หลี่ว์ฟางตื่นขึ้นจากเตียง ดวงตาดำขลับกลอกกลิ้งไปมา ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในความฝันสมจริงเสียจนไม่เหมือนความฝัน
เดิมทีเขาเพียงบังเอิญอ่านเรื่องราวใน《เรื่องพิสดารจากห้องหนังสือ: เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน》 ทว่าบัดนี้กลับจดจำเนื้อหาทั้งหมดได้ขึ้นใจ
หรือว่านี่คือสิ่งที่เรียกว่าพลังพิเศษของผู้ข้ามภพ!
เขาลุกขึ้นนั่งด้วยความยินดีที่ยากจะปิดบัง กำลังคิดจะทดลองดู
ชายชราในชุดยาวผู้หนึ่งเดินเข้ามา ใบหน้าซึ่งไว้หนวดสั้นจอนติดกันเผยความโล่งใจ “คุณชาย ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว”
หลี่ว์ฟางจำได้ว่าเป็นพ่อบ้านแซ่เฉินของจวน จึงรีบกล่าวว่า “พ่อบ้านเฉิน จงส่งคนไปยังอารามหลิงตูบนเขาอวี้หยางนอกเมือง เชิญนักพรตมาที่จวนเพื่อปราบผี”
“ปราบผีหรือ?”
พ่อบ้านเฉินมีสีหน้าฉงน
“หลายวันก่อน ข้าถูกขังอยู่ในห้อง...”
หลี่ว์ฟางเล่าเรื่องที่พบหญิงงามในยามค่ำคืนและรู้ภายหลังว่านางเป็นผีร้ายอย่างกระชับ ได้เสริมแต่งเนื้อหาเล็กน้อย
“มิน่าเล่า! มิน่าเล่า!”
พ่อบ้านเฉินหน้าถอดสี รีบจะออกไปเรียกคน
หลี่ว์ฟางร้องเรียกให้หยุดแล้วกำชับว่า “ส่งคนไปที่ว่าการอำเภอด้วย บอกเล่าสถานการณ์ให้ชัดเจน แล้วมอบเงินให้สักหน่อย ต้องเชิญผู้ทรงคุณธรรมที่กำราบผีได้มาให้จงได้”
ยามนี้ฟ้ามืดสลัว หากจะไปเขาอวี้หยางนอกเมือง เกรงว่าจะไม่ทันการณ์ การไปรายงานทางการก็ถือเป็นหนทางหนึ่ง
เขากลัวว่าผีร้ายจะมาคร่าชีวิตได้ทุกเมื่อ!
หลี่ว์ฟางสั่งพ่อบ้านเฉินอีกว่า ให้รวบรวมชายฉกรรจ์ในจวนมาที่นี่ทั้งหมด ชาติก่อนเคยมีคำกล่าวว่า บุรุษมีพลังหยางเข้มข้น เมื่อรวมกันแล้วแม้แต่ผีก็ยังเกรงกลัว
พ่อบ้านเฉินประสานมือรับคำ “คุณชายสั่งสิ่งใด บ่าวชราจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ ส่วนเรื่องที่ว่าการอำเภอ ให้ข้าไปด้วยตนเองจะปลอดภัยกว่า”
หนึ่งก้านธูปผ่านไป
ชายฉกรรจ์ทยอยมาถึงสิบกว่าคน ทั้งยังหิ้วเลือดสุนัขดำกับปัสสาวะเด็กชายมาเป็นถัง ๆ กลิ่นคาวฉุนเหม็นคลุ้งไปทั่วห้อง
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่ว์ฟางกลับรู้สึกอุ่นใจขึ้นไม่น้อย ก่อนหน้านี้เขากินอาหารเหลวไปแล้ว จิตใจและเรี่ยวแรงฟื้นคืนมาบ้าง จึงลุกไปยังห้องหนังสือด้านข้าง
เขาสังหรณ์ใจว่า《เรื่องพิสดารจากห้องหนังสือ: เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน》ที่ได้รับมาจาก “แดนหนังสือพู่กันหมึก” ต้องมีประโยชน์อย่างยิ่ง
ลองอยู่หลายครั้งก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ
เขาคิดจะคัดลอกเรื่องนี้ลงมา ก่อนที่ฟ้าจะมืดสนิท
จุ่มพู่กันลงในหมึก เขาตวัดปลายพู่กันหมายจะเขียนลงบนกระดาษ ทันใดนั้นกลับถูกพลังสายหนึ่งขัดขวาง ไม่อาจเขียนออกมาเป็นตัวอักษรได้
วิถีสวรรค์ไม่ยอมรับหรือ?
ได้ยินว่าตัวอักษรของโลกใบนี้ถือกำเนิดจากภาพสะท้อนของวิถีสวรรค์ คนธรรมดาจะเขียนตัวอักษรลงบนกระดาษได้ ต้องได้รับการยอมรับจากวิถีสวรรค์เสียก่อน
ร่างเดิมร่ำเรียนหนังสือมาสิบกว่าปี แต่ไม่เคยเขียนตัวอักษรได้แม้แต่ตัวเดียว
มิใช่แค่ร่างเดิม คนส่วนใหญ่ก็ทำไม่ได้เช่นกัน ทำได้เพียงใช้ตัวอักษรแบบง่ายเพื่อดำรงชีวิตประจำวัน
ยังมี “อักษรอันวิจิตร” อีกชนิดหนึ่ง
เป็นงานเขียนที่ปราชญ์โบราณทุ่มเทหัวใจและหยาดเหง้าตลอดชีวิตเพื่อถ่ายทอดความรู้แจ้ง คัมภีร์ประเภทนี้ได้รับการยอมรับจากวิถีสวรรค์ ทั้งยังได้รับพลังอัศจรรย์
อย่างเช่นอักษรอันวิจิตรในคัมภีร์ของสามสำนักใหญ่ หากอ่านเป็นประจำก็อาจได้รับพลังเหนือสามัญจากในนั้น
‘แดนหนังสือพู่กันหมึกมอบเนื้อหาทั้งหมดให้ข้า แต่กลับเขียนออกมาเป็นตัวอักษรไม่ได้ นี่มิใช่แกล้งกันหรอกหรือ? ไม่ให้ข้าเขียน ข้าก็จะเขียนให้ได้!’
หลี่ว์ฟางเกิดดื้อรั้นขึ้นมา กำพู่กันแน่น มุ่งมั่นจะเขียนให้สำเร็จ ข้อนิ้วออกแรงจนซีดเขียวและสั่นระริก
ทันใดนั้น เนื้อหาทั้งหมดของ《เรื่องพิสดารจากห้องหนังสือ: เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน》ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า “คมพู่กัน” เปล่งพลังทะลวงผ่านสุญญากาศ ถึงกับทำลายพันธนาการแห่งวิถีสวรรค์ของโลกใบนี้ลงได้
เขาเขียนตัวอักษรลงบนกระดาษได้อย่างง่ายดาย “หนิงไฉ่เฉิน ชาวเจ้อเจียง นิสัยตรงไปตรงมา รักความเที่ยงธรรมและสำรวมตน ครั้นสนทนากับผู้ใดก็มักกล่าวว่า ‘ชั่วชีวิตนี้ข้าไม่เคยมีใจให้หญิงอื่น’ ครั้นถึงคราวไปจินหัว เดินทางมาจนถึงประตูเมืองทิศเหนือ ก็ลงจากเกวียน ณ อารามหลานรั่ว...”
เรื่องนี้เป็นผลงานของผูซงหลิงในราชวงศ์ชิง มีความยาวเกือบสามพันตัวอักษร นับเป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งในชุดเรื่องพิสดารจากห้องหนังสือ
ร่างกายของเขายังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ แต่เมื่อนึกถึงภัยอันตรายที่กำลังเผชิญ เขาจึงฝืนเขียนต่อไป แม้จะเขียนบ้างหยุดบ้าง ทว่าความคืบหน้าก็นับว่าไม่น้อย
หนึ่งชั่วยามให้หลัง
พ่อบ้านเฉินกลับมารายงานว่า
“คุณชาย ข้าไปมอบเงินให้ที่ว่าการอำเภอ แล้วยืนรออยู่ด้านนอกนานมาก ในที่สุดเจ้าหน้าที่ที่ออกมาก็บอกว่าจดเรื่องไว้แล้ว ต้องส่งคนมาที่จวนหลี่ว์เพื่อยืนยันและดำเนินขั้นตอนต่าง ๆ คาดว่าคืนนี้คงไม่ทันแล้ว”
หลี่ว์ฟางหยุดเขียน มองท้องฟ้ายามราตรีนอกหน้าต่างแล้วขมวดคิ้ว “คนที่ส่งไปเขาอวี้หยางกลับมาหรือยัง?”
พ่อบ้านเฉินเผยสีหน้าลำบากใจ “อำเภอเฉียนอยู่ห่างจากเขาอวี้หยางพอสมควร เกรงว่าจะยังกลับมาไม่ได้ในเร็ว ๆ นี้”
ราตรีมืดมิดยิ่งขึ้น แต่กลับไม่มีผู้ช่วยมาถึงแม้แต่คนเดียว
หลี่ว์ฟางร้อนใจยิ่งนัก จึงบังคับตนเองให้สงบลง เดินไปมาในห้องหนังสือด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ความคิดผุดขึ้นมากมายในพริบตา แต่เมื่อไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้วก็ล้วนถูกปัดตกไปทีละข้อ เขาเหลือบเห็นกระดาษบนโต๊ะหนังสือโดยไม่ตั้งใจ จึงหยุดฝีเท้าแล้วหัวเราะขื่นขม ‘ที่แท้ก็มัวแต่มองข้ามของใกล้ตัว’
เมื่อครู่ถูกพ่อบ้านเฉินขัดจังหวะ จึงลืมไปว่ายังมี《เรื่องพิสดารจากห้องหนังสือ: เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน》อยู่ บางที...
“คุณหนู ท่านกลับมาแล้ว!”
“กลิ่นอะไรนี่? พวกเจ้ามาอยู่ที่นี่กันหมดทำไม?”
ด้านนอกห้องมีเสียงเอะอะดังขึ้น
หลี่ว์ฟางหันไปมอง เห็นหญิงสาวในกระโปรงจีบสีเหลืองเดินเข้ามา นางอายุเพียงสิบเจ็ดสิบแปดปี ใบหน้ารูปไข่ขาวผ่อง ดวงตางามและฟันขาวสะอาด
“น้องหญิง”
หลี่ว์ฟางร้องเรียกอย่างยินดี หญิงงามดุจหยกขาวผู้นี้คือหลี่ว์หลิง น้องสาวแท้ ๆ ของเขาในความทรงจำ
นางฉลาดเฉลียวมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะการวางตัวหรือความสามารถในการดูแลจวน ล้วนเหนือกว่าร่างเดิมอยู่หลายขุม
ยิ่งกว่านั้นยังได้เรียนรู้ความสามารถรอบด้านจากวาสนาโดยบังเอิญ
ภายนอกจวนดูเหมือนร่างเดิมเป็นประมุข ทว่าผู้ที่ตัดสินใจทุกเรื่องแท้จริงคือนาง ร่างเดิมจะไปหานางอย่างไม่เต็มใจเฉพาะยามต้องการเงิน ส่วนยามว่างก็หลบไปให้ไกลที่สุด
หลายวันก่อนนางออกไปตรวจดูที่นาอยู่หลายวัน วันนี้จึงเพิ่งกลับมา
ดวงตาคู่สุกใสของหลี่ว์หลิงจับจ้องหลี่ว์ฟางที่ผอมลงไปมาก ในใจทั้งโกรธ ทั้งขุ่นเคือง และปวดใจ
ดวงตานางแดงก่ำ น้ำตาพลันไหลริน
“ข้าเพิ่งออกจากจวนไปไม่กี่วัน เหตุใดพี่ชายถึงผอมลงถึงเพียงนี้ หรือคิดจะอดอาหารประท้วง? ช่างเถิด ช่างเถิด! ข้าจะไม่ควบคุมพี่ชายอีกแล้ว อยากทำสิ่งใดก็ทำตามใจเถิด”
หลี่ว์ฟางกระอักกระอ่วนใจ ยื่นมือออกไปหมายจะเช็ดน้ำตาให้นางตามสัญชาตญาณ แต่ก็รู้สึกว่าไม่เหมาะสม มือจึงค้างอยู่กลางอากาศอย่างทำอะไรไม่ถูก “น้องหญิง อย่าร้องไห้เลย เป็นผีร้ายที่คิดทำร้ายข้า”
“ผีร้ายหรือ?” หลี่ว์หลิงขมวดคิ้ว
หลังจากขังหลี่ว์ฟางไว้ในห้องและบังคับให้เขาอ่านหนังสือ พี่ชายที่ไม่ได้ความผู้นี้ก็ไม่ยอมพบหน้านางอีก
ช่วงแรกยังส่งเสียงเอะอะโวยวาย ต่อมาก็เงียบไป
หลี่ว์หลิงยุ่งกับกิจธุระทั้งปวงในจวน จึงไม่ได้ใส่ใจ แม้ได้ยินคนพูดว่าเขาผอมลงมาก ก็คิดว่าเป็นเพราะอ่านหนังสือ
“คุณหนู คุณชายพบกับผีร้ายมา...”
พ่อบ้านเฉินเล่าที่มาที่ไปของเรื่อง “หลี่ว์ฟางพบผี” ให้นางฟัง
หลี่ว์ฟางพยักหน้าเป็นครั้งคราว เสริมและเน้นอยู่สองสามประโยคว่าเป็นเพราะหญิงงามผู้น่าสงสารใฝ่เรียนรู้ เขาจึงสอน “ความรู้” ให้นาง
หลี่ว์หลิงฟังจบก็ขมวดคิ้วแน่น หยิบยันต์สีเหลืองที่พับเป็นสามเหลี่ยมออกมาโยนให้ “พี่ชายพกยันต์นี้ติดตัวไว้ จะช่วยคุ้มครองความปลอดภัย”
เมื่อรู้ว่ามีคนไปที่ว่าการอำเภอและเขาอวี้หยางนอกเมืองแล้ว นางก็สั่งให้คนนำกระบี่มา จากนั้นนั่งเฝ้าอยู่ในห้อง
ด้วยนิสัยของพี่ชายที่ไม่ได้ความ นางเคยสงสัยว่าการ “พบผี” เป็นเรื่องจริงหรือไม่ แต่เมื่อคิดอย่างละเอียดแล้วก็ปัดความคิดนั้นทิ้ง
พี่ชายผอมลงถึงเพียงนี้ ต่อให้วางแผนใหญ่โต ก็ไม่ได้ประโยชน์เป็นชิ้นเป็นอัน ไม่มีเหตุผลให้ต้องโกหก
หลี่ว์ฟางกำยันต์สามเหลี่ยมอุ่น ๆ ไว้ในมือ ในใจพลันรู้สึกอึดอัด ยันต์คุ้มภัยนี้เป็นของที่อาจารย์ของหลี่ว์หลิงมอบให้ ตลอดสิบกว่าปีนางพกติดตัวไว้เสมอ ได้ยินว่ามีฤทธิ์ขับไล่สิ่งชั่วร้ายและคุ้มครองผู้ถือ
สตรีนางหนึ่งได้ยินว่ามีผีร้าย ไม่เพียงไม่หลบหนี กลับยังเฝ้าอยู่ที่นี่ ทั้งมอบของคุ้มกายให้เขาอีก
น้องสาวผู้นี้ช่างโง่เขลานัก!
โง่จนทำให้ผู้อื่นปวดใจ!
หลี่ว์ฟางกล่าวอย่างเป็นห่วงว่า “น้องหญิง มอบยันต์นี้ให้ข้าแล้ว เจ้า...”
หลี่ว์หลิงตัดบทอย่างขุ่นเคือง “หากพี่ชายบอกข้าแต่แรก ไหนเลยจะตกอยู่ในสภาพคับขันเช่นนี้ ไปพักผ่อนเสีย หากผีร้ายคิดทำร้ายพี่ชายจริง ก็ต้องข้ามศพข้าไปก่อน”
“ฮึ! ดูซิว่าต่อไปพี่ยังกล้าหลงใหลในหญิงงามอีกหรือไม่ ทำเอาข้าร้องไห้ไปเปล่า ๆ หากรู้แต่แรก ข้าคงไม่กลับมา”
หลี่ว์ฟางยิ้มประจบแล้วคำนับจนสุด “มีน้องสาวเช่นเจ้า ต่อให้วันนี้ต้องตายก็ไม่เป็นไร”
หลี่ว์หลิงไม่อยากต่อปากต่อคำ กลับหันหลังให้เขา
หลี่ว์ฟางหัวเราะขื่นขมพลางส่ายหน้า คิดในใจว่า ‘มีคนอยู่มากมายเช่นนี้ ผีร้ายนั่นอาจไม่กล้ามาก็ได้’ จากนั้นกลับไปยังโต๊ะหนังสือ หยิบพู่กันขึ้นมา คิดจะเขียน《เรื่องพิสดารจากห้องหนังสือ: เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน》ส่วนที่เหลือให้จบ
ซ่า ซ่า ซ่า...
เสียงพู่กันเสียดสีกับกระดาษดังขึ้น
หลี่ว์หลิงขยับหู หันกลับไปเห็นหลี่ว์ฟางกำลังเขียนหนังสือ จึงลุกเดินเข้าไปหา
เมื่อเห็นลายมือหวัดแกมบรรจงอันทรงพลังเรียงรายเต็มหน้ากระดาษ นางก็ยินดีจนแทบเก็บสีหน้าไม่อยู่ แต่ไม่กล้าส่งเสียงรบกวน ได้แต่คิดในใจว่า
‘บรรพชนตระกูลหลี่ว์คุ้มครอง พี่ชายเขียนตัวอักษรได้แล้ว!’
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด
จู่ ๆ ลมกระโชกแรงพัดบานหน้าต่างเปิดออก กระทบกรอบหน้าต่างไปมาจนเกิดเสียงอื้ออึง
หลี่ว์หลิงรีบไปปิดหน้าต่าง ทว่าเพียงชั่วพริบตาที่นางหันกลับมา
ลมเย็นยะเยือกพัดหวีดหวิวไปทั่วห้อง
“ภูตผีมาแล้ว!”
“ช่วยด้วย!”
“อ๊า...”
ท่ามกลางเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว ชายฉกรรจ์สิบกว่าคนในห้องถูกลมเย็นพัดลอยขึ้น ก่อนร่วงกระจัดกระจายไปทั่ว
กลางอากาศ
กลุ่มหมอกสีเทาปรากฏเป็นรูปร่างของผีร้าย ใบหน้าเขียวคล้ำ เขี้ยวโผล่พ้นปาก ลูกตาสีเขียวโปนออกมา ร่างซึ่งคล้ายหมอกสีเทาบิดตัวขยุกขยิกดุจหนอน เท้าไม่แตะพื้น ลอยอยู่กลางอากาศและเคลื่อนเข้าหาหลี่ว์ฟาง
“อย่าได้คิดทำร้ายพี่ชายข้า!”
หลี่ว์หลิงชักกระบี่เล่มเรียวออกมา กรีดปลายนิ้ว
เมื่อกระบี่สัมผัสเลือดก็สั่นสะเทือนแผ่วเบา แสงวิญญาณรางเลือนปรากฏบนคมกระบี่ ไหวระริกราวระลอกคลื่น
นี่คือ “วิชากระบี่โลหิต”!
ใช้เลือดของตนหล่อเลี้ยงกระบี่ เพื่อมุ่งสู่ขอบเขตกระบี่อันลี้ลับยากหยั่งถึง
นางเปล่งเสียงตวาดกังวาน!
ปลายเท้าแตะพื้นเบา ๆ ก่อนทะยานขึ้น กระบี่เรียวในมือกวัดแกว่งเป็นม่านคมกระบี่ แสงเย็นวาววับ
เพียงไม่กี่ลมหายใจ นางก็ฟาดฟันใส่ผีร้ายกว่าสิบกระบี่
ร่างของผีร้ายล่องลอยไม่แน่นอน หลบคมกระบี่ได้หลายครั้ง ท่ามกลางเสียง “ปัง ปัง ปัง” แสงกระบี่กวาดจนเครื่องเรือนแตกกระจาย
หลี่ว์หลิงฉวยโอกาส แทงหลอกครั้งหนึ่งแล้วพลิกกระบวนท่าในฉับพลัน ใช้ “ฟันไขว้” ผ่าร่างผีร้ายออกเป็นสี่ส่วน
นางยังไม่ทันยินดี ร่างหมอกสีเทาของผีร้ายก็กลับคืนเป็นหนึ่งเดียว จากนั้นยกมือขึ้นคราเดียว ลมเย็นสายหนึ่งก็ม้วนร่างนางลอยขึ้น ก่อนฟาดกระแทกประตูหน้าต่างอย่างแรง
ยังฝืนเกินไป!
หากรับมือภูตผีธรรมดา วิชานอกรีตอย่าง “วิชากระบี่โลหิต” อาจใช้ได้ผล ทว่าผีร้ายตนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ธรรมดา