เรือนรับรองในสวนหลังที่ว่าการอำเภอ
‘เรียกข้ามาที่ว่าการอำเภอด้วยเหตุใด?’
หลี่ว์ฟางกระวนกระวายใจ คิดทบทวนไปมาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล คุ้มกันหรือ? ผีร้ายถูกกำจัดไปหมดแล้ว จะคุ้มกันบ้าบออะไรกัน
หรือเห็นว่าข้าเขียนบทความชั้นดีได้ ทั้งยังหลอมรวมจิตวิญญาณหนังสือขึ้นมา จึงหาเหตุเชิญข้ามาเพื่อดึงตัวไปเป็นพวก?
ชั่วขณะนั้น เขานึกถึงการแต่งงานกับบุตรีนายอำเภอ แล้วก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิต อันที่จริงเรื่องเช่นนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้...
‘ตอนนี้รูปร่างหน้าตาข้าก็คงไม่ขี้ริ้วขี้เหร่กระมัง’
หลี่ว์ฟางเดินไปยังมุมห้อง พบกระจกทองแดงบานหนึ่งบนตู้ไม้ จึงหยิบขึ้นมาส่องดูตนเอง
ใบหน้าผอมเพรียวปรากฏบนกระจกทองแดง คิ้วดำเข้มยาวเรียว หางคิ้วชี้ขึ้นเล็กน้อย ดวงตาโตแต่เรียวยาว สันจมูกโด่งตรง ริมฝีปากบางและซีดจาง
หลังจากได้เห็นหน้าตาตนเอง “อย่างแท้จริง” ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่า รูปลักษณ์สง่างามและบุคลิกเจ้าสำราญเป็นเช่นไร ด้วยใบหน้านี้ เขานับเป็นบุรุษรูปงามอย่างแท้จริง!
มิน่าเล่าร่างเดิมจึงเชื่อคำพูดที่ว่าสาวงามพึงใจ หากนับเพียงรูปลักษณ์แล้ว เขาก็มีทุนอยู่จริง
หากอยู่ในชาติก่อน อย่างไรก็ต้องเป็นหนุ่มหล่ออันดับต้น ๆ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“มาแล้ว!” หลี่ว์ฟางใช้มือลูบผม จัดเสื้อคลุมให้เรียบร้อย ก่อนเดินไปเปิดประตู
ผู้ที่ยืนอยู่นอกประตูเป็นชายวัยกลางคนสวมชุดคลุม อายุราวสี่สิบห้าปี รูปร่างหน้าตาสง่างาม ไว้เคราสามแฉก ท่วงท่าสุภาพสง่าแต่ยังแฝงบารมี
“ใต้เท้าจ้าว!”
เมื่อเห็นหน้าผู้มา หลี่ว์ฟางก็รีบค้อมกายคารวะ
นายอำเภอจ้าวยิ้มแย้มเดินเข้ามาในห้อง ลูบเคราพลางพยักหน้า “ข้าได้ยินที่ปรึกษาลู่บอกว่าเจ้าเขียนบทความชั้นดีได้ ทั้งยังหลอมรวมจิตวิญญาณหนังสือขึ้นมา บางที...เจ้าอาจเป็นหลี่ว์ฟางผู้นั้นที่เบื้องบนกล่าวถึง”
หลี่ว์ฟางขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามอย่างลังเลว่า “หลี่ว์ฟางผู้นั้นที่ใต้เท้ากล่าวถึง หมายความว่าอย่างไร?”
เมื่อลองคิดดูให้ดี ก่อนหน้านี้ที่ปรึกษาลู่เคยบอกว่าจะพาคนที่ชื่อหลี่ว์ฟางทุกคนมายังที่ว่าการอำเภอเพื่อคุ้มกัน
เขานึกว่าที่ปรึกษาลู่พูดผิด
แต่บัดนี้นายอำเภอจ้าวกลับกล่าวอีกว่า “หลี่ว์ฟางผู้นั้นที่เบื้องบนพูดถึง”
มีข้อมูลอยู่มากมาย!
แต่เขากลับคิดไม่ออก
ในความทรงจำ ร่างเดิมไม่เคยออกจากอำเภอเฉียนตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา คนของ “เบื้องบน” จะรู้จักเขาได้อย่างไร?
เรียกเขามาที่ว่าการอำเภอคงมิใช่เพื่อดึงตัวไปเป็นพวกหรือรับเป็นเขย ดูท่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังอื่น...
นายอำเภอจ้าวส่ายหน้าโดยไม่ตอบ ก่อนหยิบกระดาษที่เต็มไปด้วยตัวอักษรเรื่อง《เรื่องพิสดารจากห้องหนังสือ: เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน》ออกมาจากแขนเสื้อ
“ข้าเพิ่งอ่านบทความชั้นดีเรื่องนี้มา ได้ยินว่าจิตวิญญาณหนังสือของเจ้าสังหารผีได้ หรือว่าเจ้าคือบุคคลประหลาดเยี่ยนชื่อเสียที่กล่าวถึงในเรื่อง?”
ก่อนมาที่นี่ นายอำเภอจ้าวตั้งใจให้คนไปสืบประวัติของหลี่ว์ฟาง ได้ยินกันว่าเขาเป็นคนไร้ความสามารถ ไร้ทั้งพรสวรรค์และคุณธรรม เป็นคุณชายเสเพลโดยแท้
คิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ คนเช่นนี้จะเขียนบทความชั้นดีได้ ทั้งยังหลอมรวมจิตวิญญาณหนังสือขึ้นมาได้อย่างไร
เมื่อมองตลอดประวัติศาสตร์ มีเพียงการอ่านบทความชั้นดีของคัมภีร์จากสามสำนักเท่านั้น จึงจะหลอมรวมจิตวิญญาณหนังสือได้
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นกับตาว่า บทความแปลกประหลาดไร้สาระซึ่งคนแต่งขึ้นเองกลับได้รับการยอมรับจากวิถีสวรรค์ว่าเป็นบทความชั้นดี ทั้งยังหลอมรวมจิตวิญญาณหนังสือได้ ช่างหาได้ยากยิ่งนัก
หลี่ว์ฟางแสร้งทำเป็นตื่นเต้น “นี่เป็นเพียงจินตนาการเพ้อฝันของศิษย์ คิดไม่ถึงว่าจะเขียนออกมาเป็นตัวอักษรได้ ทั้งยังหลอมรวมจิตวิญญาณหนังสือชื่อเยี่ยนชื่อเสียขึ้นมา”
“เป็นจิตวิญญาณหนังสือนี้จริงด้วย” นายอำเภอจ้าวพยักหน้า ก่อนถามด้วยความสงสัย “ผีร้ายถูกจิตวิญญาณหนังสือกำจัด แล้วมันมีความสามารถใดบ้าง?”
หลี่ว์ฟางเรียกเยี่ยนชื่อเสียออกมา “โปรดแสดงให้ใต้เท้าจ้าวชมสักเล็กน้อย”
เยี่ยนชื่อเสียรับคำ ยื่นฝ่ามือออกไป กระบี่น้อยเยวี่ยอิ๋งปรากฏขึ้นกลางอากาศ เปล่งประกายแสงวิญญาณ หมุนวนอยู่กลางฝ่ามือ
เขาชูสองนิ้วประหนึ่งกระบี่ แล้วชี้ออกไปกลางอากาศ
เสียงแหวกอากาศดังขึ้นเป็นระลอก
กระบี่น้อยเยวี่ยอิ๋งแปรเป็นลำแสงสีรุ้ง โคจรอยู่รอบกายเยี่ยนชื่อเสีย
“เกราะบินฉีเหมิน!”
หลี่ว์ฟางตะโกน เขาพอรู้ว่าเกราะดำมีประโยชน์อย่างไร แต่ยังไม่เคยลอง ในใจจึงทั้งคาดหวังและกระวนกระวาย
ทันใดนั้น ลำแสงสีทองสายหนึ่งพุ่งออกจากร่างของเยี่ยนชื่อเสีย ร่างจิตวิญญาณหนังสือ เพียงพริบตาก็กลายเป็นเกราะดำเปล่งประกายสีทอง สวมแนบอยู่บนร่างเขา
ดูราวกับเทพศาสตราจุติลงมาจากสวรรค์
“นี่...”
นายอำเภอจ้าวเบิกตากว้าง นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นความสามารถของจิตวิญญาณหนังสือ น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่าที่จินตนาการไว้
‘นี่คือเกราะบินฉีเหมินหรือ?’ หลี่ว์ฟางใจเต้นตุบ ๆ เขาก้าวเท้าออกไป พลันรู้สึกว่าร่างเบาดุจสายลม ภาพเบื้องหน้าพุ่งผ่านอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ไปปรากฏอยู่กลางลานแล้ว
เมื่อเห็นว่ากำลังจะชนกำแพงบังตา เขาก็ทะยานตัวขึ้น กระโดดสูงขึ้นไปกลางอากาศกว่าสิบจั้ง ก้มมองลงไปอย่างรวดเร็ว ภาพผังอาคารทั้งหมดของที่ว่าการอำเภออยู่ในสายตา
หลี่ว์ฟางค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับความเร็วของเกราะบินฉีเหมิน เมื่อวิ่งสุดกำลัง ร่างกลับกลายเป็นลำแสงสีเหลือง พุ่งวนรอบที่ว่าการอำเภอหลายรอบก่อนจะกลับมา
“ช่างรวดเร็วยิ่งนัก!”
ดวงตานายอำเภอจ้าวเต็มไปด้วยความอิจฉา เขาคิดในใจว่า ‘ผู้ที่หลอมรวมจิตวิญญาณหนังสือได้มีน้อยยิ่ง มีความสามารถเหนือคนทั่วไปอยู่บ้างก็สมเหตุสมผล’
หลี่ว์ฟางถอดเกราะดำออก ใบหน้าเปี่ยมด้วยความยินดีจนปิดไม่มิด
ด้วยระดับบำเพ็ญและ “อานุภาพ” ในขณะนี้ของเยี่ยนชื่อเสีย รวมถึงกำลังกายและ “อานุภาพ” ของหลี่ว์ฟาง หากเร่งเร้าเกราะบินฉีเหมินสุดกำลัง ก็จะคงสภาพได้ราวหนึ่งเค่อ
หากคราวหน้าพบอันตรายอีก อย่างน้อยก็มีวิธีเอาชีวิตรอดแล้ว
“อานุภาพ” เป็นสิ่งที่อธิบายได้ยาก เข้าใจได้ยาก และมองไม่เห็น ทว่ามีอยู่จริง “อานุภาพ” ที่แผ่ออกจากร่างคนจะเพิ่มขึ้นตามระดับบำเพ็ญ
ใช้ “อานุภาพ” สัมผัสระดับบำเพ็ญของผู้อื่น หรือใช้ “อานุภาพ” กดข่มผู้ที่มีระดับต่ำกว่า ล้วนมีประโยชน์นานัปการ...
ไม่ว่าจะเป็นเกราะบินฉีเหมิน การขับเคลื่อนกระบี่น้อยเยวี่ยอิ๋ง หรือเคล็ดกระบี่หมื่นเล่ม ล้วนสิ้นเปลืองกำลังกายและ “อานุภาพ” ของจิตวิญญาณหนังสือกับหลี่ว์ฟาง
นายอำเภอจ้าวปรบมือชื่นชม สีหน้าเปื้อนยิ้มกล่าวว่า “จงเล่าให้ข้าฟังทีละข้อว่าเจ้าพบผีร้ายได้อย่างไร”
หลี่ว์ฟางไม่กล้าปิดบัง จึงเล่าเรื่อง “พบสาวงามกลางราตรี” ออกมา
เขาขัดเกลารายละเอียดบางส่วนเล็กน้อย เพื่อเน้นว่าตนเพียงสอน “ความรู้” ให้สาวงาม มิได้หมายปองความงามของนาง
ก่อนหน้านี้เขาก็กล่าวเช่นนี้มาโดยตลอด แม้คนส่วนใหญ่จะไม่เชื่อ เขาก็ยืนกรานเช่นเดิม อย่างไรเสียผีร้ายก็ถูกกำจัดไปแล้ว ไม่มีผีมาซักค้านได้
นายอำเภอจ้าวฟังจบก็ยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”
คนเจนจัดอย่างนายอำเภอจ้าวหรือจะเดาเรื่องราวไม่ออก เขาเพียงไม่เปิดโปง และคิดว่ารายงานเช่นนี้ออกไปคงเหมาะสมกว่า
หลี่ว์ฟางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวตามจริงว่า “ผีร้ายตนนั้นยังคอยหยั่งเชิงข้า ถามว่าตระกูลหลี่ว์มีสมบัติอะไรหรือไม่”
นายอำเภอจ้าวแปลกใจ “ในจวนมีสมบัติหรือ?”
หลี่ว์ฟางส่ายหน้ารัว “ตระกูลหลี่ว์ค้าขายสืบทอดกันมาหลายชั่วคน จะมีสมบัติอะไรได้”
นายอำเภอจ้าวพยักหน้า “เรื่องนี้ข้าทราบแล้ว เจ้าพักอยู่ที่นี่ไปก่อน ผู้ที่บงการผีร้ายนั่น บัดนี้คงเอาตัวเองไม่รอดแล้ว”
ผีร้ายมิได้ปรากฏขึ้นโดยบังเอิญ ที่แท้ยังมีผู้บงการอยู่เบื้องหลัง
หลี่ว์ฟางสะดุ้งในใจ รีบกล่าวว่า “ที่บ้านข้ายังมีน้องสาวคนหนึ่ง มิสู้รับนางมาที่นี่ด้วย จะได้ไม่ถูกพัวพัน”
นายอำเภอจ้าวปลอบใจว่า “ไม่จำเป็น ผีร้ายนั่นมุ่งมาหาเจ้า วางใจเถิด ก่อนหน้านี้ข้าไม่คิดว่าจะมีผู้กล้าก่อเหตุทำร้ายคน บัดนี้รู้แล้ว ย่อมไม่ปล่อยให้โจรร้ายชั่วช้าสมปรารถนา”
……
ราตรีล่วงลึก
แสงจันทร์สาดประกายสีเงินลงมาเป็นผืนกว้าง
หลี่ว์ฟางส่งนายอำเภอจ้าวกลับไป แล้วครุ่นคิดอยู่คนเดียวครู่หนึ่ง เมื่อรู้สึกง่วงจึงเอนกายลงบนเตียงเข้าสู่ห้วงนิทรา ท่ามกลางความเลือนราง เขาก็ปรากฏตัวขึ้นในแดนหนังสือพู่กันหมึก
ฟ้าดินหมึกดำมืดสนิท พู่กันยักษ์ตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างฟ้าดินโดยไม่ไหวติง หนังสือที่เปล่งประกายแสงวิญญาณหลากสีกำลังหยอกล้อกัน
เยี่ยนชื่อเสีย จิตวิญญาณหนังสือก็อยู่ที่นั่นด้วย เขาประสานมือคารวะ “นายท่าน”
หลี่ว์ฟางยิ้มขื่นพลางส่ายหน้า “ไม่ต้องเรียกนายท่าน เรียกข้าว่าคุณชายก็พอ ที่นี่คือแดนหนังสือพู่กันหมึก เพียงเข้าฝันก็มาได้หรือ?”
ทันทีที่ถามจบ พู่กันยักษ์เบื้องบนราวกับฟังเข้าใจ จึงจรดปลายพู่กันลงกลางอากาศ
หยดหมึกเจ็ดสีร่วงลงมาจากฟ้า ซึมหายเข้าไปกลางกระหม่อมของเขา ในพริบตา เขาก็เข้าใจแดนหนังสือพู่กันหมึกอย่างลึกซึ้ง
ที่แท้สามารถเข้าแดนหนังสือพู่กันหมึกได้ตามใจ เพียงท่องในใจสามครั้ง
ส่วนที่เข้ามาที่นี่โดยอัตโนมัติ ก็เพราะสามารถเลือกหนังสือได้อีกเล่ม หากไม่ต้องการเข้ามา ก่อนนอนเพียงคิดว่า “ไม่อยากเข้าไป” ก็พอ
หนังสือในแดนหนังสือพู่กันหมึกแบ่งระดับเช่นกัน โดยยึดระดับของราชวงศ์ต้าจโจวเป็นเกณฑ์
ระดับของหนังสือขึ้นอยู่กับการกำหนดในเนื้อหาเป็นหลัก ส่วนรางวัลและพลังเหนือธรรมชาติในหนังสือเป็นปัจจัยรอง
หนังสือที่เหมาะกับระดับของเขาหามาได้ง่ายกว่า ส่วนหนังสือระดับสูงก็หาได้เช่นกัน แต่โอกาสมีน้อยยิ่ง
ขอเพียงเป็นหนังสือที่ได้รับมาจากแดนหนังสือพู่กันหมึก เมื่อนำมาเขียนก็จะได้รับรางวัล เช่น จิตวิญญาณหนังสือ สิ่งของ หรือเคล็ดวิชา...
หนังสือเล่มแรก《เรื่องพิสดารจากห้องหนังสือ: เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน》ไม่มีเงื่อนไข
หากต้องการหนังสือเล่มที่สอง ต้องให้ผู้คนจำนวนมากอ่านจนเกิด “กลิ่นอายตำรา” จึงจะมีโอกาสได้รับหนังสือได้ง่ายขึ้น
กลิ่นอายตำรามีประโยชน์มากมาย:
ประการแรก: สูดซับเพื่อฟื้นฟูกำลังกายและ “อานุภาพ” หากสูดซับถึงปริมาณหนึ่งก็จะเพิ่มระดับบำเพ็ญได้ ราวกับยาบำรุงชั้นเลิศ
ประการที่สอง: ใช้เป็นเหยื่อล่อหนังสือในแดนหนังสือพู่กันหมึก หากมีกลิ่นอายตำรามาก ก็มีโอกาส “ตก” หนังสือที่เกินระดับของตนได้ง่าย หากมีน้อยก็ไม่มีผู้ใดเหลียวแล
ประการที่สาม: ...
จะได้รับหนังสือมาได้อย่างไร?
ก็เหมือนตกปลา ใช้คันเบ็ดหมึก สายเบ็ดหมึก และเบ็ดหมึก ก็สามารถข้ามแนวสีหมึกเจ็ดสีไป “ตกหนังสือ” ได้
“คันเบ็ดจงมา!”
หลี่ว์ฟางลองตะโกนดู ทันใดนั้นในมือก็ปรากฏคันเบ็ดไม้ไผ่สีหมึก เมื่อจับแล้วสัมผัสไม่ต่างจากคันเบ็ดไม้ไผ่ทั่วไป
เขาสะบัดเบา ๆ ปลายคันเบ็ดก็ยืดยาวไปอยู่เหนือหนังสือเล่มหนึ่งตามที่คิด
หากได้หนังสือตำนานเทพปกรณัมมาสักเล่ม จิตวิญญาณหนังสือข้างในเพียงตัวใดตัวหนึ่งก็ล้วนไร้ผู้ต้านทาน เช่นนั้นมิใช่ว่าต่อไปจะวางอำนาจไปทั่วได้หรือ
หลี่ว์ฟางหรี่ตาลง พยายามมองชื่อหนังสือให้ชัด
แม้ภาพจะซ้อนจนพร่าไปหมด ก็ยังมองทะลุแสงวิญญาณหลากสีไปเห็นชื่อหนังสือไม่ได้ เขาขยี้ตา ในใจหงุดหงิดอย่างยิ่ง
“มองไม่เห็นชื่อหนังสือ! แล้วจะเลือกอย่างไร? หนังสือต้องมีหน้า มีตา อย่างน้อยก็ให้ท่องข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาในหนังสือได้ ถึงจะเรียกว่าหนังสือที่ดี”
ทันทีที่คำบ่นนี้หลุดออกมา
พู่กันยักษ์ที่ตั้งอยู่ระหว่างฟ้าดินก็สะบัดปลายพู่กันเขียนอย่างอิสระ: จ้าวแห่งแดนหนังสือพู่กันหมึก หลี่ว์ฟาง จงสร้างรูปลักษณ์และถ้อยคำให้หนังสือทั้งหมื่นเล่ม
หนังสือหลากสีต่างงอกหู ปาก จมูก และแขนขา กลายเป็น “มนุษย์หนังสือ” รูปร่างแตกต่างกัน
“มนุษย์” แต่ละตนเอ่ยประโยคหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับหนังสือของตน...
เสียงอึกทึกดังขึ้นต่อเนื่องในชั่วพริบตา ทั้งวุ่นวายทั้งจอแจ ราวกับเสียงพ่อค้าแม่ค้าเรียกลูกค้าในตลาด
หลี่ว์ฟางกลั้นหายใจ ตั้งใจฟังถ้อยคำของมนุษย์หนังสือสองสามตนที่อยู่ใกล้ที่สุด
มนุษย์หนังสือรอยสักลวดลายมังกรหงส์กล่าวว่า “พี่สะใภ้ โปรดสำรวมกิริยาด้วย”
“ซ้องกั๋งหรือ?”
หลี่ว์ฟางงุนงงเล็กน้อย
มนุษย์หนังสือร่างกำยำไว้เคราหยิกกล่าวว่า “พี่สะใภ้ เชิญขึ้นม้าเถิด”
“สามก๊กหรือ?” หลี่ว์ฟางเกาศีรษะ ก่อนทำหน้าเจ็บปวด มนุษย์หนังสือพวกนี้ช่างปั่นป่วนเสียจริง!
ท่องบทกวีไม่ได้หรือไร?
หลี่ว์ฟางมองมนุษย์หนังสือที่เหาะเหินไปบนเมฆอย่างคาดหวัง เจ้าตัวนี้ดูเก่งกาจยิ่ง
มนุษย์หนังสือที่เหาะเหินบนเมฆหัวเราะประหลาด ๆ ก่อนกล่าวว่า “พี่สะใภ้ อ้าปากสิ”
“ไซอิ๋ว?!”
หลี่ว์ฟางรีบยื่นเบ็ดหมึกที่ผูกอยู่กับสายหมึกไปเหนือมนุษย์หนังสือตนนั้น หากตกหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาได้ แล้วหลอมรวมมหาเทพซุนขึ้นมาสักตน...
ทว่ามนุษย์หนังสือกลับมองเบ็ดหมึกที่อยู่เหนือหัวราวกับไม่มีตัวตน เหาะเหินไปมาบนเมฆ
หลังลองตกมนุษย์หนังสือมาหลายตน เขาก็พบว่าหนังสือที่มีระดับสูงมากแทบไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองเบ็ดหมึก
ส่วนมนุษย์หนังสือตนอื่น ๆ กลับเงยหน้ามองเบ็ดหมึกที่ว่างเปล่า ทว่าดูไม่อยากถูกตกขึ้นมา หรือเป็นเพราะไม่มีกลิ่นอายตำราเป็นเหยื่อล่อกันแน่?