ปราชญ์วรรณศิลป์แห่งราชวงศ์ต้าโจว

ตอนที่ 1 บัณฑิตศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าจ Zhou

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลี่ว์ฟางอยู่ในห้วงกึ่งหลับกึ่งตื่น ท่ามกลางความมืดมิด สมองมึนงง ความคิดเชื่องช้า ร่างกายขยับไม่ได้ ปากเอื้อนเอ่ยไม่ได้ ดวงตามองไม่เห็น

แม้แต่สัมผัสที่มีต่อโลกภายนอกก็เลือนราง ราวกับร่างนี้มิใช่ของตนเอง

ไม่รู้ผ่านไปนานเพียงใด เขารู้สึกเหมือนเท้าพลัดตกจากที่สูง สะดุ้งเฮือกจนรีบลืมตาขึ้น

ที่แท้ก็เป็นเพียงความฝัน!

เพิ่งผ่อนคลายใจลง หลี่ว์ฟางก็พลันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาเหนื่อยล้าสิ้นเรี่ยวแรง ศีรษะหนักอึ้ง ราวกับเมื่อคืนทำเรื่องอย่างว่าถึงสิบสี่ครั้งจนร่างกายถูกสูบพลังไปจนหมด

เขาออกแรงลุกขึ้นนั่งจากเตียงไม้แบบโบราณ แล้วก็ชะงักงัน

ห้องนอนตกแต่งอย่างโบราณ มีฉากกั้นลายหญิงงามย่างกรายกลางฤดูใบไม้ผลิ โต๊ะแปดเซียนและเก้าอี้ไท่ซือทำจากไม้หวงฮวาหลี บนโต๊ะเตี้ยรอบห้องวางเครื่องเคลือบงดงามเรียบหรู เตาทองแดงฉลุลายตั้งอยู่กลางห้องนอน

“เกิดอะไรขึ้น?”

ขณะที่หลี่ว์ฟางนึกย้อนถึงเรื่องเมื่อคืน ความทรงจำแปลกหน้าสายหนึ่งก็ถาโถมเข้ามาดุจคลื่น ภาพความทรงจำฉากแล้วฉากเล่าปรากฏขึ้นต่อหน้าอย่างรวดเร็ว

ชีวิตยี่สิบปีผ่านไปในชั่วพริบตา เมื่อเรียบเรียงเรื่องราวได้แล้ว เขาก็รู้ว่าตนเองข้ามภพมา!

เขามาอยู่ในร่างของหลี่ว์ฟาง ผู้มีชื่อและแซ่เดียวกันในโลกแห่งนี้ หลี่ว์ฟาง มีชื่อรองว่าซวินเกอ อายุยี่สิบปี บิดามารดาล่วงลับ มีน้องสาวและมีบ้าน เป็นประมุขตระกูลหลี่ว์แห่งอำเภอเฉียน เมืองเจียงโจว แคว้นต้าจโจว เป็นตระกูลพ่อค้ามั่งคั่งที่สืบทอดความรู้หนังสือ

สามขวบก็ด่าคนเป็น

ห้าขวบก็ตีกับคนอื่นได้

เจ็ดขวบตั้งปณิธานจะเป็นบัณฑิต (เพราะน้องสาวบอกว่า เด็กสาวล้วนชอบบัณฑิต)

สิบห้าขวบฟังเพลงเป็นครั้งแรก

สิบหกขวบไปฟังเพลงในหอนางโลม

สิบแปดขวบก็ยังไปฟังเพลง

พออายุยี่สิบ น้องสาวสั่งกักบริเวณให้อยู่แต่ในบ้าน หลี่ว์ฟางร้องไห้โวยวาย ขู่ผูกคอตาย เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจ จึงค่อย ๆ สงบลง

นับแต่นั้นมา เขาก็ผ่ายผอมลงวันแล้ววันเล่า คนภายนอกเห็นเข้าต่างคิดว่าเป็นเพราะอ่านตำราจนเหนื่อยล้าจิตใจ

มีเพียงหลี่ว์ฟางเท่านั้นที่รู้ว่าเป็นเพราะมีสาวงามมาคอยปรนนิบัติทุกคืน

คืนหนึ่งซึ่งมืดมิดและลมแรง ขณะที่เขานอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงอย่าง “เพลิดเพลิน” พลันได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น ครู่ต่อมา สาวงามวัยสิบแปดปีก็ผลักประตูเข้ามา

ตอนนั้นเขายังรู้สึกแปลกใจอยู่เลย!

ประตูถูกลงกลอนจากด้านนอก นางเข้ามาได้อย่างไร?

สาวงามอ้างว่าตนเป็นบุตรีของสำนักยุทธ์แห่งหนึ่ง ซึ่งยังไม่ได้ออกเรือน เลื่อมใสในความสามารถทางอักษรของหลี่ว์ฟางมานานแล้ว ทนความรักที่มีอยู่ในใจไม่ไหว จึงกล้าบุกมาเยี่ยมคุณชายหลี่ว์ยามค่ำคืน

ต้องยอมรับว่านางงามสะคราญยิ่ง รูปร่างอวบอิ่ม เอวคอด ใบหน้ามีเสน่ห์เย้ายวนแต่ยังคงความสง่างาม นางนั่งลงบนเก้าอี้อย่างเขินอาย ดวงตาคู่งามราวสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิจับจ้องมา แฝงทั้งความเลื่อมใสและชื่นชม…

หลี่ว์ฟางเพียงมองนางแวบเดียว ก็รู้สึกราวกับมีแมลงไต่ไปทั่วร่าง หัวใจคล้ายม้าป่าที่หลุดบังเหียน อยากควบทะยานออกไปเดี๋ยวนั้น

เขาหลงคิดเข้าข้างตนเองว่าสาวงามมีสายตาเฉียบแหลม มองคนออก จึงโยนความกังขาอันน้อยนิดในใจไปไกลแสนไกล แล้วยังขุดหลุมฝังกลบอีกชั้น

ก่อนจากไปยังเหยียบย่ำดินอีกสองสามครั้งจนแน่น

หลังคืนวันนั้นผ่านไปสิบกว่าวัน

กลางวันหลี่ว์ฟางนอนพักฟื้นจิตใจ พอตกกลางคืนก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า จุดกำยานปัดกวาดเตียง เรียกคนให้จัดสุราและอาหารเต็มโต๊ะ แล้วรอคอยโฉมงามมาสอน “ความรู้” ทุกครั้งที่มีคนถาม เขาก็อ้างว่าอดหลับอดนอนอ่านตำราอย่างหนัก

เกรงว่าน้องสาวจะได้ยินข่าวจนทำให้แผนการเสีย เขาจึงปิดปากเงียบต่อคนนอก

กระทั่งก่อนตายเมื่อคืน หลี่ว์ฟางจึงได้ตื่นรู้ว่าไหนเลยจะมีสาวงามมาปรนนิบัติ แดนสุขารมณ์อันอ่อนหวานนั้นเป็นเพียงภาพลวง

เขามองเห็นชัดแจ้งว่าแท้จริงแล้วเป็นผีร้ายอัปลักษณ์ตนหนึ่งกำลังดูดกลืนพลังหยางอยู่ข้างกาย

ยังไม่ทันได้กรีดร้อง ก็ถูกทำให้หวาดกลัวจนขาเหยียดตรง สิ้นใจในทันที

“…”

หลี่ว์ฟางไว้อาลัยให้เจ้าของร่างเดิม คิดว่าเจ้าของร่างคงถูกผีร้ายทำร้ายจนตาย ส่วนเขาจึงข้ามภพมาอยู่ในร่างนี้

แต่หากผีร้ายรู้ว่าเขายังไม่ตาย แล้วกลับมาคร่าชีวิตอีกจะทำอย่างไร?

จากความทรงจำ เขารู้ว่าโลกแห่งนี้มีบัณฑิตผู้ยิ่งใหญ่ที่ใช้วาจาประณามและพู่กันพิพากษาได้ มีผู้บำเพ็ญเต๋าที่อัญเชิญอสนีบาตจากฟากฟ้าได้ มีพระพุทธองค์ผู้ครอบครองอิทธิฤทธิ์นานัปการ และมีจอมยุทธ์ผู้สามารถต้านทัพนับหมื่นไว้เพียงลำพัง…

ปีศาจเถื่อนกับมนุษย์อยู่ร่วมกัน

เรื่องผีก็มีอยู่จริง ผีคือสิ่งชั่วร้าย แม้มีอยู่จริง ก็ยังสามารถกำจัดได้

ทั้งลัทธิขงจื๊อ เต๋า และพุทธล้วนกำจัดผีได้

ผู้บำเพ็ญขงจื๊อฝึกฝนพลังเที่ยงธรรมในกาย เมื่อผีเห็นก็ประหนึ่งต้องเผชิญแสงเจิดจ้าดุจดวงตะวัน มองไม่ได้ ทำร้ายไม่ได้

แคว้นต้าจโจวก่อตั้งราชวงศ์โดยยึดลัทธิขงจื๊อเป็นรากฐาน ทั้งยังเทิดทูนลัทธิเต๋า วิธีจับผีของนักพรตได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการ น่าเชื่อถือและวางใจได้

พุทธศาสนาก็มีวิธีส่งวิญญาณไปสู่สุคติ ทว่าพุทธศาสนาในโลกนี้เป็นขุมอำนาจของแคว้นหนึ่ง จึงไม่ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดในแคว้นต้าจโจว

“ช่างประหลาดนัก!”

หลี่ว์ฟางพลิกค้นความทรงจำ จู่ ๆ ก็พบเรื่องผิดปกติ ผีตนนั้น! สาวงามคนนั้นคอยหยั่งเชิงถามอยู่เงียบ ๆ ว่าตระกูลหลี่ว์มีสมบัติอะไรหรือไม่?

เอ่อ…เฮอะ! เจ้าของร่างเดิมถึงกับเอา “สมบัติชิ้นใหญ่” ให้สาวงามดู นับว่าเป็นคนมีพรสวรรค์อยู่เหมือนกัน

ขณะที่กำลังหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ เขาก็เกิดความกังวลขึ้นมา บัณฑิตขงจื๊อที่มีพลังเที่ยงธรรมและสามารถกำจัดผีได้นั้นล้วนถือตัว ต่อให้มอบเงินให้ ก็ใช่ว่าจะยอมมา ที่จวนก็ไม่มีคนรู้จัก อยากเชิญใครก็ไร้หนทาง

“พุทธศาสนาหรือ?”

หลี่ว์ฟางส่ายหน้าไม่หยุด

“ลัทธิเต๋า?” เขาขมวดคิ้ว พลางเร่งออกจากห้องนอน เงยหน้ามองฟ้า จากตำแหน่งของดวงตะวันแล้ว คงเป็นเวลาราวสี่โมงเย็น

หากไปเชิญนักพรตจากอารามหลิงตูบนเขาอวี้หยางนอกเมือง ไปกลับต้องใช้เวลาสามถึงสี่ชั่วยาม เกรงว่าจะมาไม่ทัน

หรือจะต้องภาวนาให้ผีร้ายคิดว่าเขาตายไปแล้ว คืนนี้จึงไม่กลับมาอีก? นั่นช่างเอาชีวิตมาเสี่ยงเล่นเกินไปแล้ว

ไม่ได้ ชีวิตน้อย ๆ กับเงินทองจะอยู่ในมือตนเองจึงจะปลอดภัย!

“คนมา…”

หลี่ว์ฟางอ้าปากกำลังจะเรียกคน ทันใดนั้นเสียงอสนีก็ระเบิดกึกก้องข้างหู เสียงเลือนรางประหนึ่งดังมาจากฟากฟ้าพลันก้องขึ้นว่า

“ฟ้าดินใช้ตัวอักษรกำหนดจักรวาล สะบัดพู่กันแต้มหมึกสร้างฟ้าดิน รวบรวมตำรานับหมื่นเล่มไว้ในชุมนุมวรรณศิลป์ ร้อยเรียงถ้อยคำให้มรรคาและเจตจำนงในหนังสือปรากฏ—นี่คือ ‘แดนหนังสือพู่กันหมึก’”

“แดนหนังสือพู่กัน…หนังสือพู่กันหมึก…พู่กันหมึกหนังสือ—”

ท่ามกลางเสียงคำว่า “หนังสือ” อันไพเราะกังวาน ราวกับลอยไปถึงสุดขอบฟ้า หลี่ว์ฟางเอียงศีรษะแล้วหมดสติไป

เขาคล้ายได้ฝันไปครั้งหนึ่ง

ในความฝัน ฟ้ากลายเป็นหมึก แผ่นดินก็เป็นหมึก พู่กันยักษ์ด้ามหนึ่งซึ่งแผ่กลิ่นอายโบราณตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างฟ้าดิน ราวกับเสาค้ำฟ้าหมึกและแผ่นดินหมึก

พู่กันยักษ์ลอยอยู่กลางอากาศ สะบัดเขียนอย่างอิสระ—แดนหนังสือพู่กันหมึก เมื่อตัวอักษรก่อรูป ฟ้าหมึกและแผ่นดินหมึกก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ป๊อบ ป๊อบ ป๊อบ…

หนังสือหลากสีสันเปล่งประกายด้วยแสงวิญญาณผุดขึ้นจากความว่างเปล่า บ้างมีขนาดเท่าฝ่ามือ บ้างสูงเท่าคน ยังมีเล่มยักษ์สูงตระหง่านดุจภูเขา…

หนังสือเหล่านั้นหยอกล้อกันกลางฟ้าดิน บินขึ้นฟ้าดำดิน หมุนเป็นวง กระโดดโลดเต้น ส่ายหัวไปมา ใช้ไหล่กระแทกกัน หรือแม้แต่ตีกันเอง

นี่ที่ไหนจะเป็นหนังสือ?

เห็นชัดว่าเป็นเด็กซุกซนนับไม่ถ้วนกำลังเล่นสนุก ทั้งยังทำให้ฟ้าหมึกและแผ่นดินหมึกอันเงียบเหงามีชีวิตชีวาและสีสันขึ้นมาหลายส่วน

ทันใดนั้น พู่กันยักษ์ด้านบนก็สะบัดไปทางซ้ายทีขวาที! หนังสือที่ไม่ยอมอยู่นิ่งถูกพลังลึกลับสายหนึ่งจับตัวไปยังฝั่งตรงข้าม

ตรงกลางแผ่นดินหมึกปรากฏเส้นหมึกเจ็ดสีพาดขวาง กั้นหลี่ว์ฟางกับเหล่าหนังสือออกจากกัน

เส้นหมึกเจ็ดสีนั้นทอดยาวจนมองไม่เห็นปลาย ราวกับไม่มีที่สิ้นสุด

คล้ายมีพลังอำนาจบางอย่าง หรือไม่ก็เป็นม่านกั้น ทำให้หนังสือข้ามมาไม่ได้ และหลี่ว์ฟางก็ข้ามไปไม่ได้

ขณะที่กำลังกระวนกระวาย หนังสือเล่มหนึ่งก็ร่วงลงมาจากฟ้าหมึก พอดีหล่นกระแทกหน้าผากเขา ความทรงจำสายหนึ่งทะลักเข้าสู่สมอง เนื้อหาตอนหนึ่งผุดขึ้นในใจราวกับปลากระโจนพ้นน้ำ—

《เรื่องพิสดารจากห้องหนังสือ: เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน》!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป