กลับจากนรก คราวนี้คุณหนูตัวจริงจะฆ่าล้างบาง

ตอนที่ 3 ป๋อหานโจว นายนี่มันตัวแสบ!

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

คำพูดของเขาหมายความว่า เธอกล้าทำแผลในที่เปิดโล่งแบบนี้ ไม่กลัวแผลติดเชื้อจนตายหรือไง

เจียงฉือไม่คิดจะออมมือให้เขา เอ่ยเรียบ ๆ ว่า “หล่อก็หล่ออยู่หรอก เสียดายที่มีปาก”

มุมปากของป๋อหานโจวยกขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายประกายสนใจอย่างยิ่ง

เขาออกจากงานเลี้ยงวันเกิดของคุณหนูตระกูลเจียงไปตั้งแต่งานยังไม่ถึงครึ่ง พอรู้ว่ากำไลข้อมือตกหล่นจึงย้อนกลับมาตามหา ในห้องโถงมีแต่สภาพเละเทะและคราบเลือด อีกทั้งยังได้ยินพวกคนรับใช้พูดกันว่าลูกสาวบุญธรรมสติไม่ดีที่คุณนายเจียงรับมาเลี้ยงเกิดคลุ้มคลั่ง ตอนแรกเขาคิดว่าตัวเองพลาดเรื่องสนุกไปเสียแล้ว

ไม่นึกเลยว่าเรื่องสนุกของจริงจะอยู่ตรงนี้

เมื่อสามปีก่อน ซ่งจินหมิน ผู้เป็นลุงเขย ป่วยเป็นโรคไต ตอนนั้นเองที่เขาได้ยินชื่อเจียงฉือเป็นครั้งแรกที่ตระกูลซ่ง

ซ่งจินหมินบอกว่าเจียงฉือยินดีบริจาคไตที่แข็งแรงให้เขาหนึ่งข้าง ขอแค่รอจนเธออายุครบสิบแปดปี

ป๋อหานโจวจ้องเจียงฉือที่กำลังจัดการแผลให้ตัวเองด้วยมือเปล่าอย่างเงียบ ๆ เธอไม่ขมวดคิ้วแม้แต่น้อย

เธอดูไม่เหมือนคนสติไม่ดีเลยสักนิด ยิ่งไม่เหมือนคนที่จะยอมบริจาคอวัยวะขณะยังมีชีวิตด้วยความเต็มใจ

เจียงฉือใช้คีมคีบเศษแก้วออกจากเนื้อที่ชุ่มเลือดอย่างคล่องแคล่ว

โชคดีที่เลือดออกไม่มากแล้ว เธอจึงรีบล้างแผล โรยผงยาฆ่าเชื้อและสมานแผล ก่อนจะเย็บปิดในขั้นตอนสุดท้าย

ป๋อหานโจวตะลึงงัน

ทักษะการเย็บแผลที่ลื่นไหลเป็นขั้นเป็นตอนเช่นนี้ หากไม่มีประสบการณ์ปฏิบัติงานทางการแพทย์มาสักสามถึงห้าปี คงไม่มีทางทำได้ด้วยตัวเอง

ถ้าแบบนี้ยังถูกตระกูลเจียงเรียกว่าสติไม่ดี คนฉลาดทั้งโลกก็คงเหลือไม่กี่คนแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่ได้ใช้ยาชาตั้งแต่ต้นจนจบ กลับเย็บใบหน้าตัวเองทั้งอย่างนั้น ใจเด็ดเกินไปแล้ว

ภาพที่เห็นชัดเต็มตานั้นกลับทำให้เขาขมวดคิ้วแน่น รู้สึกราวกับเข็มเล่มนั้นกำลังแทงลงบนใบหน้าของตัวเอง ความเจ็บจึงแล่นตามมา

“ฉันจะไปโรงพยาบาลพอดี ให้ไปส่งไหม?”

ป๋อหานโจวสังเกตเห็นว่าริมฝีปากของเธอซีดเผือดจนไร้สีเลือด

เจียงฉือเหนื่อยแทบไม่ไหวแล้วจริง ๆ เดิมทีก็เสียเลือดมากเกินไป แถมการเขียนยันต์นำทางสู่วัฏสงสารยังสูบเรี่ยวแรงและพลังใจของเธอไปไม่น้อย ตอนนี้เหนื่อยจนอยากนอนแผ่ตรงนี้ ขอหลับสักสามวันสามคืนก่อนค่อยว่ากัน

“ไม่ต้อง...”

เธอพยุงโต๊ะหินเพื่อจะลุกขึ้น แต่จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็ดำมืด ขาทั้งสองพลันอ่อนยวบ ร่างทั้งร่างทรุดลงไป

“ระวัง!” ป๋อหานโจวพุ่งเข้ามาประคองเธอไว้ได้อย่างรวดเร็ว

กลิ่นไม้จันทน์หอมสดชื่นนุ่มนวลลอยมาแตะจมูก

ในห้วงพร่าเลือน

ภาพเจ้าหัวผักกาดตัวน้อยที่ชอบวิ่งตามเธอต้อย ๆ คอยดึงชายเสื้อ แล้วร้องเรียกเธอเสียงหวานว่า “พี่หญิงโหรหลวง” วาบผ่านห้วงความคิดของเจียงฉือ...

“เจียงฉืออยู่ไหน! ไปตามหาตัวมา!”

เสียงตวาดดังขึ้นพร้อมเสียงฝีเท้าหลายคู่จากลานด้านหน้า

จากนั้นซ่งซือเป่ยก็พาคนมาถึง พอเห็นป๋อหานโจวอุ้มเจียงฉือ สีหน้าร้อนใจก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก่อนออกคำสั่งว่า

“ป๋อหานโจว ส่งเจียงฉือมาให้ฉัน พ่อฉันอาการทรุดลงกะทันหัน ต้องปลูกถ่ายไตจากเธอด่วน!”

ป๋อหานโจวก้มมองเจียงฉือที่หมดสติอยู่ ก่อนตอบเสียงเรียบเฉย “ไปโรงพยาบาลด้วยกันเถอะ”

เขาช้อนตัวเจียงฉือขึ้นอุ้มแนบอก

ซ่งซือเป่ยรีบร้อนตามไปด้านหลัง พอเห็นอีกฝ่ายอุ้มเธอเข้าไปในรถของตัวเองก็ขมวดคิ้ว

แต่พอนึกถึงพ่อที่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย และคิดว่าป๋อหานโจวต้องอาศัยชายคาบ้านเขาอยู่ คงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม จึงไม่ได้คิดมาก รีบขับรถไปโรงพยาบาลทันที

สิบห้านาทีต่อมา

ซ่งซือเป่ยมาถึงโรงพยาบาล แต่กลับพบว่าเจียงฉือไม่ได้ถูกส่งเข้าห้องผ่าตัด เธอกำลังนอนให้น้ำเกลืออย่างสบายใจอยู่ในห้องพักผู้ป่วย

ซ่งซือเป่ยเดือดปุด ๆ ทันที เขาชี้หน้าป๋อหานโจวแล้วตวาดว่า “นายจัดเธอให้อยู่ที่นี่หมายความว่ายังไง?”

ใบหน้าหล่อเหลาของป๋อหานโจวไร้สีหน้า เขานั่งเอนกายอย่างเกียจคร้านบนโซฟาเดี่ยวริมหน้าต่าง ขายาวเรียวไขว้กัน นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ ส่งเสียงทึบคล้ายกำลังนับถอยหลัง

“ยืนบื้อทำไม ยังไม่รีบย้ายเจียงฉือเข้าห้องผ่าตัดอีก! ผ่าตัดปลูกถ่ายไตให้พ่อฉันเดี๋ยวนี้!” ซ่งซือเป่ยเร่งเร้าอย่างร้อนใจ

ลูกน้องสามสี่คนรีบร้อนกรูกันเข้ามาในห้องผู้ป่วย หมายจะพาเจียงฉือไป

ป๋อหานโจวเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างเงียบงัน

“ห้ามขยับ!”

ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายกลุ่มหนึ่งในเครื่องแบบก็ถือปืนเข้ามา เล็งไปยังลูกน้องของซ่งซือเป่ย

พวกลูกน้องตกใจจนยกมือทั้งสองขึ้น

“หน่วยงานของเราได้รับแจ้งว่ามีคนลักลอบปลูกถ่ายอวัยวะจากผู้บริจาคที่ยังมีชีวิตอยู่ที่นี่ คุณชายซ่ง เป็นคนพวกนี้ใช่ไหม?”

ซ่งซือเป่ยงงงัน ความสุขุมที่มีหายวับไปในพริบตา เขาคว้าตัวลูกน้องคนหนึ่งไว้แล้วตะโกนลั่นว่า “ใครแม่งแจ้งตำรวจ!”

พวกลูกน้องส่ายหน้ารัว “คุณชายซ่ง ผมไม่รู้ครับ! ผมบริสุทธิ์นะครับ!”

สายตาของซ่งซือเป่ยกวาดผ่านป๋อหานโจว แล้วตาไวสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้ม เขาเข้าใจทันที จึงพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายแล้วตวาดว่า

“เป็นนายใช่ไหม ป๋อหานโจว!”

ป๋อหานโจวยิ้มยิงฟันจนเห็นฟันขาวสะอาด ก่อนตอบอย่างสดใสว่า “อืม”

ซ่งซือเป่ยหน้าเขียวคล้ำ ตวาดใส่เขา “ไอ้เนรคุณ! พ่อฉันเลี้ยงนายมา นายคิดจะทำให้เขาตายหรือไง!”

ใครจะไปคิดว่าในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อระหว่างความเป็นกับความตายของพ่อ ป๋อหานโจว ไอ้หมานี่จะเสือกแจ้งตำรวจ!

นี่มันเรื่องที่คนเขาทำกันหรือไง?

ป๋อหานโจวทำสีหน้าขรึมขึง วิเคราะห์อย่างมีเหตุผลว่า

“เท่าที่ผมรู้ เจียงฉือกับเจียงหว่านเกิดวันเดียวกัน ตอนนี้ก็ห้าทุ่มแล้ว หมายความว่าเจียงฉือยังอายุไม่ครบสิบแปดปีอย่างเป็นทางการ กฎหมายบ้านเราระบุว่าผู้บริจาคอวัยวะขณะยังมีชีวิตต้องมีอายุครบสิบแปดปี ผมทำไปก็เพื่อประโยชน์ของตระกูลซ่ง ถ้าเรื่องแพร่ออกไปว่าลุงเขยบังคับให้ผู้เยาว์บริจาคอวัยวะ...”

นั่นจะเป็นการโจมตีที่ร้ายแรงถึงขั้นทำลายกลุ่มบริษัทซ่ง!

ซ่งซือเป่ยเข้าใจเหตุผลข้อนี้ดีอยู่แล้ว

แต่ถ้านายไม่พูด ฉันไม่พูด คนในครอบครัวก็ปิดปากเงียบ แล้วใครจะไปสนใจว่าเจียงฉือยังขาดอีกหนึ่งชั่วโมงถึงจะบรรลุนิติภาวะตอนถูกผ่าไต!

ซ่งซือเป่ยโกรธจนแทบระเบิด

แต่ทำได้เพียงหันไปยิ้มให้อย่างสุภาพกับเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมาย “เข้าใจผิดกันล้วน ๆ ครับ ตระกูลซ่งของเราทำทุกอย่างตามกฎหมายมาตลอด ไม่มีใครทำเรื่องผิดกฎหมายแน่นอน”

ใครจะคิดว่าป๋อหานโจวจะซ้ำเติมในจังหวะที่อีกฝ่ายไม่อยากได้ยินที่สุดว่า

“ถูกต้อง คนตระกูลซ่งไม่มีทางใจร้ายจับเด็กสาวที่บาดเจ็บสาหัสขึ้นเตียงผ่าตัดเพื่อควักไตหรอกครับ”

“อ้อ อีกอย่าง เพื่อรักษาชื่อเสียงของตระกูลซ่ง ผมอัดเสียงไว้แล้ว มีผมอยู่ทั้งคน ใครก็อย่าหวังจะใส่ร้ายตระกูลซ่งของเราได้”

ป๋อหานโจวทำท่าราวกับตัวแสบ ก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋าออกมาแกว่งให้ดู

ซ่งซือเป่ย “...”

เขาแทบอยากฆ่าป๋อหานโจวให้ตายเสียตรงนี้!

เจ้าหน้าที่ตรวจอาการของเจียงฉืออย่างละเอียด ก่อนจะเตือนซ่งซือเป่ยขณะกำลังจะกลับ

“เด็กสาวร่างกายอ่อนแอ ต่อให้บรรลุนิติภาวะแล้ว พวกคุณก็ห้ามบังคับให้เธอบริจาคอวัยวะขณะยังมีชีวิตอยู่ ถ้าเธอไม่สมัครใจ พวกคุณก็ทำผิดกฎหมาย เรื่องนี้ฉันลงบันทึกไว้แล้ว จะกลับมาตรวจสอบอีกเมื่อไรก็ได้”

ซ่งซือเป่ยทำได้เพียงยิ้มรับและตอบตกลง

พอเจ้าหน้าที่ไปแล้ว เขาก็หันไปด่าป๋อหานโจวอย่างเกรี้ยวกราด

“ถ้าพ่อฉันเป็นอะไรขึ้นมา ป๋อหานโจว นายจะเอาอะไรมาชดใช้?”

“ชีวิตกระจอก ๆ ที่ไม่มีอะไรติดตัวของนายหรือไง?”

“ชดใช้ไหวไหม!”

เสียงเขาดังเกินไป จนปลุกเจียงฉือที่กำลังหลับอยู่ให้ตื่น

อารมณ์เสียหลังตื่นนอนของเจียงฉือพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ “หมาที่ไหนเห่าอยู่ ถ้ายังเห่าอีก ฉันจะฉีกปากนายซะ”

ซ่งซือเป่ยชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่มีเวลาสนใจว่าเหตุใดเธอถึงเปลี่ยนเป็นคนละคน รีบเร่งถามว่า

“เจียงฉือ เธอเต็มใจบริจาคไตใช่ไหม ตอนนี้พ่อฉันกำลังอยู่บนเส้นด้าย รอแค่ไตของเธอช่วยชีวิต!”

เจียงฉือลืมตาขึ้น บทสนทนาของพวกเขาเมื่อครู่เธอได้ยินหมดแล้ว

เต็มใจบริจาคไตงั้นหรือ?

พูดเล่นหรือไง ยังคิดว่าเธอเป็นคนโง่อยู่หรือไง

“ไม่บริจาค”

ซ่งซือเป่ยมองเธอจากที่สูง น้ำเสียงไม่เป็นมิตร “มีไตขาดไปข้างเดียวก็ไม่ได้กระทบชีวิตปกติของเธอสักหน่อย”

เจียงฉือมองเขาอย่างนึกสนุก “แล้วทำไมนายไม่บริจาคล่ะ ไตของญาติสายตรงไม่ดีกว่าหรือไง”

ซ่งซือเป่ยหัวเราะเย็นชา “ฉันจะเหมือนเธอได้ยังไง? อีกอย่าง ฉันเป็นผู้ชาย ผู้ชายมีไตข้างเดียวจะอยู่ได้หรือไง?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป