ปราชญ์วรรณศิลป์แห่งราชวงศ์ต้าโจว

ตอนที่ 5 ปราชญ์อักษรแห่งต้าจโจว

8 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ซ่า...ซ่า...”!

ฝนกระหน่ำเทลงมาอย่างหนัก กระทบชายคาดัง “เปาะแปะ” สาดลงบนแผ่นศิลาเขียวในลานบ้าน ต้นท้อที่ผอมแห้งเอนกิ่งไหวไปตามลมฝน ส่วนดอกไม้ใบหญ้าตรงมุมกำแพงชุ่มฉ่ำด้วยหยาดฝน

หลี่ว์ฟางนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ มองหยาดฝนเย็นเยียบที่โปรยลงมานอกหน้าต่างซึ่งเปิดอยู่ สายลมแผ่วพัดผ่านใบหน้า เส้นผมข้างขมับพลิ้วไหว

ฝนสารทหนึ่งครา หนาวเหน็บขึ้นอีกคราหนึ่ง

ฤดูใบไม้ร่วงของอำเภอเฉียนเริ่มหนาวเย็นอยู่บ้างแล้ว

ต่างจากมหานครในชาติก่อนของเขา ที่ช่วงเวลาเช่นนี้ยังสวมเสื้อแขนสั้นได้

“ชีวิตล่องลอยได้พักว่างครึ่งวัน มองหมาขาวกลายเป็นหมาดำราวฝันเลือน” หลี่ว์ฟางทอดถอนใจ

สองวรรคนี้ช่างเหมาะกับสถานการณ์ของเขาในยามนี้เหลือเกิน ราวกับกำลังอยู่ในความฝันจริง ๆ

ชาติก่อนเขาใช้ชีวิตอย่างไร้ผลงานมาถึง 24 ปี เรียนเอกภาษาจีนในมหาวิทยาลัย หลังเรียนจบก็เข้าทำงานในบริษัทพัฒนาแอปพลิเคชันบทกวีถังและซ่ง รับหน้าที่เขียนคำอธิบายบทกวีโบราณและร้อยแก้วโบราณ พร้อมคัดเลือกภาพประกอบอยู่ครึ่งปี

บริษัทพัฒนาแอปพลิเคชันบทกวีโบราณปิดกิจการ เขาจึงถูกบีบให้ไปเป็นพนักงานบริษัทสื่อใหม่ งานหลักคือเขียนเนื้อหาโฆษณาและดูแลการเผยแพร่

หนึ่งปีต่อมา บริษัทสื่อใหม่ก็ปิดกิจการ หลี่ว์ฟางกลายเป็นผู้ประกอบอาชีพอิสระ ลงคลิปฝึกคัดอักษรและบทกวีโบราณในอินเทอร์เน็ต พอประทังชีวิตไปวัน ๆ

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็มาอยู่ในราชวงศ์ต้าจโจวแห่งโลกพิศวง สำหรับหลี่ว์ฟางแล้ว เรื่องนี้หาใช่เรื่องเลวร้ายไม่

ชาติก่อนเขาไม่มีสิ่งใดให้ห่วงอาลัยมากนัก ยังไม่แต่งงาน ไม่มีคนรัก มีพี่ชายหนึ่งคนและน้องสาวหนึ่งคน ทั้งคู่ประสบความสำเร็จกว่าเขา เรื่องเลี้ยงดูบิดามารดาจึงไม่ใช่สิ่งที่ต้องกังวล

คำโบราณกล่าวไว้ว่า ฟ้าประทานความสามารถมา ย่อมมีประโยชน์สักวัน แต่เขากลับไม่รู้สึกว่าตนมีประโยชน์อันใด ราวกับเกิดมาเพื่อให้โลกนี้มีคนเพิ่มขึ้นเท่านั้น

เมื่อหลี่ว์ฟางมาถึงโลกประหลาดพิสดารแห่งนี้ ความรู้สึกแรกคือยินดีจนแทบคลุ้มคลั่ง จากนั้นจึงค่อยหวาดหวั่นอยู่บ้าง

โชคดีที่มีแดนหนังสือพู่กันหมึกติดตัว วันข้างหน้าของเขาย่อมมีหวัง ทว่ายังมีเรื่องหนึ่งที่ทำให้เขากระวนกระวายใจ

เดิมทีเขาคิดว่าผีร้ายที่ทำร้ายร่างเดิมเป็นเพียงเคราะห์ร้ายบังเอิญ จนเมื่อคืนได้ฟังนายอำเภอจ้าวเล่า จึงรู้ว่ามีผู้บงการอยู่เบื้องหลัง

สุภาษิตกล่าวไว้ว่า บัณฑิตไม่ยืนอยู่ใต้กำแพงอันตราย!

ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ ไม่รู้ว่ามีภัยใหญ่หลวงเพียงใด ความไม่แน่นอนเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกราวกับมีหนามทิ่มแทงแผ่นหลัง

‘ต้องรีบได้รับกลิ่นอายแห่งตำรา และหาหนังสือมาให้มากกว่านี้’ เมื่อคืนหลี่ว์ฟางไม่ได้รับหนังสือจากแดนหนังสือพู่กันหมึก จึงตระหนักถึงความสำคัญของกลิ่นอายแห่งตำราแล้ว

จะทำอย่างไรให้ผู้คนได้อ่านเรื่อง “เรื่องพิสดารจากห้องหนังสือ: เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน” มากขึ้นดี...

ขณะที่หลี่ว์ฟางกำลังขบคิดหาวิธีที่เป็นไปได้อย่างสุดกำลัง บ่าวหนุ่มคนหนึ่งก็ถือร่มกระดาษเคลือบน้ำมันเดินเร่งร้อนเข้ามา ก่อนจะค้อมกายเล็กน้อยกล่าวว่า “คุณชายหลี่ว์ นายท่านจ้าวเชิญท่านไปที่ห้องหนังสือ”

หลี่ว์ฟางตอบรับ แล้วเดินตามบ่าวหนุ่มไป ผ่านตรอกลึกทางแคบ ลัดเลาะระเบียงรูปอักษรจีนที่เรียงรายด้วยบุปผางดงาม เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาอยู่หลายครั้งจึงมาถึงหอสูงสองชั้นแห่งหนึ่ง ทางด้านตะวันออกของหอมีห้องหนังสือที่ตกแต่งอย่างประณีต

บนเก้าอี้ไท่ซือในห้องรับรองด้านนอกของห้องหนังสือ นายอำเภอจ้าวนั่งเคียงข้างสตรีผู้หนึ่งซึ่งสวมชุดยาวบัณฑิตสีคราม

ริมฝีปากนายอำเภอจ้าวขยับเล็กน้อย ส่งเสียงผ่านกระแสจิตมาบอกว่า “หลี่ว์ฟาง นางคือหลี่อวี้ บัณฑิตหญิงขั้นห้าจากสำนักศึกษาวэньหยวน ห้ามเสียมารยาทเด็ดขาด”

ดวงตาคู่งามของหลี่อวี้จับจ้องหลี่ว์ฟาง ก่อนเอ่ยถามเสียงเบา “เป็นเจ้าหรือที่เขียน ‘เรื่องพิสดารจากห้องหนังสือ: เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน’?”

หลี่ว์ฟางยิ้มพลางพยักหน้ารับ ชั่วพริบตานั้นเขาเห็นบัณฑิตหญิงผู้เอ่ยถาม อายุราวยี่สิบสองหรือยี่สิบสามปี ผิวขาวผ่องดุจหิมะ

เส้นผมดำขลับเกล้ามวยหลวม ๆ ใบหน้าเกลี้ยงเกลางดงาม แก้มขาวระเรื่อเป็นสีแดง

ในมือนางประคองไหสุราขนาดจิ๋ว กลิ่นสุราดอกกุ้ยจาง ๆ อวลอยู่ในห้องหนังสือ

หลี่อวี้เผยสีชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง

“ในอดีตมีงานเขียนยามว่างอย่าง ‘ตำราขุนเขามหาสมุทร’ และ ‘จวงโจวฝันเป็นผีเสื้อ’ จัดเป็นร้อยแก้วชั้นสูง ทว่างานเขียนเช่นนี้พบเห็นได้ยากยิ่ง ดุจขนหงส์เขากิเลน ทั้งยังไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ใดหลอมรวมจิตวิญญาณแห่งหนังสือได้ ข้าได้ยินจากนายอำเภอจ้าวว่า เจ้าใช้ร้อยแก้วชั้นสูงชิ้นนี้หลอมรวมจิตวิญญาณแห่งหนังสือได้จริงหรือ?”

ตั้งแต่โบราณมา ร้อยแก้วชั้นสูงล้วนเป็นผลงานที่บรรพชนผู้ทรงภูมิต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างยิ่งจึงเขียนขึ้นได้

ร้อยแก้วชั้นสูงไม่เกี่ยวข้องกับขอบเขตการบำเพ็ญ ทุกคนล้วนเขียนได้ แม้ไม่ใช่คนของลัทธิขงจื๊อก็เช่นกัน

ทว่าการจะให้วิถีสวรรค์ยอมรับว่าเป็นร้อยแก้วชั้นสูงนั้นกลับยากยิ่ง

ร้อยแก้วชั้นสูงที่กล่าวถึงก็คือผลงานซึ่งวิถีสวรรค์ของโลกนี้ยอมรับ ผู้ที่อ่านเป็นประจำมีโอกาสได้รับพลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่และพรสวรรค์ทางวรรณศิลป์ หรือพลังเหนือธรรมชาติหลากหลายรูปแบบ

‘บัณฑิตหญิงผู้นี้มั่นใจเช่นนี้ เรื่องคงเป็นจริงแล้ว หนังสือที่ได้จากแดนหนังสือพู่กันหมึก หากเขียนออกมาเมื่อใด ก็ล้วนเป็นร้อยแก้วชั้นสูง’

หลี่ว์ฟางทราบจาก “แต้มหมึก” ในแดนหนังสือพู่กันหมึกว่า เมื่อผู้คนอ่านหนังสือที่เขาเขียน เขามีโอกาสได้รับกลิ่นอายแห่งตำราและพลังเหนือธรรมชาติที่มีอยู่ในหนังสือ

แม้ผู้อ่านจะไม่ได้รับพลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่และพรสวรรค์ทางวรรณศิลป์ แต่ก็เข้าลักษณะของร้อยแก้วชั้นสูงอยู่บ้าง

อีกทั้งเมื่อผู้อื่นอ่าน “ร้อยแก้วชั้นสูง” ที่หลี่ว์ฟางเขียน ได้รับกลิ่นอายแห่งตำราและพลังเหนือธรรมชาติ เขาเองก็จะได้รับเช่นกัน

เรื่อง “เรื่องพิสดารจากห้องหนังสือ: เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน” มีความยาวไม่มากนัก ต่อให้มีคนอ่าน ก็ใช่ว่าจะเข้าใจสิ่งใดได้แน่นอน

แต่ในแดนหนังสือพู่กันหมึกยังมีหนังสืออีกมากมาย ไม่แน่ว่า...

หลี่ว์ฟางข่มความยินดีในใจไว้ แล้วนึกถึงคำถามของบัณฑิตหญิง จึงเรียกจิตวิญญาณแห่งหนังสือเยี่ยนชื่อเสียออกมา พร้อมแนะนำคร่าว ๆ

หลี่อวี้พยักหน้าซ้ำ ๆ ก่อนกำชับว่า

“ภูตคางคกที่บงการภูตผีมาทำร้ายเจ้า ถูกข้าสังหารในหุบเขาลึกเมื่อเช้านี้แล้ว ช่วงนี้อย่าออกจากอำเภอเฉียน หากไม่มีเรื่องผิดพลาด ราชสำนักจะเรียกผู้ที่มีชื่อว่าหลี่ว์ฟางทั้งหมดเข้าเมืองหลวง”

หลี่ว์ฟางถามอย่างลังเล “ภูตคางคกที่ทำร้ายข้าหรือ? แล้วยังต้องไปเมืองหลวงอีก?”

หลี่อวี้ยกไหสุราขนาดจิ๋วขึ้นจิบสุราดอกกุ้ย ก่อนตอบอย่างไม่เร่งร้อน “ถูกต้อง ไปเมืองหลวง”

“เจ้าคงสงสัยว่าเหตุใดจึงมีผีร้ายมาทำร้ายเจ้า แล้วเหตุใดทางการอำเภอจึงคุ้มครองเจ้าไว้”

“เรื่องนี้กล่าวไปก็น่าสนใจ”

“สามเดือนก่อน หว่านซู่หวัง ผู้หยั่งรู้ของเผ่าปีศาจ ล้มเหลวในการผ่านทัณฑ์อสนี ก่อนสิ้นใจได้ทิ้งคำพยากรณ์ไว้”

“ค้ำจุนโจวให้รุ่งเรือง สองปากรวมหนึ่งฟาง”

“หมื่นวิญญาณหายใจรวยริน โจวผิ่นอยู่เหนือสุด”

“คำพยากรณ์ทั้งสี่วรรคนี้คือจุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมด”

หลี่ว์ฟางฟังแล้วใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจแจ่มแจ้ง “สองวรรคแรกของคำพยากรณ์จากหว่านซู่หวัง หมายความว่าผู้ค้ำจุนราชวงศ์ต้าจโจวให้รุ่งเรืองคือสองปากรวมหนึ่งฟาง”

สองปากรวมเป็นหนึ่งฟาง หากทายเป็นอักษร ก็ไม่ใช่ชื่อหลี่ว์ฟางหรอกหรือ

มิน่าเล่าที่ปรึกษาลู่ถึงบอกว่าจะพาคนที่ชื่อหลี่ว์ฟางทั้งหมดไปคุ้มครองไว้ในที่ว่าการอำเภอ

คำพยากรณ์สองวรรคหลังเข้าใจไม่ยากเช่นกัน เดิมที “หมื่นวิญญาณ” ก็หมายถึงมนุษย์ได้ แต่เมื่อออกจากปากของ “หว่านซู่หวัง” ผู้หยั่งรู้แห่งเผ่าปีศาจ อีกทั้งยังมีวรรคถัดไปว่า “โจวผิ่นอยู่เหนือสุด” ก็หมายถึงเผ่าพันธุ์อื่นที่มิใช่มนุษย์เท่านั้น

ราชวงศ์ต้าจโจวกับเผ่าปีศาจมีศึกสงครามกันอยู่เนือง ๆ เพียงแต่หลายสิบปีมานี้เผ่าปีศาจสงบเสงี่ยมลง ทั้งสองฝ่ายจึงดูปรองดองกันภายนอก ทว่าลับหลังยังคงเป็นอริกัน

เมื่อคำพยากรณ์ของหว่านซู่หวังผู้หยั่งรู้ปรากฏขึ้น หากเผ่าปีศาจไม่เคลื่อนไหวจึงนับว่าแปลก

“ฝ่าบาททรงมีพระเมตตา ให้ภูตพฤกษาและภูตภูผาพึ่งพาราชวงศ์ต้าจโจวเพื่อดำรงชีวิต ทั้งยังประกาศกฎหมายต้าจโจวคุ้มครองพวกมัน ถึงเวลาชำระล้างเดรัจฉานเนรคุณพวกนี้แล้ว”

หลี่อวี้ บัณฑิตหญิงผู้มีโทสะฉายชัดบนใบหน้า กล่าวต่อจากนั้นยืนยันสิ่งที่หลี่ว์ฟางคาดเดาไว้

ทั่วทุกพื้นที่ของราชวงศ์ต้าจโจวต่างระแวดระวัง “เผ่าปีศาจและเผ่าเถื่อน” เผ่าปีศาจจึงร่วมมือกับภูตพฤกษาภูตภูผาในบริเวณใกล้เคียง หรือไม่ก็บงการภูตผีให้ทำร้ายผู้คน

เพียงแต่เรื่องนี้มีขอบเขตกว้างขวางเกินไป พัวพันกับเผ่าปีศาจและภูตพฤกษาภูตภูผามากมาย

ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีข่าวรั่วไหล จนราชสำนักต้าจโจวล่วงรู้เข้า จึงส่งคนมาปราบปรามเผ่าปีศาจและภูตพฤกษาภูตภูผาที่ก่อความวุ่นวาย

ในอำเภอข้างเคียงก็มีคนชื่อหลี่ว์ฟางผู้หนึ่งถูกทำร้าย สถานการณ์เหมือนกับหลี่ว์ฟางทุกประการ อีกทั้งผีร้ายตนนั้นยังถามว่ามีสมบัติใดอยู่หรือไม่”

จากการติดตามของหลี่อวี้ นางจึงรู้ว่าผีร้ายถูกภูตคางคกซึ่งอาศัยอยู่ในหุบเขาลึกตรงรอยต่อระหว่างอำเภอเฉียนกับอำเภอข้างเคียงบงการ นางจึงสังหารมันเสียในทันที

“มิน่าเล่า ผีร้ายถึงถามข้าบ่อย ๆ ว่าตระกูลหลี่ว์มีสมบัติอะไร”

หลี่ว์ฟางขมวดคิ้วกล่าว

ภูตคางคกขึ้นชื่อเรื่องละโมบทรัพย์สินในโลกนี้

คงได้รับคำสั่งจากเผ่าปีศาจให้ลงมืออย่างไร้ร่องรอย ภูตคางคกจึงค่อย ๆ วางแผนไปพร้อมกับฉวยโอกาสหาผลประโยชน์ก้อนโต

เมื่อเห็นว่าไม่มีทางได้สิ่งใด มันจึงสั่งให้ผีร้ายลงมือสังหารอย่างเหี้ยมโหด

“ไอ้ปีศาจชั้นต่ำกล้ากำเริบเสิบสานในราชวงศ์ต้าจโจว!” ในใจหลี่ว์ฟางผุดบทกวีซ่งอันยอดเยี่ยมขึ้นบทหนึ่ง เหมาะกับสถานการณ์ตรงหน้ายิ่งนัก เขาพลันเกิดความฮึกเหิม หลังตรงแน่ว เอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า

“ข้าผู้น้อยไร้ความสามารถ แต่มีบทขับขานปราบปีศาจบทหนึ่ง อัดอั้นอยู่ในอกจนต้องกล่าวออกมา”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป