ปัจจุบัน ภายในเขตชิงหวนมีสวรรค์เร้นลับสามสิบสองแห่งตั้งตระหง่านเคียงข้างกัน ล้วนเป็นถ้ำสวรรค์และสถานฝึกตนที่เหล่าจินจวินผู้สืบทอดมรรคาแห่งชิงหวนบุกเบิกขึ้น จินจวินผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลายลอยสูงอยู่เหนือฟากฟ้า เมื่อถ้ำสวรรค์เชื่อมต่อกับฟ้าดินจึงก่อกำเนิดเป็นแดนมงคล ซึ่งมีพืชวิญญาณและวัตถุวิญญาณนานาชนิดถือกำเนิดขึ้น
ถ้ำสวรรค์คือรากฐานของมรรคาสืบทอด
มหาวิทยาลัยลวี่อวี่ตั้งอยู่บนแดนมงคลที่แดนหยวนหวยเชื่อมประสานกับฟ้าดิน ระหว่างแดนมงคลกับถ้ำสวรรค์ยังมีเขตแดนหนึ่ง เรียกว่า “จงกง” ลอยอยู่ท่ามกลางเมฆสีรุ้งบนท้องฟ้า เชื่อมต่อกับแดนมงคลเบื้องล่าง
เมื่อสามสิบปีก่อน จงกงแห่งหยวนหวยเป็นหนึ่งในสถานีชุดแรกที่ได้รับเลือกให้เป็นสถานีรถไฟความเร็วสูงเชื่อมฟ้าดิน หลังจินจวินเฉิงเยว่ลงนามอนุมัติด้วยตนเองให้ใช้ชื่อท่าเรือลวี่อวี่ การพัฒนาเชิงพาณิชย์สมัยใหม่ในแดนมงคลก็เริ่มต้นอย่างคึกคัก
สำหรับชาวชิงหวนส่วนใหญ่แล้ว ตลอดชีวิตคงยากจะซื้อตั๋วรถไฟความเร็วสูงไปสถานีลวี่อวี่ได้สักใบ ไม่ใช่เพราะราคาสูงลิบ แต่เพราะไม่มีคุณสมบัติพอ
มีเพียงผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณเท่านั้นที่มีคุณสมบัติขอวีซ่าไปสถานีลวี่อวี่ และแต่ละครั้งอยู่ได้ไม่เกิน 72 ชั่วโมง
ส่วนผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานเท่านั้นจึงมีสิทธิ์พำนักระยะยาวที่นี่ แต่การขออยู่อาศัยก็ยังต้องได้รับอนุมัติจากถ้ำสวรรค์
นักศึกษาใหม่ของมหาวิทยาลัยลวี่อวี่ได้รับการยกเว้นวีซ่าหกปี พวกเขาสามารถซื้อทรัพยากรวิญญาณและอาวุธเวทที่จำเป็นต่อการฝึกวิชาของมรรคาสืบทอดต่าง ๆ ได้ในจงกง
ธนาคารและบริษัทประกันรายใหญ่ทั่วเขตชิงหวนต่างมารวมตัวกันอยู่ในจงกงแห่งนี้ ขอเพียงนักศึกษาใหม่มีเงินทงเป่าต้าเฉียนในวงเงินมากพอ ที่นี่ก็มีทุกอย่างให้ซื้อ
ไม่ว่าจะเป็นไข่มุกสมบัติเหวียนหยวนจากสระหินหนานเซี่ย หรือหญ้าขาดวิญญาณตัดไส้จากถ้ำชิงต้งแห่งชางอู๋ วัตถุวิญญาณขั้นจื่อฝู่เหล่านี้เติบโตได้เฉพาะในพื้นที่จำเพาะ ขอเพียงสั่งซื้อ ภายในหนึ่งเดือนก็ต้องส่งถึงมือ
เพียงสามสิบกว่าปี สถานีลวี่อวี่ก็กลายเป็นแหล่งผลาญเงินที่โอ่อ่าที่สุดในเจียงหนาน เงินทงเป่าที่ไหลเข้าสถานีลวี่อวี่ในแต่ละวันมากมายจนกลายเป็นเพียงตัวเลขน่าเบื่อ
ที่ใดมีเงินทงเป่าแพร่หลาย ที่นั่นย่อมรุ่งเรืองด้วยคุณธรรมทอง ภาควิชาคุณธรรมทองของมหาวิทยาลัยลวี่อวี่ไล่ตามสถาบันเก่าแก่ได้ทันในเวลาเพียงสิบกว่าปี
เฉินซู่ชิวเป็นสายตรงของตระกูลเฉินแห่งเจียหลิง ยังกล้าใช้จ่ายในจงกงเพียงครั้งเดียวในวันเข้าเรียน ยอดเงินที่ถูกหักจากบัตรธนาคารจนถึงตอนนี้ก็ยังทำให้เธอเจ็บใจอยู่เลย
แต่พี่ชายของเพื่อนร่วมห้องคนนี้กลับนั่งอย่างสบายอารมณ์อยู่ในภัตตาคารฝูโซ่วอันเลื่องชื่อของจงกง สั่งอาหารอย่างคล่องแคล่ว แล้วยังสั่ง “ชาฉุนโซ่ว” มาอีกหนึ่งกา
นอกหน้าต่างภัตตาคารมีแม่น้ำดาราสายหนึ่งไหลออกมาจากแดนหยวนหวย ราวกับแถบเงินพันรอบจงกง ก่อนจะไหลตกลงสู่แดนมงคล พัดพาพลังแท้แห่งวารีอ่อนให้กระเพื่อมเป็นระลอก
รถไฟความเร็วสูงที่อยู่ไกลออกไปแล่นหวีดหวิวผ่านชั้นเมฆ ประหนึ่งมังกรเงินไต่จากผืนดินขึ้นสู่ฟ้า บรรทุกความมั่งคั่งและความหวังเต็มขบวนมายังท่าเรือลวี่อวี่
“รุ่นน้องเฉินมาจากเจียหลิงหรือ?”
ชายหนุ่มผู้สง่างามราวกับเซียนบนโลกมนุษย์รับกาน้ำชาที่พนักงานยื่นให้ ปลายนิ้วลองสัมผัสอุณหภูมิของกา พอดีเหมาะ
เขาไม่ได้รีบรินน้ำ แต่เริ่มจากอุ่นถ้วยก่อน ถ้วยกระเบื้องเขียวสามใบพลิ้วไหวตามสัญญาณจากนิ้วมือ น้ำใสสายหนึ่งพุ่งออกจากกา ถ้วยกระเบื้องเขียวแหวกว่ายอยู่ในสายน้ำนั้น ราวกับกำลังร่ายรำอวยพร
เฉินซู่ชิวสังเกตเห็นว่ากระดูกนิ้วของชายหนุ่มเรียวงาม ปล้องนิ้วชัดเจน แต่ละข้อดูราวกับผ่านการขัดเกลาอย่างประณีต
หญิงสาวหน้าแดง ก่อนจะแอบมองเพื่อนร่วมห้องอีกครั้ง เมื่อเห็นเจียงจิ่นอี๋เอาแต่จ้องพี่ชายชงชาให้ เธอจึงยกมือจัดปอยผมข้างหู
“ใช่ค่ะ รุ่นพี่เจียง ไม่คิดเลยว่าพี่ชายที่จิ่นอี๋พูดถึงจะเป็นผู้บำเพ็ญอย่างคุณ”
เฉินซู่ชิวรับถ้วยชาจากรุ่นพี่ด้วยสองมือ กลิ่นหอมเย็นของหินเขียวหลังฝนโชยมาแตะจมูก ดวงตาของหญิงสาวเป็นประกาย “ชาฉุนโซ่วนี้ล้ำค่าก็จริง แต่ที่บ้านฉันก็เคยดื่มกับผู้ใหญ่เป็นครั้งคราว กลิ่นชานี้ดูเหมือนจะไม่เหมือนที่เคยดื่มเลยนะคะ?”
“ผมใช้วิธีรวบรวมสามวังน้ำหนักน้ำมาปรุงพลังวิญญาณของชาฉุนโซ่วกับน้ำพุวิญญาณอย่างง่าย ๆ ถ้ามีโอกาส รุ่นน้องก็ลองทำดูได้”
“เอ่อ!” ข้อมือของเฉินซู่ชิวที่ถือถ้วยชาสั่นเล็กน้อย เธอยิ้มเจื่อน “รุ่นพี่กำลังทำให้ฉันลำบากใจแล้วค่ะ วิธีรวบรวมสามวังน้ำหนักน้ำเป็นเคล็ดกลั่นพลังให้บริสุทธิ์ของวิถีปรุงโอสถวารีอ่อน”
“แม้ว่าวิธีนี้จะฝึกได้ตั้งแต่ขั้นฝึกปราณ แต่ผู้บำเพ็ญวารีอ่อนส่วนใหญ่ก็เริ่มฝึกกันตอนขั้นสร้างฐาน วิชานี้ต้องควบคุมพลังวิญญาณอย่างละเอียดมาก มีเพียงรากฐานเซียนของผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานเท่านั้นที่ช่วยควบคุมได้ดี”
เจียงจิ่นอี๋เกาศีรษะ สองคนนี้พูดอะไรกันยืดยาวนัก! แค่ดื่มชายังมีเรื่องให้พิถีพิถันขนาดนี้ แต่ชานี่อร่อยจริง ๆ!
ชายหนุ่มยิ้ม พลางประคองถ้วยไว้ในฝ่ามือ นิ้วหัวแม่มือค่อย ๆ ลูบขอบถ้วย นิ้วเรียวยาวยิ่งขับให้ถ้วยกระเบื้องเขียวดูเล็กจ้อย
“รุ่นน้องสมกับมาจากตระกูลใหญ่ ความรู้ความเข้าใจในมรรคาย่อมเหนือกว่าน้องสาวจอมซื่อบื้อของผมมาก มีเพื่อนร่วมห้องอย่างรุ่นน้องอยู่ด้วย ถือเป็นวาสนาของจิ่นอี๋ ถ้าไม่รังเกียจ ต่อไปเรียกผมว่าพี่วั่งเสวียนก็ได้”
สีหน้าเฉินซู่ชิวเคร่งขรึม เธอลุกขึ้นยืน มือขวาวางทับหลังมือซ้าย นิ้วทั้งสิบประสานกันอย่างเป็นธรรมชาติ นิ้วหัวแม่มือแตะกันเบา ๆ ฝ่ามือเว้นช่องว่างไว้ “เฉินซู่ชิวแห่งตระกูลเฉินเจียหลิง คุณธรรมทอง ขอคารวะศิษย์พี่”
เจียงจิ่นอี๋ที่กำลังดื่มอย่างออกรสอยู่ข้าง ๆ ถึงกับสมองสะดุด ทำไมจู่ ๆ ถึงจริงจังกันขนาดนี้ล่ะ
ส่วนพี่ชายของเธอกลับไม่ลุกขึ้นคำนับ เพียงจิบชาเบา ๆ แล้วเอ่ยตอบ “ไท่อิน เจียงวั่งเสวียน ขอคารวะรุ่นน้องตระกูลเฉิน”
ภายในห้องส่วนตัวขนาดเล็กของภัตตาคาร พลันมีไอเย็นสงัดแผ่เวียนอยู่ ลึกล้ำและยาวนาน
เฉินซู่ชิวที่เกิดจากตระกูลใหญ่ได้ยินคำสั้น ๆ เหล่านั้นก็แทบยืนไม่อยู่ เธอมองศิษย์พี่ตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง ก่อนหันไปหาเพื่อนร่วมห้องคนสนิทที่ทำหน้าใสซื่อ ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นหรอกนะ มหาวิทยาลัยลวี่อวี่ไม่ได้รับผู้บำเพ็ญไท่อินมานานแล้วไม่ใช่หรือ?
ไม่สิ เฉินซู่ชิวได้สติกลับมาทันที อายุของเจียงวั่งเสวียนน่าจะมากกว่าน้องสาวไม่กี่ปีเท่านั้น ใช่แล้ว แบบนี้ก็สมเหตุสมผล
ถ้ำสวรรค์แห่งใดจะยอมปล่อยผู้บำเพ็ญไท่อินที่อายุยี่สิบกว่าแต่มีพลังถึงขั้นฝึกปราณชั้นเก้าไปเข้าเรียนกันล่ะ หรือแดนหยวนหวยอันกว้างใหญ่จะเลี้ยงผู้บำเพ็ญไท่อินสักคนไม่ไหว?
เฉินซู่ชิวสูดหายใจเข้า เพียงไม่กี่อึดใจก็ปรับสภาพใจได้ แล้วกลับไปนั่งที่เดิม ก่อนเอ่ยด้วยความรู้สึกปั่นป่วน “ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้รู้จักผู้บำเพ็ญไท่อิน ฉันตั้งตัวไม่ทันจริง ๆ ค่ะ ศิษย์พี่ ก่อนหน้านี้ฉันเสียมารยาทไปหลายครั้ง”
เจียงวั่งเสวียนกลับส่ายหน้าพลางยิ้มอย่างจนใจ “แม้ไท่อินจะล้ำค่า แต่นั่นก็เป็นเพราะมรรคาสืบทอดสูงส่ง ผมเป็นแค่ผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณ ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นก็ได้ รุ่นน้องเรียกผมว่าพี่วั่งเสวียนเถอะ”
“นี่...” เฉินซู่ชิวลังเล ยิ่งเป็นศิษย์จากตระกูลใหญ่ก็ยิ่งให้ความสำคัญกับมรรคาสืบทอดต่าง ๆ มรรคาสืบทอดสามอินกับสามหยางมีความเกี่ยวพันสำคัญ ไม่ใช่คนธรรมดาที่จะฝึกได้
ผู้บำเพ็ญไท่อินและไท่หยางยิ่งล้ำค่าในหมู่ผู้ล้ำค่า คำเรียกพี่วั่งเสวียนจะเรียกส่งเดชได้อย่างไร หากชะตาของเธอเกิดปะทะกับผู้บำเพ็ญไท่อินคนนี้ขึ้นมาจะทำอย่างไร ยิ่งพลังฝึกตนต่ำก็ยิ่งต้องระมัดระวัง
“ซู่ชิว พี่ฉันบอกให้เรียกแบบนั้นก็เรียกสิ จะต้องเกรงอะไรด้วยล่ะ พวกเราเพิ่งออกมากินข้าวด้วยกันครั้งแรก ไม่ต้องทำตัวห่างเหินขนาดนี้หรอก ยังมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกตั้งนาน โอกาสออกไปเที่ยวด้วยกันมีอีกเยอะ”
บรรยากาศชวนประหลาดนี้ทำให้เจียงจิ่นอี๋ทนไม่ไหว เธอลุกขึ้นเติมชาให้เพื่อนร่วมห้องอีกครึ่งกา แล้วหันไปถามพี่ชาย “พี่ เมื่อไหร่อาหารจะมา หนูอยากกินของอร่อยแล้ว”
เจียงวั่งเสวียนเอื้อมมือไปลูบหัวน้องสาวจอมซื่อบื้อ ที่จริงน้องสาวเป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว
นับตั้งแต่เริ่มบำเพ็ญเพียร แม้แต่ในลวี่อวี่ พอใครได้ยินว่าเขาเป็นผู้บำเพ็ญไท่อิน แม้แต่อาจารย์ขั้นสร้างฐานก็ยังนั่งตัวตรงกันทุกคน
คนที่รู้ย่อมรู้ว่าไท่อินล้ำค่า ส่วนคนที่ไม่รู้คงนึกว่าเขาเป็นโรคระบาด ไปถึงที่ไหน ที่นั่นก็เงียบกริบกันหมด
ประสบเรื่องเช่นนี้บ่อยเข้า เจียงวั่งเสวียนก็ไม่ค่อยอยากออกไปคบค้ากับเพื่อนร่วมชั้น โชคดีที่เขาอดทนเก็บตัวได้ ตอนอายุ 14 ปีก็เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยลวี่อวี่ ตอนนี้ผ่านมาหกปีแล้ว มีพลังฝึกตนขั้นฝึกปราณชั้นเก้า
เดิมทีเขาควรมาดูแลเจียงจิ่นอี๋ น้องสาวแท้ ๆ ที่เพิ่งเข้าเรียนตั้งแต่เนิ่น ๆ แต่บังเอิญพลังฝึกตนก้าวหน้าเล็กน้อย จึงปิดด่านอยู่ครึ่งเดือนกว่าจะออกมา
“รุ่นน้องซู่ชิว ผมเรียกแบบนี้ได้ไหม?” เจียงวั่งเสวียนถามอย่างอ่อนโยน
“ได้ค่ะ รุ่นพี่เจียง” เฉินซู่ชิวรู้จักวางตัวอย่างเหมาะสม จะให้เรียกพี่วั่งเสวียนคงไม่ได้ เหตุและผลหนักหนาเกินไป เธออาจแบกรับไม่ไหว เรียกรุ่นพี่เจียงกำลังดี
“จะพูดให้ไพเราะหน่อย น้องสาวผมก็เป็นคนใสซื่อและช่างฝัน แต่ถ้าเอามาเทียบกับสภาพแวดล้อมที่นี่ จริง ๆ ก็เหมือนคนไม่รู้หนังสือเลย ไม่มีความเข้าใจในมรรคาแม้แต่น้อย ตอนนี้ผมเริ่มเสียดายแล้วที่พาเธอมาลวี่อวี่ แต่ในเมื่อมาแล้ว เจียงจิ่นอี๋ก็ต้องกัดฟันทนอยู่ที่นี่ไปก่อน”
“บางครั้งผมปิดด่านทีละสิบวันครึ่งเดือน ย่อมดูแลเธอได้ไม่ทั่วถึง ยิ่งไปกว่านั้น จิ่นอี๋ก็โตขนาดนี้แล้ว พี่ชายอย่างผมคอยควบคุมเธออยู่ตลอดก็ไม่เหมาะ หวังแค่ว่าเธอจะเห็นคนเก่งแล้วเอาอย่าง”
เจียงจิ่นอี๋ไม่พอใจขึ้นมาทันที อะไรคือคนไม่รู้หนังสือ อะไรคือให้เห็นคนเก่งแล้วเอาอย่าง หมายความว่าฉันไม่เก่งสินะ นี่เป็นคำพูดที่พี่ชายแท้ ๆ ควรพูดกับเพื่อนร่วมห้องของตัวเองหรือไง?
เมื่อเห็นเพื่อนร่วมห้องจ้องรุ่นพี่เจียงอย่างโมโห ส่วนในดวงตาของรุ่นพี่มีแต่ความจนใจ ดวงตาดอกท้อคู่นั้นอ่อนโยนราวกับแสงอาทิตย์ที่คอยตามใจน้องสาว
เฉินซู่ชิวคิดว่าผู้บำเพ็ญไท่อินคนนี้ต้องเป็นพี่ชายที่ดีมากแน่ ๆ
“รุ่นพี่เจียงพูดถูกค่ะ จิ่นอี๋โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว พลังฝึกตนก็เป็นเรื่องของตัวเอง คนอื่นฝึกแทนไม่ได้ แต่จิ่นอี๋เป็นคนเฉลียวฉลาดและร่าเริงจริง ๆ ไม่ถือตัวเหมือนลูกหลานตระกูลใหญ่ แถมเข้ากับเพื่อนร่วมชั้นได้ดีด้วยค่ะ”
“ได้ยินหรือยัง!” เมื่อเห็นซู่ชิวยืนกรานเข้าข้างตัวเอง เจียงจิ่นอี๋ก็ยกแขนกอดอก ฮึดฮัด “ฉันไม่ใช่คนโง่สักหน่อย แค่หยิบอิฐสักก้อนจากนักศึกษาที่นี่ออกมา ก็ทุบคนบ้านเกิดพวกเราได้เป็นกลุ่มแล้ว”
“เพราะงั้นฉันเลยเกาะขาซู่ชิวไว้แล้ว ไม่ต้องให้พี่มาคอยควบคุมหรอก พี่ เอาเวลาไปใส่ใจการฝึกของตัวเองให้มากกว่านี้เถอะ ทางนี้ฉันสบายดี ไม่ต้องมาห่วงหรอก”
เจียงวั่งเสวียนเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเข้าใจความหมายของน้องสาว จึงพยักหน้า แม้เจียงจิ่นอี๋จะซุกซนมาตั้งแต่เด็ก ตอนเล็ก ๆ ก็เหมือนเด็กผู้ชาย แต่ตอนนี้เติบโตเป็นหญิงสาวสะโอดสะองแล้ว
นอกจากพลังฝึกตนจะอ่อนด้อยไปหน่อย พอทะลวงเข้าสู่ขั้นฝึกปราณได้ก็คงไม่มีปัญหา ไม่แน่อาจมีศิษย์ตระกูลใหญ่สนใจยัยโง่คนนี้ก็ได้
ไม่ได้ ต้องป้องกันไว้ก่อน
จากนั้นเจียงวั่งเสวียนหยิบโอสถเม็ดหนึ่งออกมา เป็น “โอสถบำรุงหยวนไขกระดูกเขียว” สีโอสถเขียวขาว เมื่อสูดดมจะได้กลิ่นสนหลังฝน ทำจากน้ำหยกไขกระดูกเขียวและน้ำนมเส้นชีพจรดินเป็นตัวยาหลัก นับเป็นโอสถชั้นยอดสำหรับผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณเพื่อเพิ่มพลังฝึกตน ผู้บำเพ็ญคุณธรรมทั้งห้าล้วนกินได้
“รุ่นน้องซู่ชิว เพิ่งพบกันครั้งแรก แถมยังต้องรบกวนให้ช่วยดูแลน้องสาวจอมซื่อบื้อของผม โอสถบำรุงหยวนไขกระดูกเขียวเม็ดนี้ถือเป็นของขวัญพบหน้า ต่อไปจิ่นอี๋คงต้องฝากให้ช่วยดูแลด้วยนะ”
เฉินซู่ชิวถึงกับอึ้งไปเลย พี่น้องตระกูลเจียงน่าจะมาจากครอบครัวสามัญชน แต่ผู้บำเพ็ญไท่อินคนนี้กลับยื่นมือให้โอสถบำรุงหยวนไขกระดูกเขียวทันที
แม้แต่ในตระกูลเฉิน โอสถเม็ดนี้ก็ยังต้องเก็บไว้ให้ผู้บำเพ็ญสายตรงที่มีพรสวรรค์ ใช้เพิ่มพลังและทะลวงด่านหลังฝึกถึงช่วงปลายของขั้นฝึกปราณ
คนรุ่นหนึ่งอาจมีเพียงลูกหลานตระกูลคนเดียวที่ได้ใช้ อีกทั้งโอสถเม็ดนี้ยังช่วยปรับปรุงคุณสมบัติช่องวิญญาณได้เล็กน้อย จึงมีมูลค่าสูงลิบ
“ไม่ ไม่ ไม่ค่ะ” เฉินซู่ชิวส่ายหน้ารัวราวกับกลองสั่น ต่อให้ขายตัวเธอตอนนี้ก็ยังรวบรวมเงินทงเป่าให้พอซื้อโอสถเม็ดนี้ไม่ได้
“รุ่นพี่เจียง แบบนี้มากเกินไปค่ะ จิ่นอี๋เป็นเพื่อนร่วมห้องของฉัน พวกเราก็คอยช่วยเหลือและดูแลกันอยู่แล้ว โอสถเม็ดนี้ฉันรับไว้ไม่ได้ ตระกูลเฉินแห่งเจียหลิงไม่รับของกำนัลที่ไม่มีความชอบ”
“ยิ่งไปกว่านั้น รุ่นพี่ควรเก็บโอสถเม็ดนี้ไว้ให้จิ่นอี๋ใช้หลังทะลวงเข้าสู่ขั้นฝึกปราณ จะได้มีสำรองไว้ แบบนั้นถึงจะถูกต้องค่ะ”
เจียงวั่งเสวียนมองเฉินซู่ชิวที่หน้าแดงก่ำและเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น จึงรู้ว่าตัวเองใจร้อนไป โอสถบำรุงหยวนไขกระดูกเขียวทำให้รุ่นน้องตกใจแล้ว
เขาจึงเก็บโอสถกลับไป แล้วหยิบอีกเม็ดหนึ่งออกมาแทน เป็นลูกกลอนชุบทองขาวชั้นยอด ลูกกลอนเม็ดนี้มีสีเงินขาว ผิวโอสถมีลายทองละเอียด เมื่อมองใกล้ ๆ จะสัมผัสได้ถึงไอสังหารอันเย็นเยียบ เป็นโอสถชั้นยอดสำหรับผู้บำเพ็ญคุณธรรมทองในขั้นฝึกปราณ
เมื่อเห็นเจียงวั่งเสวียนหยิบโอสถเม็ดนี้ออกมา เฉินซู่ชิวก็ถึงกับสมองหยุดทำงานอีกครั้ง โอสถเม็ดนี้ด้อยกว่าโอสถบำรุงหยวนไขกระดูกเขียวเพียงครึ่งขั้น แต่สำหรับผู้บำเพ็ญคุณธรรมทองอย่างเธอแล้ว สรรพคุณไม่ด้อยไปกว่าเม็ดก่อนเลย
ยิ่งไปกว่านั้น ลูกกลอนชุบทองขาวชั้นยอดยังกินได้ตั้งแต่ช่วงต้นของขั้นฝึกปราณ ช่วงที่เหมาะที่สุดคือกินตอนทะลวงจากขั้นฝึกปราณชั้นสามไปชั้นสี่ เข้าสู่ช่วงกลางของขั้นฝึกปราณ
“รุ่นน้องซู่ชิว โอสถเม็ดนี้ปฏิเสธไม่ได้หรอก เพื่อนคนหนึ่งฝากผมเอามามอบให้คุณ”
“หา?” เฉินซู่ชิวมีเครื่องหมายคำถามเต็มหน้า
ใครกัน? ทันใดนั้นชื่อหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจเธอ เซวียเหรินหยา ในมหาวิทยาลัยลวี่อวี่ คนที่เกี่ยวข้องกับเธอก็คงมีเพียงเพื่อนเล่นสมัยเด็กคนนั้น