กลับถึงห้อง เย่จื่อนั่งลงบนโซฟา พลางครุ่นคิดถึงคำพูดของป้าหลี่เมื่อครู่
หรือจะไม่ใช่แค่เธอคิดไปเองจริง ๆ?
ทุกครั้งที่กินอาหารฝีมือตัวเอง เธอจะรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าตามที่ป้าหลี่บอก แต่หลังไลฟ์สดแต่ละครั้งเธอมักเหนื่อยและหิวมาก พอกินเสร็จอย่างรีบร้อน ก็คิดไปเองว่าความรู้สึกนั้นเป็นเพียงความสุขจากการได้กินจนอิ่ม
แต่ถ้าไม่ใช่แค่เธอคนเดียวที่คิดแบบนั้น ก็แปลว่ามันอาจเป็นเรื่องจริงได้ใช่ไหม?
คิดถึงตรงนี้ เย่จื่อก็เงยหน้ามองเจ้าตูบที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่ข้าง ๆ
ไม่อย่างนั้น ลองทำอะไรให้มันกินดูดีไหม?
เป็นเพราะวัตถุดิบหรือฝีมือของเธอกันแน่ แค่ลองดูก็รู้
“แค่ก เอ่อ คือว่า แกหิวแล้วใช่ไหม? ให้ฉันทำอะไรให้กินหน่อยไหม?” เย่จื่อรู้สึกผิดอยู่บ้าง
เธอไม่กล้ามองดวงตาของอีกฝ่าย รู้สึกอยู่ตลอดว่าดวงตาสีทองคู่นั้นจะมองทะลุความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอได้
เย่จื่อเข้าไปซื้อของบนเครือข่ายดวงดาว แล้วซื้อผักกับเนื้อเพิ่มอีกเล็กน้อย เตรียมทำอาหารให้มันกิน
ซีเดอร์หมอบอยู่กับพื้น ไม่สนใจเย่จื่อ ปล่อยให้เธอทำตามใจ
ระบบขนส่งของเครือข่ายดวงดาวรวดเร็วมาก หลังเย่จื่อสั่งซื้อได้ไม่นาน พนักงานส่งของก็เอาของทั้งหมดมาส่งให้
เย่จื่อดูเวลา ตอนนี้เพิ่งสิบโมงเช้า ไม่ถือว่าเช้ามาก แต่ก็ยังไม่สาย เธอจัดการล้างผักบางชนิดที่กินดิบได้อย่างคล่องแคล่ว เช็ดน้ำออกจนแห้งสนิทแล้วจึงยื่นให้ซีเดอร์
“เอ้า กินสิ ฉันล้างสะอาดแล้ว”
เย่จื่อยื่นให้ซีเดอร์มือหนึ่ง ส่วนอีกมือหยิบอาหารส่วนของตัวเองขึ้นมากิน ดวงตาเป็นประกายเต็มไปด้วยความคาดหวัง