กลับจากนรก คราวนี้คุณหนูตัวจริงจะฆ่าล้างบาง

ตอนที่ 1 หลังกลับจากนรก คุณหนูตัวจริงก็คลั่งสังหาร

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“เธอมาทำอะไรที่นี่ ยัยโง่?”

“ตัวน่าอับอาย ยังไม่รีบไสหัวออกไปอีก!”

เพียะ—

เสียงฝ่ามือดังสนั่นไปทั่วงานเลี้ยงครอบครัว

เด็กสาวในเสื้อผ้าขาดวิ่นเปรอะเปื้อนทั้งตัว ถูกตบจนกระเด็นไปกระแทกหอแก้วแชมเปญอย่างแรง

แก้วคริสตัลแตกกระจายเกลื่อนพื้น

เลือดค่อย ๆ ไหลนองจากใบหน้าและร่างกายของเธอ

เย่ซูฮวาที่แต่งตัวเต็มยศสีหน้ามืดครึ้ม มองลูกสาวปัญญาอ่อนที่ตัวเองให้กำเนิดอย่างเดือดดาลแทบขาดใจ

ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนรอไตที่แข็งแรงของเจียงฉืออยู่ เธอคงอยากบีบคอลูกสาวน่าอับอายคนนี้ให้ตายด้วยมือตัวเอง!

ตระกูลเจียงในเจียงเป่ยก็เป็นตระกูลมีหน้ามีตา

ใครจะคิดว่าเธอจะคลอดลูกปัญญาอ่อนที่โง่เขลามาแต่กำเนิดออกมาคนหนึ่ง

เพื่อไม่ให้เรื่องน่าอับอายนี้แพร่งพรายออกไปจนทำลายชื่อเสียงของตระกูลเจียงและตระกูลทางฝ่ายแม่ ครอบครัวจึงได้แต่ซ่อนลูกปัญญาอ่อนคนนี้ไว้ แล้วรับเด็กผู้หญิงอีกคนมาเลี้ยง โดยประกาศกับคนนอกว่าเจียงหว่านต่างหากคือคุณหนูแห่งตระกูลเจียง

เจียงฉือถูกซ่อนตัวไว้นานถึง 18 ปี

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่ายัยโง่คนนี้จะหนีออกมาจากห้องใต้ดินได้ แถมยังมาก่อเรื่องขายหน้าต่อหน้าผู้คน ทำลายงานวันเกิดอายุครบ 18 ปีของหว่านหว่านอีก

วันนี้คนที่มาร่วมงานล้วนเป็นคนดังในแวดวงธุรกิจของเจียงเป่ยที่ร่ำรวยหรือมีอำนาจทั้งนั้น!

ที่สำคัญที่สุดคือคุณชายใหญ่แห่งตระกูลซ่ง ตระกูลเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลของเจียงเป่ยอย่างซ่งซือเป่ยก็มาร่วมงานด้วย!

เมื่อเห็นแขกเหรื่อกระซิบกระซาบพลางมองด้วยสายตาเยาะเย้ย

เย่ซูฮวาก็รีบอธิบายด้วยท่าทีใจกว้างว่า

“เธอเป็นลูกของพี่เลี้ยงคนก่อนที่บ้านฉัน แม่ของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เลยไม่มีใครดูแล ฉันเห็นว่าน่าสงสารจริง ๆ ก็เลยรับมาเลี้ยง เด็กคนนี้สติปัญญาต่ำ ทำให้พวกคุณขุ่นเคืองเข้าแล้ว ขอทุกท่านโปรดอภัยให้ด้วยนะคะ”

พอพูดจบ ทุกคนต่างก็แสดงความเข้าใจพร้อมชื่นชมเย่ซูฮวา ว่าเธอมีเมตตาและใจกว้างนัก ถึงขนาดรับเลี้ยงยัยโง่ที่ทำให้ตระกูลเสียหน้าจนหมดสิ้นแบบนี้ไว้ได้

เย่ซูฮวารับคำชมทั้งหมดอย่างสบายใจ ยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนใช้ส้นสูงปลายแหลมเตะเจียงฉือที่นอนจมกองเลือดอยู่หนึ่งที

“ฉือฉือเด็กดี ลุกขึ้นเร็ว ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเล่นเกมนะ”

เด็กสาวนอนนิ่งอยู่นาน

เลือดใต้ร่างไหลนองมากขึ้นเรื่อย ๆ แดงฉานจนแสบตา

“ยัยโง่นั่นคงไม่ตายแล้วหรอกนะ?”

“ยัยโง่ตายไปก็พ้นทุกข์แล้วล่ะ ยังไงมีชีวิตอยู่ก็ไม่มีประโยชน์ ตายไปจะได้หมดเรื่องหมดราว”

“นั่นสิ คุณนายเจียงดูแลเธอมาตั้งนาน ถือว่าทำดีที่สุดแล้ว”

ผู้คนพากันซุบซิบ

“โธ่ ไม่ว่าจะยังไง เธอก็เป็นเด็กที่ฉันรับเลี้ยงมาหลายปี จะให้ฉันยืนดูเฉย ๆ ไม่ช่วยชีวิตได้ยังไง ฉือฉือดูผอมก็จริง แต่ร่างกายแข็งแรงจะตายไป คงมัวแต่แอบกินของจนไม่ทันระวัง เลยล้มหมดสติไปน่ะ”

“พ่อบ้านหลี่ มานี่สิ พาฉือฉือไปโรงพยาบาลทำแผลหน่อย”

เย่ซูฮวายิ้มอธิบาย ก่อนคว้าตัวพ่อบ้านหลี่แล้วกดเสียงต่ำสั่งอย่างเย็นชา “ส่งไปโรงพยาบาลตระกูลซ่งเลย แล้วเอาไตซ้ายของเธอออก”

เดิมทีเธอก็ตั้งใจจะส่งยัยปัญญาอ่อนนี่ไปโรงพยาบาลหลังงานวันเกิดของหว่านหว่านจบอยู่แล้ว

ตอนนี้ฉวยโอกาสที่เธอบาดเจ็บ เอาไตไปช่วยชีวิตคนเสียเลยพอดี

หลังคืนนี้ผ่านไป เจียงฉือก็จะอายุครบ 18 ปีแล้ว สามารถบริจาคอวัยวะได้

พ่อบ้านพยักหน้า พอเข้าไปยกตัวเจียงฉือก็พบว่าร่างกายเธอเย็นเฉียบจนน่าตกใจ

แต่เขาไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงนึกว่าอุณหภูมิร่างกายลดลงเพราะเสียเลือดมาก จึงรีบเรียกคนมาช่วยกันยกเธอ

ตอนพวกเขาพลิกตัวเธอ ใบหน้าที่เลือดเนื้อเละเทะกลับมีเศษแก้วปักอยู่เต็มไปหมด!

บรรดาคนดังต่างพากันเผยสีหน้าขุ่นเคืองและรังเกียจอย่างพร้อมเพรียง

คนชั้นต่ำที่ไร้กาลเทศะอย่างเธอหลุดเข้ามาในแวดวงของพวกเขา แล้วยังอาละวาดทำลายงานเลี้ยงตามใจชอบ ก็เหมือนซากเน่าเหม็นที่ทำให้พวกเขาสะอิดสะเอียน

พวกเขาไม่สนสักนิดว่าเธอจะเป็นหรือตาย แค่อยากให้เธอรีบไสหัวไป อย่ามาทำให้ดวงตาสูงส่งของพวกเขาต้องแปดเปื้อน

เด็กสาวรูปร่างผอมบาง ถูกขังไว้ในห้องใต้ดินมานานหลายปีจนผิวขาวซีดผิดปกติ เป็นความขาวซีดแบบคนป่วย

สีแดงฉานแต้มกระจายทั่วร่าง ราวกับดอกกุหลาบสีเลือดประหลาดบานสะพรั่ง

หยดเลือดไหลลงทีละหยด

ย้อมขนมฝรั่งเศสที่เธอกำไว้แน่นในมือ และยังไม่ทันได้กัดสักคำจนเป็นสีแดง

“รีบให้คนมาทำความสะอาดให้หมด อย่าทำให้งานวันเกิดของหว่านหว่านสกปรก!”

เย่ซูฮวาเร่งอย่างรำคาญใจ

“คุณแม่~”

เจียงหว่านผู้แสนงดงามอ่อนโยนคล้องแขนซ่งซือเป่ยหนุ่มหล่อเดินเข้ามา

ซ่งซือเป่ยเหลือบมองกองเลือดบนพื้นอย่างเย็นชา คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

เย่ซูฮวาสังเกตสีหน้าของเขาแล้วรีบพูดว่า “เจียงฉือแค่ตะกละจนสะดุดล้มเองค่ะ มีแค่แผลที่หน้าเท่านั้น คุณชายซ่งไม่ต้องกังวลนะคะ หลังคืนนี้ผ่านไป ท่านผู้เฒ่าของคุณก็จะมีสุขภาพแข็งแรงแล้วค่ะ”

ซ่งซือเป่ยละสายตากลับมา ยิ้มบาง ๆ “บุญคุณของตระกูลเจียง ผมจะจดจำไว้”

เย่ซูฮวายิ้มจนหุบปากไม่ลง การได้ผูกสัมพันธ์กับตระกูลซ่งซึ่งเป็นตระกูลเศรษฐีชั้นนำของเจียงเป่ย เป็นโชคดีที่ใครต่อใครต่างก็ปรารถนาแต่ไม่ได้มาง่าย ๆ!

พอเรื่องทุกอย่างจบลง เธอจะส่งเจียงฉือเข้าโรงพยาบาลจิตเวช ให้เข้าไปแล้วไม่มีวันได้ออกมาอีกตลอดชีวิต!

ตุบ!

เสียงดังผิดปกติเสียงหนึ่งดังขึ้น ทุกคนหันไปมอง

เห็นเจียงฉือกลิ้งไปหยุดอยู่ตรงหน้าประตู

คนรับใช้รีบพูดว่า “พวกเราไม่ได้โยนเธอนะครับ เธอดิ้นจนหลุดออกมาเอง”

เจียงฉือนอนคว่ำอยู่บนพื้น มือขยับเล็กน้อย

เย่ซูฮวาเดือดดาลจนแทบระเบิด รีบเดินเข้าไปหาเธอโดยหันหลังให้ทุกคน แล้วลูบใบหน้าของเจียงฉืออย่างห่วงใย

“ฉือฉือ เป็นยังไงบ้าง?”

ความจริงแล้วเย่ซูฮวากำลังกดเศษแก้วที่ปักอยู่บนใบหน้าเธอให้ลึกลงไปอีก

ความเจ็บปวดจะทำให้ยัยโง่นี่เชื่อฟังคำสั่งของเธออย่างแน่นอน

“ยัยเด็กเหลือขอ คันเนื้อคันตัวอีกแล้วหรือไง ลุกขึ้นแล้วคลานออกไปดี ๆ ห้ามทำตัวขายหน้าอีก ได้ยินไหม!”

เธอกดเสียงต่ำตวาดใส่

เย่ซูฮวามองเจียงฉือที่ใบหน้าเปื้อนเลือดและมีท่าทางเหม่อลอยแล้วรู้สึกสะอิดสะเอียนจนพูดไม่ออก

ในใจเกลียดชังอย่างยิ่งว่าทำไมสิ่งนี้ถึงคลอดออกมาจากท้องของตัวเองได้

ทั้งที่ตอนเกิดมาก็ขาวน่ารักขนาดนั้นแท้ ๆ ตอนนี้ยิ่งมองก็ยิ่งน่ารำคาญ!

เธอกดมือแรงขึ้นด้วยความเคียดแค้น

เศษแก้วคมกริบแทงลึกเข้าไปในเนื้อของเจียงฉือ

แผลบนใบหน้าฉีกกว้างกว่าเดิม ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นเข้ามา

จู่ ๆ เจียงฉือก็เงยหน้าขึ้นมองเย่ซูฮวาอย่างฉับพลัน

ชั่วขณะนั้น แววตาเหม่อลอยถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาและบ้าคลั่ง

เย่ซูฮวาชะงักไป

เพราะเธอไม่เคยเห็นแววตาแบบนี้ของเจียงฉือมาก่อน ทุกครั้งที่ไม่สบอารมณ์ เธอมักจะลงมือทุบตีเจียงฉือเพื่อระบายโทสะ

เจียงฉือกลัวเธอ เวลาโดนตีก็ไม่เคยตอบโต้ เอาแต่ขดตัวอยู่ตรงมุมห้องราวกับสุนัข กอดศีรษะตัวสั่นเทิ้ม ไม่กล้าแม้แต่จะมองเธอสักแวบ

แต่แววตาของเจียงฉือเมื่อครู่นี้ชวนให้คนหวาดผวาเหลือเกิน

ราวกับเป็นผีร้ายที่คลานขึ้นมาจากนรก เต็มไปด้วยความอำมหิตประหนึ่งจะมาตามทวงชีวิตเธอ

แววตาแบบนั้นทำให้กระดูกสันหลังของเธอเย็นวาบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

“มองอะไร ไม่อยากกินข้าวแล้วหรือไง?”

เจียงฉือเป็นยัยโง่ สติปัญญาต่ำ รู้จักแต่กิน การใช้ของกินข่มขู่เธอเป็นวิธีที่เย่ซูฮวาใช้จนชิน

เธอคิดว่าครั้งนี้เจียงฉือก็จะเชื่อฟังเหมือนแต่ก่อน

เจียงฉือยังคงจ้องเธอด้วยแววตาขุ่นมัว

ราวกับมีบางสิ่งน่าสะพรึงกลัวกำลังตื่นขึ้นในร่างนี้...

เย่ซูฮวาถูกมองจนขนลุก ใต้สำนึกจึงคิดจะทำให้เธอเจ็บตัวอีกสักหน่อย

เพิ่งยกมือขึ้น ยังไม่ทันแตะเจียงฉือ

ใครจะคิดว่า

มือของเจียงฉือจะเร็วกว่า!

เธอกระชากเศษแก้วออกจากใบหน้า แล้วแทงสวนเข้าไปในลูกตาของเย่ซูฮวาอย่างแรง

“อ๊าก—”

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสนั่นไปทั่วตระกูลเจียงอย่างไม่ทันตั้งตัว

เย่ซูฮวาทรุดนั่งลงกับพื้น ตัวสั่นไม่หยุด ใช้มือกุมดวงตาซ้ายที่ถูกแทงจนแตกพลางกรีดร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด

“ตาฉัน!!! ช่วยด้วย—”

ทุกคนตกตะลึงกับภาพนองเลือดตรงหน้า

เย่ซูฮวาที่อยู่ตรงหน้าไม่เหลือเค้าความสง่างามและใจกว้างเมื่อครู่อีกแล้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด บิดเบี้ยวจนน่ากลัวราวกับผี

เจียงฉือลุกขึ้นยืนช้า ๆ สีหน้าบนใบหน้าที่เลือดเนื้อเละเทะยังคงเฉยชา

แววตาเย็นเยียบ ริมฝีปากเปื้อนเลือดเผยอขึ้นเล็กน้อย ก่อนยกยิ้มชั่วร้าย

“ตาสามเหลี่ยม โหนกแก้มสูง ปลายจมูกเว้า ปากแหลม เป็นโหงวเฮ้งของคนใจแคบเห็นแก่ผลประโยชน์แท้ ๆ อย่างเธอ ยังกล้าเรียกตัวเองว่าแม่อีกหรือ? ขยะที่ขายลูกแลกเกียรติยศ!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป