หลี่ว์หลิงตบฝ่ามือลงกับพื้น พลิกกายลุกขึ้นยืน รอบกายมีลมอินเย็นพัดหวีดหวิว ปะปนด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงร่ำไห้อันโหยหวน
ลมสีเทาหมุนวนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนแปรเปลี่ยนเป็น “คุกวายุ” กักขังนางไว้ภายใน
นางใช้กระบี่ฟาดฟันคุกวายุ ทว่ากลับแทบไม่เกิดผล ชั่วขณะยังหาทางหลุดพ้นไม่ได้ จึงร้องขึ้นอย่างร้อนใจว่า “พี่ชาย ระวัง!”
หลี่ว์ฟางเงยหน้าขึ้นเหลือบมองอย่างรวดเร็ว ก่อนก้มหน้าจรดพู่กันเขียนต่อไปอย่างคล่องแคล่ว เร็วเข้า เร็วเข้า เร็วอีกหน่อย เหลืออีกเพียงนิดเดียวก็จะเขียนจบแล้ว...
ผีร้ายยิ้มเย็นเยียบ พลางยื่นกรงเล็บแหลมคมออกมา ในยามคับขัน แสงสีทองสายหนึ่งพุ่งออกมาจากแขนเสื้อของหลี่ว์ฟาง เป็น “ยันต์เหลืองสามเหลี่ยม” ที่สำแดงฤทธิ์
เมื่อแสงทองสัมผัสร่างผีร้าย ก็เกิดเสียงดังซู่ ๆ ผีร้ายส่งเสียงกรีดร้องอย่างโหยหวน ดูคล้ายได้รับบาดเจ็บสาหัส
ผีร้ายหวาดเกรงแสงทอง จึงไม่กล้าเข้าใกล้หลี่ว์ฟาง ใบหน้าผีดุร้ายบิดเบี้ยว ก่อนหันไปมองหลี่ว์หลิงด้วยแววตาเคียดแค้น
ชั่วพริบตา ลมอินก็พัดม้วนร่างนางขึ้นไปกลางอากาศ ผีร้ายยื่นกรงเล็บแหลมคมออกมา หมายจะทำร้ายนาง
“หยุดก่อน! หยุดก่อน!”
หลี่ว์ฟางตะโกนลั่น เมื่อเห็นผีร้ายหันมามองด้วยความอาฆาต จึงฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย “เจ้าไม่ได้มาฆ่าข้าหรอกหรือ? ข้ายอมให้เจ้าฆ่า ปล่อยน้องสาวข้าไป...”
ยังกล่าวไม่ทันจบ
เขาก็ฉวยโอกาสขว้าง “ยันต์เหลืองสามเหลี่ยม” ในมือออกไป ถูกศีรษะผีร้ายเข้าอย่างจัง
ยันต์เหลืองสามเหลี่ยมแผ่นบางเบาราวไร้น้ำหนัก กลับหนักประหนึ่งพันชั่งหมื่นชั่ง กระแทกผีร้ายจนร้องโหยหวน ก่อนร่วงลงพื้นอย่างแรง ร่างที่คล้ายหมอกสีเทาจางลงไปหลายส่วน
หลี่ว์ฟางไม่มีเวลาครุ่นคิด เขาเร่งเขียนให้เร็วยิ่งขึ้น “อีกหลายปีต่อมา หนิงไฉ่เฉินสอบได้จิ้นซื่อ ภรรยาให้กำเนิดบุตรชายหนึ่งคน หลังรับอนุภรรยา ทั้งคู่ต่างให้กำเนิดบุตรชายอีกคน บุตรทั้งสองต่างรับราชการจนมีชื่อเสียง”
เมื่อเขียนจุดสุดท้ายลงไป กระดาษที่เขียนก็ลอยขึ้นกลางอากาศ อักษรบนกระดาษราวกับมีชีวิต พากันรวมตัวอยู่ ณ จุดเดียว
ท้ายที่สุดก็รวมกันเป็นชายผู้มีแววตาโอหัง อายุราวสามสิบปี สวมเสื้อสีเทากับกางเกงทรงกว้าง รวบผมเป็นมวยสูงด้วยปิ่นไม้
บัณฑิตคลุ้มคลั่งประสานมือคำนับ “เยี่ยนชื่อเสีย ผู้มีวิญญาณแห่งหนังสือ คารวะนายท่าน”
เมื่อวิญญาณแห่งหนังสือก่อร่างขึ้น เสียงสวดอ่านตำราก็ดังขึ้น อากาศสั่นสะเทือนเป็นระลอก พลังแห่งปัญญาสีเขียวจาง ๆ ปรากฏขึ้นเป็นสาย ก่อนหลอมรวมเข้าสู่ร่างหลี่ว์ฟาง
จิตใจของเขาพลันกระปรี้กระเปร่า ขณะพลังแห่งปัญญาหล่อเลี้ยงร่างกายให้แข็งแกร่งขึ้น ข้อมูลของเยี่ยนชื่อเสีย ผู้มีวิญญาณแห่งหนังสือ ก็หลั่งไหลเข้าสู่สมอง
เยี่ยนชื่อเสีย ผู้มีวิญญาณแห่งหนังสือ (ขั้นแปด ระดับหนึ่ง) เคยร่ำเรียนวิชาที่เขาคุนหลุนกว่าสิบปี ฝึกฝนวิชาแห่งสำนักเต๋าอันเที่ยงแท้
วิญญาณแห่งหนังสือจะพัฒนาตามขอบเขตของผู้เป็นนาย ขณะนี้สามารถใช้เคล็ดกระบี่หมื่นเล่มได้: ใช้พลังปราณควบคุมกระบี่ ท่วงท่ากระบี่ใช้ได้ทั้งรุกและรับ แปรเปลี่ยนได้หลากหลาย
กระบี่น้อยเยวี่ยอิ๋ง: กระบี่เล่มนี้มีอานุภาพทำลายล้างปีศาจ มาร ผี และภูตผีปีศาจอย่างร้ายกาจ
เกราะบินฉีเหมิน: เกราะวิเศษแห่งสำนักเต๋า เมื่อสวมใส่แล้วจะเคลื่อนที่ได้รวดเร็วกว่าภูตผีปีศาจอย่างยิ่ง
‘ข้าก่อร่างวิญญาณแห่งหนังสือได้แล้ว!’
หลี่ว์ฟางยินดีจนแทบคลุ้มคลั่ง กำลังจะถามเยี่ยนชื่อเสีย ผู้มีวิญญาณแห่งหนังสือ ว่าสามารถสังหารผีร้ายได้หรือไม่ เสียงทุ้มต่ำพลันดังขึ้นในห้วงความคิด “นายท่าน เยี่ยนชื่อเสียจะสังหารผีร้ายตนนี้เดี๋ยวนี้!”
“เคล็ดกระบี่หมื่นเล่ม กระบี่ที่สิบ!” เยี่ยนชื่อเสียยกมือชี้ กระบี่น้อยเยวี่ยอิ๋งยาวสองชุ่นพุ่งออกไป
ผีร้ายเห็นท่าไม่ดี คิดจะหลบหนี ทว่ากลับถูกแสงกระบี่เจิดจ้าสิบสายซึ่งแปรมาจากกระบี่น้อยเยวี่ยอิ๋งแทงทะลุร่างที่คล้ายหมอกสีเทา พร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวน ร่างของมันก็แตกสลายเป็นวิญญาณในทันที
เยี่ยนชื่อเสียเรียกกระบี่น้อยเยวี่ยอิ๋งกลับมา ก่อนก้มศีรษะเล็กน้อย “นายท่าน ผีร้ายถูกกำจัดแล้ว”
หลี่ว์ฟางยกนิ้วโป้งให้ “ทำได้ดี!” เมื่อวิกฤตคลี่คลาย เขาจึงรู้ตัวว่าแผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ การขว้าง “ยันต์เหลืองสามเหลี่ยม” ใส่ผีร้ายเพื่อช่วยหลี่ว์หลิงนั้น เขากำลังเดิมพันอยู่!
เมื่อวิถีสวรรค์ของโลกใบนี้ยอมรับให้เขาจรดพู่กันเขียนอักษรได้ การเขียนเรื่อง《เรื่องพิสดารจากห้องหนังสือ: เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน》จนจบย่อมต้องมีเรื่องน่ายินดีเกิดขึ้น
สถานการณ์เช่นนั้นไม่เปิดโอกาสให้เขาคิดมาก เมื่อเอาใจเขามาใส่ใจเรา พอเลือดร้อนขึ้นมาก็ตัดสินใจลงมือ
โชคดีที่ทุกอย่างเป็นไปตามที่หลี่ว์ฟางคาดไว้ น้องสาว “ทึ่ม” ของเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ และตัวเขาเองก็รอดชีวิตมาได้
ลมหายใจของหลี่ว์หลิงยังคงปั่นป่วนเล็กน้อย ทันทีที่ผีร้ายถูกกำจัด ลมอินรอบกายก็สลายไป นางเดินเข้ามาพินิจเยี่ยนชื่อเสียด้วยความสงสัยระคนประหลาดใจ “พี่ชาย นี่คือวิญญาณแห่งหนังสือที่ท่านก่อร่างขึ้นหรือ?”
ในโลกนี้ การอ่านงานเขียนอันประณีตของสามสำนักสามารถทำให้ได้รับพลังเหนือสามัญ
ผู้ที่ก่อร่างวิญญาณแห่งหนังสือได้มีน้อยยิ่งนัก
เมื่อเห็นหลี่ว์ฟางพยักหน้ารับ หลี่ว์หลิงก็ยื่นมือขาวผ่องมาหยิกแก้มตัวเอง หลังรู้สึกเจ็บ นางจึงกล้าเชื่อว่าทุกอย่างเป็นเรื่องจริง
จะโทษนางเช่นนี้ก็ไม่ได้ พี่ชายของนางไม่น่าเชื่อถือเกินไป ฝีมือด้านวรรณศิลป์ยังด้อยกว่านางอยู่มาก ทุกวันเอาแต่คิดหาวิธีไปฟังเพลงที่หอคณิกา
คนเช่นนี้กลับก่อร่างวิญญาณแห่งหนังสือได้ นางจึงทำได้เพียงยกความดีความชอบให้บรรพชนตระกูลหลี่ว์คุ้มครอง
หลี่ว์ฟางเลิกคิ้วอย่างภาคภูมิใจ ในเนื้อเรื่อง《เรื่องพิสดารจากห้องหนังสือ: เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน》 เยี่ยนชื่อเสียปรากฏตัวเพียงเล็กน้อย รู้แค่ว่าเป็นบุรุษพิสดาร และสิ่งชั่วร้ายจำพวกผีปีศาจไม่กล้าเข้าใกล้
ต้นฉบับมีบทสนทนาว่า:
หนิงไฉ่เฉิน: “เหตุใดไม่ถามเยี่ยนเซิงเล่า?”
เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน: “เขาเป็นบุรุษพิสดาร ข้าไม่กล้าเข้าใกล้”
เยี่ยนชื่อเสีย ผู้มีวิญญาณแห่งหนังสือที่เขาก่อร่างขึ้น มีความสามารถสูงกว่าต้นฉบับไม่รู้กี่ขั้น อีกทั้งขณะก่อร่างวิญญาณแห่งหนังสือ เขายังได้รับพลังแห่งปัญญาหล่อเลี้ยงร่างกาย ซึ่งเป็นผลดีต่อพลังกาย พลังชีวิต และจิตวิญญาณ
ก่อนหน้านี้เขาไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะจับไก่ อีกทั้งยังถูกผีร้ายสูบพลังหยางไปมาก จนร่างกายผ่ายผอมราวกับฟืน
หลังได้รับพลังแห่งปัญญาหล่อเลี้ยง แม้รูปร่างยังผอมบาง แต่ก็สัมผัสได้ชัดเจนว่าแขนขาแข็งแรงมีพละกำลัง
ขอบเขตแห่งปราชญ์แบ่งจากขั้นเก้าถึงขั้นหนึ่ง เรียงจากต่ำไปสูง ขั้นเก้าถึงขั้นเจ็ดเรียกขอบเขตบัณฑิต ขั้นหกถึงขั้นสี่เรียกขอบเขตปราชญ์ ขั้นสามถึงขั้นหนึ่งเรียกขอบเขตอาจารย์ปราชญ์ เหนือขึ้นไปยังมีมหาปราชญ์ กึ่งปราชญ์ และปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์
แต่ละขั้นแบ่งออกเป็นสามระดับ
หลี่ว์ฟางสามารถจรดพู่กันเขียนอักษรได้แล้ว หากนับตามลำดับก็เป็นบัณฑิตขั้นเก้าระดับหนึ่ง “ว่าที่” เยี่ยนชื่อเสีย ผู้มีวิญญาณแห่งหนังสืออยู่ขั้นแปดระดับหนึ่ง จึงสูงกว่าเขาหนึ่งขั้น
……
หลี่ว์หลิงสอบถามอาการของเหล่าบุรุษในห้อง เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บ จึงให้พ่อบ้านเฉินพาคนออกไป แจกเงินรางวัลแก่ทุกคน
เมื่อบ่าวไพร่จากไปแล้ว นางก็เดินไปพลิกดูกระดาษที่หลี่ว์ฟางเขียนด้วยความตื่นเต้น การก่อร่างวิญญาณแห่งหนังสือได้ย่อมพิสูจน์ว่าเรื่อง《เรื่องพิสดารจากห้องหนังสือ: เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน》นี้เป็นงานเขียนอันประณีต
เนื้อหาแปลกใหม่พิสดาร อีกทั้งยังพาดพิงเรื่องรักใคร่เล็กน้อย นับว่าเข้ากับนิสัยของพี่ชายตน ทั้งยังกลายเป็นเรื่องดีโดยบังเอิญ
หลี่ว์ฟางรอดตายมาได้ อารมณ์จึงเบิกบานยิ่ง มองน้องสาวผู้เลอโฉมราวบุปผา พลางหยอกเย้าว่า “น้องสาว เจ้าเป็นเด็กที่บิดามารดาเราเก็บมาได้จากข้างนอก หรือรับมาเลี้ยงหรือ?”
หลี่ว์หลิงค้อนเขา “เหตุใดพี่ชายถึงพูดเช่นนี้?”
“ถามไปอย่างนั้นเอง” หลี่ว์ฟางหัวเราะแห้ง ๆ
น้องสาวของเขาทั้งงดงามและอ่อนโยนมีคุณธรรม
หากวันหนึ่งนางออกเรือน เขาคงกลัดกลุ้มจนแทบตาย คิดตามเหตุผลแล้ว นางน่าจะเป็นเด็กที่เก็บมาได้มากกว่า
“คุณหนู... อ๊ะ!”
เด็กสาววัยแรกแย้มคนหนึ่งวิ่งหน้าตื่นเข้ามา แต่ไม่ทันระวังจึงสะดุดธรณีประตู ล้มลงกับพื้นและศีรษะชนเข้ากับแขนของหลี่ว์ฟาง
นางชื่อเสี่ยวเถา เป็นสาวใช้ประจำตัวหลี่ว์หลิง ไม่รู้เพราะเหตุใด ตั้งแต่เล็กนางก็มักโชคร้าย
เสี่ยวเถายังเป็นสาววัยแรกแย้มเพียงคนเดียวในจวน เพื่อให้พี่ชายสงบจิตใจอ่านตำรา หลี่ว์หลิงจึงให้สาวใช้คนอื่นออกไป เหลือไว้เพียงแม่นมชราและหญิงรับใช้ร่างกำยำ
เสี่ยวเถาเติบโตมาพร้อมกับนาง จึงได้รับอนุญาตให้อยู่ต่อ
เจ้าของร่างเดิมกับเสี่ยวเถา “ไม่ถูกโฉลก” กัน ทุกครั้งที่พบหน้า เขามักพลอยรับเคราะห์จากความโชคร้ายของนาง จึงหลบเลี่ยงนางราวกับเห็นเสือ
หลี่ว์ฟางได้รับพลังแห่งปัญญาหล่อเลี้ยง ร่างกายแข็งแรงขึ้นไม่น้อย มิฉะนั้นคงถูกชนจนล้มแน่
หลี่ว์หลิงเดินเข้าไปประคองเสี่ยวเถาลุกขึ้น ก่อนถลึงตาใส่นาง “ตื่นแล้วหรือ? ไปจัดห้องนอนของข้าเสีย วันนี้พี่ชายจะนอนห้องข้าด้วย”
“เจ้าค่ะ คุณหนู ข้าจะไปจัดเดี๋ยวนี้” เสี่ยวเถามาอย่างเร่งร้อน แล้วก็จากไปอย่างเร่งร้อน
หลี่ว์ฟางยิ้มประจบ “น้องสาว ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากหารือกับเจ้า ข้า... อยากมีสาวใช้สักคน”
“ได้” หลี่ว์หลิงตอบรับอย่างไม่ลังเล “เสี่ยวเถารูปโฉมดี ทั้งยังคล่องแคล่ว ให้มาดูแลพี่ชายด้วยอีกคนเป็นอย่างไร?”
“เช่นนั้นช่างเถิด”
หลี่ว์ฟางส่ายหน้ารัว
คำพูดของหลี่ว์หลิงคือให้มาดูแลด้วย แต่แน่นอนว่าต้องส่งมาจับตาดูเขา หากเป็นเช่นนั้น เขาจะยังมีอิสระที่ใด
ในเวลานั้นเอง พ่อบ้านเฉินซึ่งเพิ่งจากไปไม่นานก็ย้อนกลับมาอย่างเร่งร้อน “คุณชาย คุณหนู ทางการส่งคนมาแล้ว”
แทบจะทันทีที่สิ้นเสียง มือปราบในชุดดำหลายคนก็ทยอยเดินเข้ามาในห้อง คนสุดท้ายที่ตามเข้ามาคือที่ปรึกษาประจำที่ว่าการซึ่งแต่งกายเยี่ยงบัณฑิต อายุราวสี่สิบปี ไว้เคราแพะ
“วิญญาณแห่งหนังสือ!” ที่ปรึกษาลู่เห็นเยี่ยนชื่อเสียก็ร้องออกมา
เหล่ามือปราบเบิกตากว้างเช่นกัน ตลอดประวัติศาสตร์ราชวงศ์ต้าจโจว ผู้ที่ก่อร่างวิญญาณแห่งหนังสือได้มีน้อยยิ่งนัก วันนี้นับว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว
ที่ปรึกษาลู่ยิ้มถาม “ก่อนหน้านี้ผู้ดูแลตระกูลหลี่ว์ของพวกเจ้ารายงานทางการว่า ในจวนมีผีร้ายทำร้ายคนใช่หรือไม่?”
หลี่ว์ฟางเล่าเรื่องผีร้ายบุกมา การก่อร่างวิญญาณแห่งหนังสือ และการกำจัดผีอย่างละเอียดทุกประการ
“เจ้าชื่อหลี่ว์ฟางหรือ?”
“ถูกต้อง”
“ยินดีกับสหายน้อยหลี่ว์ฟางที่ก่อร่างวิญญาณแห่งหนังสือได้” ที่ปรึกษาลู่ประสานมือคำนับ “นายอำเภอจ้าวสั่งให้พาคนที่ชื่อหลี่ว์ฟางทั้งหมดไปยังที่ว่าการอำเภอ เพื่อคุ้มครองไว้ ขอรบกวนเจ้าเดินทางไปกับพวกเราสักเที่ยว”