คำพูดของเขาหมายความว่า เธอกล้าทำแผลในที่เปิดโล่งแบบนี้ ไม่กลัวแผลติดเชื้อจนตายหรือไง
เจียงฉือไม่คิดจะออมมือให้เขา เอ่ยเรียบ ๆ ว่า “หล่อก็หล่ออยู่หรอก เสียดายที่มีปาก”
มุมปากของป๋อหานโจวยกขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายประกายสนใจอย่างยิ่ง
เขาออกจากงานเลี้ยงวันเกิดของคุณหนูตระกูลเจียงไปตั้งแต่งานยังไม่ถึงครึ่ง พอรู้ว่ากำไลข้อมือตกหล่นจึงย้อนกลับมาตามหา ในห้องโถงมีแต่สภาพเละเทะและคราบเลือด อีกทั้งยังได้ยินพวกคนรับใช้พูดกันว่าลูกสาวบุญธรรมสติไม่ดีที่คุณนายเจียงรับมาเลี้ยงเกิดคลุ้มคลั่ง ตอนแรกเขาคิดว่าตัวเองพลาดเรื่องสนุกไปเสียแล้ว
ไม่นึกเลยว่าเรื่องสนุกของจริงจะอยู่ตรงนี้
เมื่อสามปีก่อน ซ่งจินหมิน ผู้เป็นลุงเขย ป่วยเป็นโรคไต ตอนนั้นเองที่เขาได้ยินชื่อเจียงฉือเป็นครั้งแรกที่ตระกูลซ่ง
ซ่งจินหมินบอกว่าเจียงฉือยินดีบริจาคไตที่แข็งแรงให้เขาหนึ่งข้าง ขอแค่รอจนเธออายุครบสิบแปดปี
ป๋อหานโจวจ้องเจียงฉือที่กำลังจัดการแผลให้ตัวเองด้วยมือเปล่าอย่างเงียบ ๆ เธอไม่ขมวดคิ้วแม้แต่น้อย
เธอดูไม่เหมือนคนสติไม่ดีเลยสักนิด ยิ่งไม่เหมือนคนที่จะยอมบริจาคอวัยวะขณะยังมีชีวิตด้วยความเต็มใจ
เจียงฉือใช้คีมคีบเศษแก้วออกจากเนื้อที่ชุ่มเลือดอย่างคล่องแคล่ว
โชคดีที่เลือดออกไม่มากแล้ว เธอจึงรีบล้างแผล โรยผงยาฆ่าเชื้อและสมานแผล ก่อนจะเย็บปิดในขั้นตอนสุดท้าย
ป๋อหานโจวตะลึงงัน
ทักษะการเย็บแผลที่ลื่นไหลเป็นขั้นเป็นตอนเช่นนี้ หากไม่มีประสบการณ์ปฏิบัติงานทางการแพทย์มาสักสามถึงห้าปี คงไม่มีทางทำได้ด้วยตัวเอง
ถ้าแบบนี้ยังถูกตระกูลเจียงเรียกว่าสติไม่ดี คนฉลาดทั้งโลกก็คงเหลือไม่กี่คนแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่ได้ใช้ยาชาตั้งแต่ต้นจนจบ กลับเย็บใบหน้าตัวเองทั้งอย่างนั้น ใจเด็ดเกินไปแล้ว
ภาพที่เห็นชัดเต็มตานั้นกลับทำให้เขาขมวดคิ้วแน่น รู้สึกราวกับเข็มเล่มนั้นกำลังแทงลงบนใบหน้าของตัวเอง ความเจ็บจึงแล่นตามมา
“ฉันจะไปโรงพยาบาลพอดี ให้ไปส่งไหม?”
ป๋อหานโจวสังเกตเห็นว่าริมฝีปากของเธอซีดเผือดจนไร้สีเลือด
เจียงฉือเหนื่อยแทบไม่ไหวแล้วจริง ๆ เดิมทีก็เสียเลือดมากเกินไป แถมการเขียนยันต์นำทางสู่วัฏสงสารยังสูบเรี่ยวแรงและพลังใจของเธอไปไม่น้อย ตอนนี้เหนื่อยจนอยากนอนแผ่ตรงนี้ ขอหลับสักสามวันสามคืนก่อนค่อยว่ากัน
“ไม่ต้อง...”
เธอพยุงโต๊ะหินเพื่อจะลุกขึ้น แต่จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็ดำมืด ขาทั้งสองพลันอ่อนยวบ ร่างทั้งร่างทรุดลงไป
“ระวัง!” ป๋อหานโจวพุ่งเข้ามาประคองเธอไว้ได้อย่างรวดเร็ว
กลิ่นไม้จันทน์หอมสดชื่นนุ่มนวลลอยมาแตะจมูก
ในห้วงพร่าเลือน
ภาพเจ้าหัวผักกาดตัวน้อยที่ชอบวิ่งตามเธอต้อย ๆ คอยดึงชายเสื้อ แล้วร้องเรียกเธอเสียงหวานว่า “พี่หญิงโหรหลวง” วาบผ่านห้วงความคิดของเจียงฉือ...
“เจียงฉืออยู่ไหน! ไปตามหาตัวมา!”
เสียงตวาดดังขึ้นพร้อมเสียงฝีเท้าหลายคู่จากลานด้านหน้า
จากนั้นซ่งซือเป่ยก็พาคนมาถึง พอเห็นป๋อหานโจวอุ้มเจียงฉือ สีหน้าร้อนใจก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก่อนออกคำสั่งว่า
“ป๋อหานโจว ส่งเจียงฉือมาให้ฉัน พ่อฉันอาการทรุดลงกะทันหัน ต้องปลูกถ่ายไตจากเธอด่วน!”
ป๋อหานโจวก้มมองเจียงฉือที่หมดสติอยู่ ก่อนตอบเสียงเรียบเฉย “ไปโรงพยาบาลด้วยกันเถอะ”
เขาช้อนตัวเจียงฉือขึ้นอุ้มแนบอก
ซ่งซือเป่ยรีบร้อนตามไปด้านหลัง พอเห็นอีกฝ่ายอุ้มเธอเข้าไปในรถของตัวเองก็ขมวดคิ้ว
แต่พอนึกถึงพ่อที่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย และคิดว่าป๋อหานโจวต้องอาศัยชายคาบ้านเขาอยู่ คงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม จึงไม่ได้คิดมาก รีบขับรถไปโรงพยาบาลทันที
สิบห้านาทีต่อมา
ซ่งซือเป่ยมาถึงโรงพยาบาล แต่กลับพบว่าเจียงฉือไม่ได้ถูกส่งเข้าห้องผ่าตัด เธอกำลังนอนให้น้ำเกลืออย่างสบายใจอยู่ในห้องพักผู้ป่วย
ซ่งซือเป่ยเดือดปุด ๆ ทันที เขาชี้หน้าป๋อหานโจวแล้วตวาดว่า “นายจัดเธอให้อยู่ที่นี่หมายความว่ายังไง?”
ใบหน้าหล่อเหลาของป๋อหานโจวไร้สีหน้า เขานั่งเอนกายอย่างเกียจคร้านบนโซฟาเดี่ยวริมหน้าต่าง ขายาวเรียวไขว้กัน นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ ส่งเสียงทึบคล้ายกำลังนับถอยหลัง
“ยืนบื้อทำไม ยังไม่รีบย้ายเจียงฉือเข้าห้องผ่าตัดอีก! ผ่าตัดปลูกถ่ายไตให้พ่อฉันเดี๋ยวนี้!” ซ่งซือเป่ยเร่งเร้าอย่างร้อนใจ
ลูกน้องสามสี่คนรีบร้อนกรูกันเข้ามาในห้องผู้ป่วย หมายจะพาเจียงฉือไป
ป๋อหานโจวเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างเงียบงัน
“ห้ามขยับ!”
ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายกลุ่มหนึ่งในเครื่องแบบก็ถือปืนเข้ามา เล็งไปยังลูกน้องของซ่งซือเป่ย
พวกลูกน้องตกใจจนยกมือทั้งสองขึ้น
“หน่วยงานของเราได้รับแจ้งว่ามีคนลักลอบปลูกถ่ายอวัยวะจากผู้บริจาคที่ยังมีชีวิตอยู่ที่นี่ คุณชายซ่ง เป็นคนพวกนี้ใช่ไหม?”
ซ่งซือเป่ยงงงัน ความสุขุมที่มีหายวับไปในพริบตา เขาคว้าตัวลูกน้องคนหนึ่งไว้แล้วตะโกนลั่นว่า “ใครแม่งแจ้งตำรวจ!”
พวกลูกน้องส่ายหน้ารัว “คุณชายซ่ง ผมไม่รู้ครับ! ผมบริสุทธิ์นะครับ!”
สายตาของซ่งซือเป่ยกวาดผ่านป๋อหานโจว แล้วตาไวสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้ม เขาเข้าใจทันที จึงพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายแล้วตวาดว่า
“เป็นนายใช่ไหม ป๋อหานโจว!”
ป๋อหานโจวยิ้มยิงฟันจนเห็นฟันขาวสะอาด ก่อนตอบอย่างสดใสว่า “อืม”
ซ่งซือเป่ยหน้าเขียวคล้ำ ตวาดใส่เขา “ไอ้เนรคุณ! พ่อฉันเลี้ยงนายมา นายคิดจะทำให้เขาตายหรือไง!”
ใครจะไปคิดว่าในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อระหว่างความเป็นกับความตายของพ่อ ป๋อหานโจว ไอ้หมานี่จะเสือกแจ้งตำรวจ!
นี่มันเรื่องที่คนเขาทำกันหรือไง?
ป๋อหานโจวทำสีหน้าขรึมขึง วิเคราะห์อย่างมีเหตุผลว่า
“เท่าที่ผมรู้ เจียงฉือกับเจียงหว่านเกิดวันเดียวกัน ตอนนี้ก็ห้าทุ่มแล้ว หมายความว่าเจียงฉือยังอายุไม่ครบสิบแปดปีอย่างเป็นทางการ กฎหมายบ้านเราระบุว่าผู้บริจาคอวัยวะขณะยังมีชีวิตต้องมีอายุครบสิบแปดปี ผมทำไปก็เพื่อประโยชน์ของตระกูลซ่ง ถ้าเรื่องแพร่ออกไปว่าลุงเขยบังคับให้ผู้เยาว์บริจาคอวัยวะ...”
นั่นจะเป็นการโจมตีที่ร้ายแรงถึงขั้นทำลายกลุ่มบริษัทซ่ง!
ซ่งซือเป่ยเข้าใจเหตุผลข้อนี้ดีอยู่แล้ว
แต่ถ้านายไม่พูด ฉันไม่พูด คนในครอบครัวก็ปิดปากเงียบ แล้วใครจะไปสนใจว่าเจียงฉือยังขาดอีกหนึ่งชั่วโมงถึงจะบรรลุนิติภาวะตอนถูกผ่าไต!
ซ่งซือเป่ยโกรธจนแทบระเบิด
แต่ทำได้เพียงหันไปยิ้มให้อย่างสุภาพกับเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมาย “เข้าใจผิดกันล้วน ๆ ครับ ตระกูลซ่งของเราทำทุกอย่างตามกฎหมายมาตลอด ไม่มีใครทำเรื่องผิดกฎหมายแน่นอน”
ใครจะคิดว่าป๋อหานโจวจะซ้ำเติมในจังหวะที่อีกฝ่ายไม่อยากได้ยินที่สุดว่า
“ถูกต้อง คนตระกูลซ่งไม่มีทางใจร้ายจับเด็กสาวที่บาดเจ็บสาหัสขึ้นเตียงผ่าตัดเพื่อควักไตหรอกครับ”
“อ้อ อีกอย่าง เพื่อรักษาชื่อเสียงของตระกูลซ่ง ผมอัดเสียงไว้แล้ว มีผมอยู่ทั้งคน ใครก็อย่าหวังจะใส่ร้ายตระกูลซ่งของเราได้”
ป๋อหานโจวทำท่าราวกับตัวแสบ ก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋าออกมาแกว่งให้ดู
ซ่งซือเป่ย “...”
เขาแทบอยากฆ่าป๋อหานโจวให้ตายเสียตรงนี้!
เจ้าหน้าที่ตรวจอาการของเจียงฉืออย่างละเอียด ก่อนจะเตือนซ่งซือเป่ยขณะกำลังจะกลับ
“เด็กสาวร่างกายอ่อนแอ ต่อให้บรรลุนิติภาวะแล้ว พวกคุณก็ห้ามบังคับให้เธอบริจาคอวัยวะขณะยังมีชีวิตอยู่ ถ้าเธอไม่สมัครใจ พวกคุณก็ทำผิดกฎหมาย เรื่องนี้ฉันลงบันทึกไว้แล้ว จะกลับมาตรวจสอบอีกเมื่อไรก็ได้”
ซ่งซือเป่ยทำได้เพียงยิ้มรับและตอบตกลง
พอเจ้าหน้าที่ไปแล้ว เขาก็หันไปด่าป๋อหานโจวอย่างเกรี้ยวกราด
“ถ้าพ่อฉันเป็นอะไรขึ้นมา ป๋อหานโจว นายจะเอาอะไรมาชดใช้?”
“ชีวิตกระจอก ๆ ที่ไม่มีอะไรติดตัวของนายหรือไง?”
“ชดใช้ไหวไหม!”
เสียงเขาดังเกินไป จนปลุกเจียงฉือที่กำลังหลับอยู่ให้ตื่น
อารมณ์เสียหลังตื่นนอนของเจียงฉือพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ “หมาที่ไหนเห่าอยู่ ถ้ายังเห่าอีก ฉันจะฉีกปากนายซะ”
ซ่งซือเป่ยชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่มีเวลาสนใจว่าเหตุใดเธอถึงเปลี่ยนเป็นคนละคน รีบเร่งถามว่า
“เจียงฉือ เธอเต็มใจบริจาคไตใช่ไหม ตอนนี้พ่อฉันกำลังอยู่บนเส้นด้าย รอแค่ไตของเธอช่วยชีวิต!”
เจียงฉือลืมตาขึ้น บทสนทนาของพวกเขาเมื่อครู่เธอได้ยินหมดแล้ว
เต็มใจบริจาคไตงั้นหรือ?
พูดเล่นหรือไง ยังคิดว่าเธอเป็นคนโง่อยู่หรือไง
“ไม่บริจาค”
ซ่งซือเป่ยมองเธอจากที่สูง น้ำเสียงไม่เป็นมิตร “มีไตขาดไปข้างเดียวก็ไม่ได้กระทบชีวิตปกติของเธอสักหน่อย”
เจียงฉือมองเขาอย่างนึกสนุก “แล้วทำไมนายไม่บริจาคล่ะ ไตของญาติสายตรงไม่ดีกว่าหรือไง”
ซ่งซือเป่ยหัวเราะเย็นชา “ฉันจะเหมือนเธอได้ยังไง? อีกอย่าง ฉันเป็นผู้ชาย ผู้ชายมีไตข้างเดียวจะอยู่ได้หรือไง?”