดชีวิต!
ตุบ!
เสียงดังผิดปกติเสียงหนึ่งดังขึ้น ทุกคนหันไปมอง
เห็นเจียงฉือกลิ้งไปหยุดอยู่ตรงหน้าประตู
คนรับใช้รีบพูดว่า “พวกเราไม่ได้โยนเธอนะครับ เธอดิ้นจนหลุดออกมาเอง”
เจียงฉือนอนคว่ำอยู่บนพื้น มือขยับเล็กน้อย
เย่ซูฮวาเดือดดาลจนแทบระเบิด รีบเดินเข้าไปหาเธอโดยหันหลังให้ทุกคน แล้วลูบใบหน้าของเจียงฉืออย่างห่วงใย
“ฉือฉือ เป็นยังไงบ้าง?”
ความจริงแล้วเย่ซูฮวากำลังกดเศษแก้วที่ปักอยู่บนใบหน้าเธอให้ลึกลงไปอีก
ความเจ็บปวดจะทำให้ยัยโง่นี่เชื่อฟังคำสั่งของเธออย่างแน่นอน
“ยัยเด็กเหลือขอ คันเนื้อคันตัวอีกแล้วหรือไง ลุกขึ้นแล้วคลานออกไปดี ๆ ห้ามทำตัวขายหน้าอีก ได้ยินไหม!”
เธอกดเสียงต่ำตวาดใส่
เย่ซูฮวามองเจียงฉือที่ใบหน้าเปื้อนเลือดและมีท่าทางเหม่อลอยแล้วรู้สึกสะอิดสะเอียนจนพูดไม่ออก
ในใจเกลียดชังอย่างยิ่งว่าทำไมสิ่งนี้ถึงคลอดออกมาจากท้องของตัวเองได้
ทั้งที่ตอนเกิดมาก็ขาวน่ารักขนาดนั้นแท้ ๆ ตอนนี้ยิ่งมองก็ยิ่งน่ารำคาญ!
เธอกดมือแรงขึ้นด้วยความเคียดแค้น
เศษแก้วคมกริบแทงลึกเข้าไปในเนื้อของเจียงฉือ
แผลบนใบหน้าฉีกกว้างกว่าเดิม ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นเข้ามา
จู่ ๆ เจียงฉือก็เงยหน้าขึ้นมองเย่ซูฮวาอย่างฉับพลัน
ชั่วขณะนั้น แววตาเหม่อลอยถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาและบ้าคลั่ง
เย่ซูฮวาชะงักไป
เพราะเธอไม่เคยเห็นแววตาแบบนี้ของเจียงฉือมาก่อน ทุกครั้งที่ไม่สบอารมณ์ เธอมักจะลงมือทุบตีเจียงฉือเพื่อระบายโทสะ
เจียงฉือกลัวเธอ เวลาโดนตีก็ไม่เคยตอบโต้ เอาแต่ขดตัวอยู่ตรงมุมห้องราวกับสุนัข กอดศีรษะตัวสั่นเทิ้ม ไม่กล้าแม้แต่จะมองเธอสักแวบ
แต่แววตาของเจียงฉือเมื่อครู่นี้ชวนให้คนหวาดผวาเหลือเกิน
ราวกับเป็นผีร้ายที่คลานขึ้นมาจากนรก เต็มไปด้วยความอำมหิตประหนึ่งจะมาตามทวงชีวิตเธอ
แววตาแบบนั้นทำให้กระดูกสันหลังของเธอเย็นวาบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
“มองอะไร ไม่อยากกินข้าวแล้วหรือไง?”
เจียงฉือเป็นยัยโง่ สติปัญญาต่ำ รู้จักแต่กิน การใช้ของกินข่มขู่เธอเป็นวิธีที่เย่ซูฮวาใช้จนชิน
เธอคิดว่าครั้งนี้เจียงฉือก็จะเชื่อฟังเหมือนแต่ก่อน
เจียงฉือยังคงจ้องเธอด้วยแววตาขุ่นมัว
ราวกับมีบางสิ่งน่าสะพรึงกลัวกำลังตื่นขึ้นในร่างนี้...
เย่ซูฮวาถูกมองจนขนลุก ใต้สำนึกจึงคิดจะทำให้เธอเจ็บตัวอีกสักหน่อย
เพิ่งยกมือขึ้น ยังไม่ทันแตะเจียงฉือ
ใครจะคิดว่า
มือของเจียงฉือจะเร็วกว่า!
เธอกระชากเศษแก้วออกจากใบหน้า แล้วแทงสวนเข้าไปในลูกตาของเย่ซูฮวาอย่างแรง
“อ๊าก—”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสนั่นไปทั่วตระกูลเจียงอย่างไม่ทันตั้งตัว
เย่ซูฮวาทรุดนั่งลงกับพื้น ตัวสั่นไม่หยุด ใช้มือกุมดวงตาซ้ายที่ถูกแทงจนแตกพลางกรีดร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด
“ตาฉัน!!! ช่วยด้วย—”
ทุกคนตกตะลึงกับภาพนองเลือดตรงหน้า
เย่ซูฮวาที่อยู่ตรงหน้าไม่เหลือเค้าความสง่างามและใจกว้างเมื่อครู่อีกแล้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด บิดเบี้ยวจนน่ากลัวราวกับผี
เจียงฉือลุกขึ้นยืนช้า ๆ สีหน้าบนใบหน้าที่เลือดเนื้อเละเทะยังคงเฉยชา
แววตาเย็นเยียบ ริมฝีปากเปื้อนเลือดเผยอขึ้นเล็กน้อย ก่อนยกยิ้มชั่วร้าย
“ตาสามเหลี่ยม โหนกแก้มสูง ปลายจมูกเว้า ปากแหลม เป็นโหงวเฮ้งของคนใจแคบเห็นแก่ผลประโยชน์แท้ ๆ อย่างเธอ ยังกล้าเรียกตัวเองว่าแม่อีกหรือ? ขยะที่ขายลูกแลกเกียรติยศ!”