หืม?
เย่จื่อหันขวับไปมอง ทั้งห้องมีเพียงเธอกับเจ้าตูบตรงหน้าเท่านั้น
“ไม่ต้องมองหาแล้ว ฉันเอง”
เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้เย่จื่อได้ยินชัดแล้ว เสียงนั้นดังมาจากตรงหน้าเธออย่างเห็นได้ชัด!
เธอหันกลับไปมองเจ้าตูบตรงหน้า ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ
ซามอยด์ในยุคดวงดาววิวัฒนาการจนพูดได้แล้วหรือ?!
“หมา...หมาก็พูดได้ด้วยเหรอ?”
เย่จื่อสำลักเพราะเสียงของซีเดอร์ที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน จนพูดติดอ่างไปหมด
ซีเดอร์: …
ใครเป็นหมากัน?
เขาคือหมาป่าหิมะแห่งทุ่งรกร้างที่มีสายเลือดบริสุทธิ์ต่างหาก
“เธอคิดมาตลอดว่าฉันเป็นหมา ถึงได้พากลับมาด้วยใช่ไหม?” ซีเดอร์หรี่ตาสัตว์ลงเล็กน้อย จ้องเธอเขม็ง
ราวกับเพียงเธอพยักหน้า เขาก็จะพุ่งเข้ามาบีบคอเธอให้สิ้นลมหายใจ
เมื่อเห็นสายตาคมกริบของซีเดอร์ เย่จื่อก็รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี เธอเบือนหน้าหนี ไม่กล้าสบตา
เธอคิดแบบนั้นจริง ๆ แถมยังเข้าใจว่าเขาเป็นสัตว์ชนิดเดียวกับสัตว์เลี้ยงที่เธอเคยมีอีกด้วย
“แค่ก งั้นนายไม่ใช่สัตว์เลี้ยงเหรอ?”
เย่จื่อพูดพลางรีบค้นหาข้อมูลในสมองกล
ซีเดอร์เหลือบเห็นท่าทางของเธอ จึงตอบตรง ๆ ว่า “ฉันเป็นมนุษย์สัตว์หมาป่าหิมะ”
เย่จื่อกำลังสนใจข้อมูลบนสมองกล พอได้ยินก็พยักหน้า “อ๋อ นายเป็นสัตว์...มนุษย์สัตว์เหรอ?!”
แถมยังเป็นหมาป่าอีก?!
เสียงของเธอสูงขึ้นทันที ดวงตาเบิกกว้างจ้องหมาป่าหิมะที่ยืนอยู่ตรงหน้า ซึ่งสูงเกือบเท่าเธอ
สิ่งมีชีวิตที่เคยมีอยู่แค่ในภาพยนตร์กับนิยายไซไฟ ตอนนี้กลับกลายเป็นเรื่องจริงแล้วงั้นหรือ?
ตั้งแต่เขาเริ่มพูด ทุกคำที่ออกจากปากก็ทำให้เย่จื่อตกตะลึงอย่างหนัก กระทบกระเทือนหัวใจดวงน้อยของเธออย่างรุนแรง!