“ซ่า...ซ่า...”!
ฝนกระหน่ำเทลงมาอย่างหนัก กระทบชายคาดัง “เปาะแปะ” สาดลงบนแผ่นศิลาเขียวในลานบ้าน ต้นท้อที่ผอมแห้งเอนกิ่งไหวไปตามลมฝน ส่วนดอกไม้ใบหญ้าตรงมุมกำแพงชุ่มฉ่ำด้วยหยาดฝน
หลี่ว์ฟางนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ มองหยาดฝนเย็นเยียบที่โปรยลงมานอกหน้าต่างซึ่งเปิดอยู่ สายลมแผ่วพัดผ่านใบหน้า เส้นผมข้างขมับพลิ้วไหว
ฝนสารทหนึ่งครา หนาวเหน็บขึ้นอีกคราหนึ่ง
ฤดูใบไม้ร่วงของอำเภอเฉียนเริ่มหนาวเย็นอยู่บ้างแล้ว
ต่างจากมหานครในชาติก่อนของเขา ที่ช่วงเวลาเช่นนี้ยังสวมเสื้อแขนสั้นได้
“ชีวิตล่องลอยได้พักว่างครึ่งวัน มองหมาขาวกลายเป็นหมาดำราวฝันเลือน” หลี่ว์ฟางทอดถอนใจ
สองวรรคนี้ช่างเหมาะกับสถานการณ์ของเขาในยามนี้เหลือเกิน ราวกับกำลังอยู่ในความฝันจริง ๆ
ชาติก่อนเขาใช้ชีวิตอย่างไร้ผลงานมาถึง 24 ปี เรียนเอกภาษาจีนในมหาวิทยาลัย หลังเรียนจบก็เข้าทำงานในบริษัทพัฒนาแอปพลิเคชันบทกวีถังและซ่ง รับหน้าที่เขียนคำอธิบายบทกวีโบราณและร้อยแก้วโบราณ พร้อมคัดเลือกภาพประกอบอยู่ครึ่งปี
บริษัทพัฒนาแอปพลิเคชันบทกวีโบราณปิดกิจการ เขาจึงถูกบีบให้ไปเป็นพนักงานบริษัทสื่อใหม่ งานหลักคือเขียนเนื้อหาโฆษณาและดูแลการเผยแพร่
หนึ่งปีต่อมา บริษัทสื่อใหม่ก็ปิดกิจการ หลี่ว์ฟางกลายเป็นผู้ประกอบอาชีพอิสระ ลงคลิปฝึกคัดอักษรและบทกวีโบราณในอินเทอร์เน็ต พอประทังชีวิตไปวัน ๆ
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็มาอยู่ในราชวงศ์ต้าจโจวแห่งโลกพิศวง สำหรับหลี่ว์ฟางแล้ว เรื่องนี้หาใช่เรื่องเลวร้ายไม่
ชาติก่อนเขาไม่มีสิ่งใดให้ห่วงอาลัยมากนัก ยังไม่แต่งงาน ไม่มีคนรัก มีพี่ชายหนึ่งคนและน้องสาวหนึ่งคน ทั้งคู่ประสบความสำเร็จกว่าเขา เรื่องเลี้ยงดูบิดามารดาจึงไม่ใช่สิ่งที่ต้องกังวล
คำโบราณกล่าวไว้ว่า ฟ้าประทานความสามารถมา ย่อมมีประโยชน์สักวัน แต่เขากลับไม่รู้สึกว่าตนมีประโยชน์อันใด ราวกับเกิดมาเพื่อให้โลกนี้มีคนเพิ่มขึ้นเท่านั้น
เมื่อหลี่ว์ฟางมาถึงโลกประหลาดพิสดารแห่งนี้ ความรู้สึกแรกคือยินดีจนแทบคลุ้มคลั่ง จากนั้นจึงค่อยหวาดหวั่นอยู่บ้าง
โชคดีที่มีแดนหนังสือพู่กันหมึกติดตัว วันข้างหน้าของเขาย่อมมีหวัง ทว่ายังมีเรื่องหนึ่งที่ทำให้เขากระวนกระวายใจ
เดิมทีเขาคิดว่าผีร้ายที่ทำร้ายร่างเดิมเป็นเพียงเคราะห์ร้ายบังเอิญ จนเมื่อคืนได้ฟังนายอำเภอจ้าวเล่า จึงรู้ว่ามีผู้บงการอยู่เบื้องหลัง
สุภาษิตกล่าวไว้ว่า บัณฑิตไม่ยืนอยู่ใต้กำแพงอันตราย!
ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ ไม่รู้ว่ามีภัยใหญ่หลวงเพียงใด ความไม่แน่นอนเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกราวกับมีหนามทิ่มแทงแผ่นหลัง
‘ต้องรีบได้รับกลิ่นอายแห่งตำรา และหาหนังสือมาให้มากกว่านี้’ เมื่อคืนหลี่ว์ฟางไม่ได้รับหนังสือจากแดนหนังสือพู่กันหมึก จึงตระหนักถึงความสำคัญของกลิ่นอายแห่งตำราแล้ว
จะทำอย่างไรให้ผู้คนได้อ่านเรื่อง “เรื่องพิสดารจากห้องหนังสือ: เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน” มากขึ้นดี...
ขณะที่หลี่ว์ฟางกำลังขบคิดหาวิธีที่เป็นไปได้อย่างสุดกำลัง บ่าวหนุ่มคนหนึ่งก็ถือร่มกระดาษเคลือบน้ำมันเดินเร่งร้อนเข้ามา ก่อนจะค้อมกายเล็กน้อยกล่าวว่า “คุณชายหลี่ว์ นายท่านจ้าวเชิญท่านไปที่ห้องหนังสือ”
หลี่ว์ฟางตอบรับ แล้วเดินตามบ่าวหนุ่มไป ผ่านตรอกลึกทางแคบ ลัดเลาะระเบียงรูปอักษรจีนที่เรียงรายด้วยบุปผางดงาม เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาอยู่หลายครั้งจึงมาถึงหอสูงสองชั้นแห่งหนึ่ง ทางด้านตะวันออกของหอมีห้องหนังสือที่ตกแต่งอย่างประณีต
บนเก้าอี้ไท่ซือในห้องรับรองด้านนอกของห้องหนังสือ นายอำเภอจ้าวนั่งเคียงข้างสตรีผู้หนึ่งซึ่งสวมชุดยาวบัณฑิตสีคราม
ริมฝีปากนายอำเภอจ้าวขยับเล็กน้อย ส่งเสียงผ่านกระแสจิตมาบอกว่า “หลี่ว์ฟาง นางคือหลี่อวี้ บัณฑิตหญิงขั้นห้าจากสำนักศึกษาวэньหยวน ห้ามเสียมารยาทเด็ดขาด”
ดวงตาคู่งามของหลี่อวี้จับจ้องหลี่ว์ฟาง ก่อนเอ่ยถามเสียงเบา “เป็นเจ้าหรือที่เขียน ‘เรื่องพิสดารจากห้องหนังสือ: เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน’?”
หลี่ว์ฟางยิ้มพลางพยักหน้ารับ ชั่วพริบตานั้นเขาเห็นบัณฑิตหญิงผู้เอ่ยถาม อายุราวยี่สิบสองหรือยี่สิบสามปี ผิวขาวผ่องดุจหิมะ
เส้นผมดำขลับเกล้ามวยหลวม ๆ ใบหน้าเกลี้ยงเกลางดงาม แก้มขาวระเรื่อเป็นสีแดง
ในมือนางประคองไหสุราขนาดจิ๋ว กลิ่นสุราดอกกุ้ยจาง ๆ อวลอยู่ในห้องหนังสือ
หลี่อวี้เผยสีชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง
“ในอดีตมีงานเขียนยามว่างอย่าง ‘ตำราขุนเขามหาสมุทร’ และ ‘จวงโจวฝันเป็นผีเสื้อ’ จัดเป็นร้อยแก้วชั้นสูง ทว่างานเขียนเช่นนี้พบเห็นได้ยากยิ่ง ดุจขนหงส์เขากิเลน ทั้งยังไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ใดหลอมรวมจิตวิญญาณแห่งหนังสือได้ ข้าได้ยินจากนายอำเภอจ้าวว่า เจ้าใช้ร้อยแก้วชั้นสูงชิ้นนี้หลอมรวมจิตวิญญาณแห่งหนังสือได้จริงหรือ?”
ตั้งแต่โบราณมา ร้อยแก้วชั้นสูงล้วนเป็นผลงานที่บรรพชนผู้ทรงภูมิต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างยิ่งจึงเขียนขึ้นได้
ร้อยแก้วชั้นสูงไม่เกี่ยวข้องกับขอบเขตการบำเพ็ญ ทุกคนล้วนเขียนได้ แม้ไม่ใช่คนของลัทธิขงจื๊อก็เช่นกัน
ทว่าการจะให้วิถีสวรรค์ยอมรับว่าเป็นร้อยแก้วชั้นสูงนั้นกลับยากยิ่ง
ร้อยแก้วชั้นสูงที่กล่าวถึงก็คือผลงานซึ่งวิถีสวรรค์ของโลกนี้ยอมรับ ผู้ที่อ่านเป็นประจำมีโอกาสได้รับพลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่และพรสวรรค์ทางวรรณศิลป์ หรือพลังเหนือธรรมชาติหลากหลายรูปแบบ
‘บัณฑิตหญิงผู้นี้มั่นใจเช่นนี้ เรื่องคงเป็นจริงแล้ว หนังสือที่ได้จากแดนหนังสือพู่กันหมึก หากเขียนออกมาเมื่อใด ก็ล้วนเป็นร้อยแก้วชั้นสูง’
หลี่ว์ฟางทราบจาก “แต้มหมึก” ในแดนหนังสือพู่กันหมึกว่า เมื่อผู้คนอ่านหนังสือที่เขาเขียน เขามีโอกาสได้รับกลิ่นอายแห่งตำราและพลังเหนือธรรมชาติที่มีอยู่ในหนังสือ
แม้ผู้อ่านจะไม่ได้รับพลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่และพรสวรรค์ทางวรรณศิลป์ แต่ก็เข้าลักษณะของร้อยแก้วชั้นสูงอยู่บ้าง
อีกทั้งเมื่อผู้อื่นอ่าน “ร้อยแก้วชั้นสูง” ที่หลี่ว์ฟางเขียน ได้รับกลิ่นอายแห่งตำราและพลังเหนือธรรมชาติ เขาเองก็จะได้รับเช่นกัน
เรื่อง “เรื่องพิสดารจากห้องหนังสือ: เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน” มีความยาวไม่มากนัก ต่อให้มีคนอ่าน ก็ใช่ว่าจะเข้าใจสิ่งใดได้แน่นอน
แต่ในแดนหนังสือพู่กันหมึกยังมีหนังสืออีกมากมาย ไม่แน่ว่า...
หลี่ว์ฟางข่มความยินดีในใจไว้ แล้วนึกถึงคำถามของบัณฑิตหญิง จึงเรียกจิตวิญญาณแห่งหนังสือเยี่ยนชื่อเสียออกมา พร้อมแนะนำคร่าว ๆ
หลี่อวี้พยักหน้าซ้ำ ๆ ก่อนกำชับว่า
“ภูตคางคกที่บงการภูตผีมาทำร้ายเจ้า ถูกข้าสังหารในหุบเขาลึกเมื่อเช้านี้แล้ว ช่วงนี้อย่าออกจากอำเภอเฉียน หากไม่มีเรื่องผิดพลาด ราชสำนักจะเรียกผู้ที่มีชื่อว่าหลี่ว์ฟางทั้งหมดเข้าเมืองหลวง”
หลี่ว์ฟางถามอย่างลังเล “ภูตคางคกที่ทำร้ายข้าหรือ? แล้วยังต้องไปเมืองหลวงอีก?”
หลี่อวี้ยกไหสุราขนาดจิ๋วขึ้นจิบสุราดอกกุ้ย ก่อนตอบอย่างไม่เร่งร้อน “ถูกต้อง ไปเมืองหลวง”
“เจ้าคงสงสัยว่าเหตุใดจึงมีผีร้ายมาทำร้ายเจ้า แล้วเหตุใดทางการอำเภอจึงคุ้มครองเจ้าไว้”
“เรื่องนี้กล่าวไปก็น่าสนใจ”
“สามเดือนก่อน หว่านซู่หวัง ผู้หยั่งรู้ของเผ่าปีศาจ ล้มเหลวในการผ่านทัณฑ์อสนี ก่อนสิ้นใจได้ทิ้งคำพยากรณ์ไว้”
“ค้ำจุนโจวให้รุ่งเรือง สองปากรวมหนึ่งฟาง”
“หมื่นวิญญาณหายใจรวยริน โจวผิ่นอยู่เหนือสุด”
“คำพยากรณ์ทั้งสี่วรรคนี้คือจุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมด”
หลี่ว์ฟางฟังแล้วใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจแจ่มแจ้ง “สองวรรคแรกของคำพยากรณ์จากหว่านซู่หวัง หมายความว่าผู้ค้ำจุนราชวงศ์ต้าจโจวให้รุ่งเรืองคือสองปากรวมหนึ่งฟาง”
สองปากรวมเป็นหนึ่งฟาง หากทายเป็นอักษร ก็ไม่ใช่ชื่อหลี่ว์ฟางหรอกหรือ
มิน่าเล่าที่ปรึกษาลู่ถึงบอกว่าจะพาคนที่ชื่อหลี่ว์ฟางทั้งหมดไปคุ้มครองไว้ในที่ว่าการอำเภอ
คำพยากรณ์สองวรรคหลังเข้าใจไม่ยากเช่นกัน เดิมที “หมื่นวิญญาณ” ก็หมายถึงมนุษย์ได้ แต่เมื่อออกจากปากของ “หว่านซู่หวัง” ผู้หยั่งรู้แห่งเผ่าปีศาจ อีกทั้งยังมีวรรคถัดไปว่า “โจวผิ่นอยู่เหนือสุด” ก็หมายถึงเผ่าพันธุ์อื่นที่มิใช่มนุษย์เท่านั้น
ราชวงศ์ต้าจโจวกับเผ่าปีศาจมีศึกสงครามกันอยู่เนือง ๆ เพียงแต่หลายสิบปีมานี้เผ่าปีศาจสงบเสงี่ยมลง ทั้งสองฝ่ายจึงดูปรองดองกันภายนอก ทว่าลับหลังยังคงเป็นอริกัน
เมื่อคำพยากรณ์ของหว่านซู่หวังผู้หยั่งรู้ปรากฏขึ้น หากเผ่าปีศาจไม่เคลื่อนไหวจึงนับว่าแปลก
“ฝ่าบาททรงมีพระเมตตา ให้ภูตพฤกษาและภูตภูผาพึ่งพาราชวงศ์ต้าจโจวเพื่อดำรงชีวิต ทั้งยังประกาศกฎหมายต้าจโจวคุ้มครองพวกมัน ถึงเวลาชำระล้างเดรัจฉานเนรคุณพวกนี้แล้ว”
หลี่อวี้ บัณฑิตหญิงผู้มีโทสะฉายชัดบนใบหน้า กล่าวต่อจากนั้นยืนยันสิ่งที่หลี่ว์ฟางคาดเดาไว้
ทั่วทุกพื้นที่ของราชวงศ์ต้าจโจวต่างระแวดระวัง “เผ่าปีศาจและเผ่าเถื่อน” เผ่าปีศาจจึงร่วมมือกับภูตพฤกษาภูตภูผาในบริเวณใกล้เคียง หรือไม่ก็บงการภูตผีให้ทำร้ายผู้คน
เพียงแต่เรื่องนี้มีขอบเขตกว้างขวางเกินไป พัวพันกับเผ่าปีศาจและภูตพฤกษาภูตภูผามากมาย
ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีข่าวรั่วไหล จนราชสำนักต้าจโจวล่วงรู้เข้า จึงส่งคนมาปราบปรามเผ่าปีศาจและภูตพฤกษาภูตภูผาที่ก่อความวุ่นวาย
ในอำเภอข้างเคียงก็มีคนชื่อหลี่ว์ฟางผู้หนึ่งถูกทำร้าย สถานการณ์เหมือนกับหลี่ว์ฟางทุกประการ อีกทั้งผีร้ายตนนั้นยังถามว่ามีสมบัติใดอยู่หรือไม่”
จากการติดตามของหลี่อวี้ นางจึงรู้ว่าผีร้ายถูกภูตคางคกซึ่งอาศัยอยู่ในหุบเขาลึกตรงรอยต่อระหว่างอำเภอเฉียนกับอำเภอข้างเคียงบงการ นางจึงสังหารมันเสียในทันที
“มิน่าเล่า ผีร้ายถึงถามข้าบ่อย ๆ ว่าตระกูลหลี่ว์มีสมบัติอะไร”
หลี่ว์ฟางขมวดคิ้วกล่าว
ภูตคางคกขึ้นชื่อเรื่องละโมบทรัพย์สินในโลกนี้
คงได้รับคำสั่งจากเผ่าปีศาจให้ลงมืออย่างไร้ร่องรอย ภูตคางคกจึงค่อย ๆ วางแผนไปพร้อมกับฉวยโอกาสหาผลประโยชน์ก้อนโต
เมื่อเห็นว่าไม่มีทางได้สิ่งใด มันจึงสั่งให้ผีร้ายลงมือสังหารอย่างเหี้ยมโหด
“ไอ้ปีศาจชั้นต่ำกล้ากำเริบเสิบสานในราชวงศ์ต้าจโจว!” ในใจหลี่ว์ฟางผุดบทกวีซ่งอันยอดเยี่ยมขึ้นบทหนึ่ง เหมาะกับสถานการณ์ตรงหน้ายิ่งนัก เขาพลันเกิดความฮึกเหิม หลังตรงแน่ว เอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า
“ข้าผู้น้อยไร้ความสามารถ แต่มีบทขับขานปราบปีศาจบทหนึ่ง อัดอั้นอยู่ในอกจนต้องกล่าวออกมา”