ศักราชชิงหวน ปีที่ 1327 มหาวิทยาลัยลวี่อวี่
เจียงจิ่นอี๋ยืนปะปนอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักศึกษาใหม่ด้วยความกระวนกระวายใจ เธอยังอายุไม่ถึง 18 ปี ก็ได้ก้าวเข้ามาในมหาวิทยาลัยที่ใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็กเช่นนี้แล้ว
บนผืนแผ่นดินเจียงหนาน มหาวิทยาลัยลวี่อวี่เป็นมหาวิทยาลัยครบวงจรเพียงแห่งเดียวที่เปิดสอนอยู่ในแดนหยวนหวย ก่อตั้งมานานกว่า 400 ปี รับสมัครผู้บำเพ็ญเพียรที่เกี่ยวข้องกับคุณธรรมธาตุน้ำและธาตุไม้เป็นหลัก โดยเปิดรับนักศึกษาทุกสองปี หลักสูตรทั่วไปใช้เวลาหกปี
ในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา ภายใต้การนำของอธิการบดีคนปัจจุบัน มหาวิทยาลัยลวี่อวี่ค่อย ๆ เพิ่มการพัฒนาคณะธาตุทองและสายอัสนี จำนวนที่รับเข้าเรียนจึงเพิ่มขึ้นตามไปด้วย
พิธีต้อนรับนักศึกษาใหม่ของมหาวิทยาลัยลวี่อวี่มักจัดอย่างเรียบง่าย อธิการบดีเจิ้งห่วนเจินเหรินกล่าวเพียงคำต้อนรับและถ้อยคำให้กำลังใจตามพิธีไม่กี่ประโยค ก่อนลงจากเวที
เจียงจิ่นอี๋ไม่ได้ตัวสูงนัก โชคดีที่เธอยังเป็นผู้บำเพ็ญขั้นครรภ์ลมปราณ ตามธรรมเนียมจึงได้ยืนอยู่แถวหน้าของกลุ่ม ทำให้พอมองเห็นใบหน้าของอธิการบดีผู้นี้ได้เลือนราง
สง่างาม เคร่งขรึม ดูไม่ต่างจากอธิการบดีโรงเรียนมัธยมทั่วไปนัก ซึ่งดูจะไม่เหมือนกับที่หนังสือเขียนไว้เท่าไร
ผู้บำเพ็ญขั้นจื่อฝู่ที่ฝึกฝนพลังวิเศษสำเร็จนั้น เป็นคนกลุ่มเล็ก ๆ ระดับสูงสุดที่ยืนอยู่เหนือสองจักรพรรดิและหกเขตแดนแห่งชิงหวน บนร่างของยอดฝีมือเหล่านี้มักมีปรากฏการณ์ลึกลับหลากหลายไหลเวียน หนังสือบอกว่านั่นคือร่องรอยของพลังวิเศษที่หมุนเวียนอยู่
เจียงจิ่นอี๋รู้สึกผิดหวังอยู่เล็กน้อย นี่อาจเป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งในชีวิตที่เธอจะได้เข้าใกล้ยอดฝีมือขั้นจื่อฝู่ แต่กลับมองไม่เห็นสิ่งมหัศจรรย์อะไรเลย ช่างน่าเสียดาย
เธอเข้าเรียนมาได้เกือบครึ่งเดือนแล้ว จากเมืองระดับจังหวัดที่ไม่ได้เล็กแต่ก็ไม่ได้ใหญ่นัก “สอบเข้า” มหาวิทยาลัยชื่อก้องแห่งนี้ เจียงจิ่นอี๋รู้สึกสับสนอยู่เพียงสองคำ—สับสนอย่างยิ่ง
ในช่วงชีวิตมัธยมของเธอ ด้วยความที่มีช่องวิญญาณติดตัวมาแต่กำเนิด เจียงจิ่นอี๋จึงเริ่มฝึกบ่มเพาะและรับปราณตั้งแต่อายุ 10 ขวบ ส่วนเพื่อนร่วมชั้นทั่วไปต้องรอให้อายุ 12 หรือ 13 ปีก่อน จึงจะฝังรากวิญญาณและเริ่มฝึกฝนได้
เรื่องนี้ทำให้เจียงจิ่นอี๋รู้สึกเหนือกว่าคนอื่นอยู่ไม่น้อยตั้งแต่เริ่มเรียน แม้พื้นฐานครอบครัวของเธอจะธรรมดามากก็ตาม
แต่พี่ชายของเธอไม่ใช่คนธรรมดา ยาและสารช่วยฝึกฝนต่าง ๆ ที่ส่งกลับมาให้ทำให้ระดับการบำเพ็ญของเธอพุ่งทะยาน
เธออายุยังไม่ถึง 18 ปีก็ฝึกถึงขั้นครรภ์ลมปราณชั้นหกแล้ว แทบไม่ต้องพยายามมาก ทั้งหมดเป็นเพราะพี่ชายใจดีสนับสนุนอย่างเต็มที่ จึงทำให้เธอ “สอบเข้า” มหาวิทยาลัยลวี่อวี่ได้อย่างราบรื่น
ที่บ้านเกิด ระดับการบำเพ็ญของเจียงจิ่นอี๋โดดเด่นเหนือคนวัยเดียวกันราวกับหงส์กลางฝูงไก่ ต่อให้เป็นผู้มีช่องวิญญาณเหมือนเธอ ก็ยังตามหลังอยู่มาก
แต่เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัยลวี่อวี่ เจียงจิ่นอี๋จึงได้เข้าใจอย่างแท้จริงว่า ยอดคนทั่วหล้านั้นมีมากมายดุจฝูงปลาข้ามแม่น้ำ แค่ในคณะธาตุทองของเธอ เพื่อนร่วมชั้นกว่าครึ่งก็ทะลวงเข้าสู่ขั้นฝึกปราณตั้งแต่อายุเท่าเธอแล้ว
เพื่อนร่วมชั้นที่มีระดับสูงที่สุดเป็น “บุคคลสำคัญ” ขั้นฝึกปราณชั้นสามแล้ว ได้ยินว่าทันทีที่เข้าเรียนก็มีอาจารย์ขั้นสร้างฐานรับหน้าที่เป็นผู้ช่วยของเขา คอยดูแลแผนการฝึกฝนทั้งหมดหลังจากเข้าสู่ขั้นฝึกปราณ
หากเป็นสำนักโบราณ นั่นก็คือศิษย์สายในผู้เลื่องชื่อ มีผู้อาวุโสอาวุโสของสำนักคอยคุ้มครองและสนับสนุน
เจียงจิ่นอี๋อิจฉามาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ถอนหายใจยาว ในโรงเรียนมัธยมของเธอ แค่คิดว่าจะทะลวงสู่ขั้นฝึกปราณตอนอายุ 18 ปีก็เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แล้ว
แต่สิ่งที่มากกว่านั้นคือความสับสน เพียงสองวันนี้เธอถึงค่อย ๆ สังเกตเห็นว่า นักศึกษาใหม่ที่เข้าเรียนมหาวิทยาลัยลวี่อวี่ด้วยขั้นครรภ์ลมปราณ ล้วนมีพรสวรรค์ช่องวิญญาณระดับใหญ่พิเศษขึ้นไป หรือไม่ก็เป็นผู้มีช่องวิญญาณต่างตำแหน่ง
โดยทั่วไป ช่องวิญญาณจะอยู่ที่ตันเถียนล่าง ในสมัยโบราณมีเพียงผู้มีช่องวิญญาณเท่านั้นที่สามารถดูดซับปราณและฝึกเข้าสู่ขั้นครรภ์ลมปราณได้ ส่วนผู้มีช่องวิญญาณต่างตำแหน่งหมายถึงผู้ที่ช่องวิญญาณไม่ได้อยู่ที่ตันเถียนล่าง แต่อยู่ส่วนอื่นของร่างกาย
ผู้มีช่องวิญญาณต่างตำแหน่งเหล่านี้มักมีพรสวรรค์เฉพาะตัว อย่างพี่ชายของเธอ ช่องวิญญาณอยู่ตรงหว่างคิ้ว ตรวจพบตั้งแต่อายุ 7 ขวบ ประสาทสัมผัสวิญญาณเหนือกว่าคนทั่วไป ฝึกฝนได้รวดเร็วตลอดทาง
พรสวรรค์ช่องวิญญาณของเจียงจิ่นอี๋ไม่ได้แย่ แค่มีพรสวรรค์ระดับใหญ่ ระดับที่ต่ำกว่าระดับใหญ่คือระดับกลาง อ้อ ต่ำกว่าระดับกลางก็ไม่มีแล้ว
ได้ยินว่ามาตรฐานจัดระดับช่องวิญญาณชุดนี้กำหนดขึ้นโดยเจินจวินผู้มีนิสัยเจ้าเล่ห์คนหนึ่งแห่งชิงหวน
ช่องวิญญาณระดับใหญ่ของเธอไม่ใช่ช่องวิญญาณต่างตำแหน่ง ทั้งยังไม่อาจทะลวงเข้าสู่ขั้นฝึกปราณก่อนอายุ 18 ปี ตามจริงแล้วเธอไม่มีคุณสมบัติเข้าเรียนมหาวิทยาลัยลวี่อวี่เลย
แต่ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เจียงจิ่นอี๋เป็นแค่ “เครื่องประดับพ่วง” ของพี่ชายกันล่ะ ขอเพียงเธอฝึกถึงขั้นครรภ์ลมปราณชั้นหกตอนอายุ 18 ปี ก็จะได้รับเข้าเรียนมหาวิทยาลัยลวี่อวี่อย่างราบรื่น
เงื่อนไขซื้อหนึ่งแถมหนึ่งนี้เขียนไว้ดำขาวในสัญญาเข้าเรียนระหว่างพี่ชายของเธอกับมหาวิทยาลัยลวี่อวี่ โดยไม่เปลี่ยนแม้แต่ตัวอักษรเดียว
เจียงจิ่นอี๋ยังจำช่วงบ่ายวันที่พี่ชายลงชื่อในสัญญาได้ ตอนนั้นแม่อุ้มเธอที่ยังตัวเล็กไว้ในอ้อมแขน ร้องไห้ด้วยความดีใจ ขณะนั้นเธอเพิ่งตรวจพบช่องวิญญาณเช่นกัน
ตระกูลเจียงของเราจะมีนักศึกษามหาวิทยาลัยลวี่อวี่ถึงสองคนแล้ว
เจ้าหน้าที่รัฐบาลท้องถิ่นต่างพากันมาเยี่ยมเยียนและทักทายถึงบ้าน พ่อเล่าว่า คืนนั้นเองมีการตั้งสถานีรักษาความปลอดภัยแห่งใหม่ขึ้นตรงทางเข้าหมู่บ้านของพวกเขา
ในช่วงหลายปีต่อมา ราคาบ้านในหมู่บ้านของครอบครัวเธอขึ้นไปหลายเท่า ดั่งคำโบราณว่า เมื่อคนหนึ่งบรรลุธรรม แม้ไก่และสุนัขยังพลอยขึ้นสวรรค์ไปด้วย คงเป็นเช่นนี้เอง
อย่างไรก็ตาม ยังมีช่องทางเปิดเผยสำหรับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยลวี่อวี่ นั่นคือรากวิญญาณ ลูกหลานตระกูลใหญ่ที่ไม่มีช่องวิญญาณสามารถฝังรากวิญญาณขั้นสร้างฐานได้ หากฝึกถึงขั้นครรภ์ลมปราณชั้นหกเมื่ออายุ 18 ปี ก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยลวี่อวี่ได้อย่างราบรื่น
ในชั้นเรียนธาตุทองปีหนึ่งของเธอ เพื่อนร่วมชั้นที่อยู่ขั้นครรภ์ลมปราณครึ่งหนึ่งล้วนเป็น “อัจฉริยะ” ที่มีรากวิญญาณเช่นนี้ แม้ไม่มีช่องวิญญาณ แต่มีอำนาจเงินเปิดทาง อนาคตก็สดใสไม่แพ้กัน
รากวิญญาณขั้นสร้างฐานทำให้เพื่อนร่วมชั้นเหล่านี้มีทุนพอจะมองเห็นโอกาสก้าวสู่ขั้นสร้างฐาน ราคาของรากวิญญาณขั้นสร้างฐานแต่ละเส้นสูงลิบลิ่ว ไม่ใช่สิ่งที่ลูกหลานคนจนอย่างเจียงจิ่นอี๋จะกล้าฝันถึง
“จิ่นอี๋ ดูเร็ว” เฉินซู่ชิว เพื่อนร่วมห้องที่อยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ ก็ดึงเจียงจิ่นอี๋อย่างตื่นเต้น
บนเวที ชายหนุ่มรูปร่างสูงเพรียว คิ้วกระบี่คมเข้มเดินมาหยุดกลางโพเดียม เขาคือตัวแทนรุ่นพี่ในพิธีนักศึกษาใหม่ปีนี้ เซวียเหรินหยา
เจียงจิ่นอี๋ได้ยินชื่อเสียงเลื่องลือของรุ่นพี่ผู้ฝึกวิชาอัสนีลึกลับคนนี้ตั้งแต่เปิดภาคเรียน เขาอายุ 20 ปี อยู่ขั้นฝึกปราณชั้นเก้า เป็นคนจากตระกูลเซวียแห่งอวี่จาง
ในตระกูลมีผู้อาวุโสท่านหนึ่งฝึกอยู่ในวังอัสนี พรสวรรค์และความสามารถของเซวียเหรินหยาเป็นที่ชื่นชมอย่างยิ่งของผู้อาวุโสท่านนั้น
“ซู่ชิว เธอก็เป็นคนตระกูลใหญ่ในอวี่จางเหมือนกัน เคยเจอรุ่นพี่เซวียคนนี้มาก่อนไหม” เจียงจิ่นอี๋หันไปถามเบา ๆ
“ฉันจะมีฐานะอะไรไปเข้าใกล้เขาได้ล่ะ ตอนเด็ก ๆ เคยเจอสักครั้งสองครั้ง แต่ก็นานมากแล้ว ครอบครัวเขาดูแลเขาเข้มงวดมาก ส่งมาอยู่ลวี่อวี่ตั้งแต่เนิ่น ๆ”
เฉินซู่ชิวรูปร่างสูงเพรียวราวต้นไผ่ คิ้วตาเปิดกว้าง มีบุคลิกสง่างามห้าวหาญ เธอมาจากตระกูลเฉินแห่งอวี่จาง เป็นผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณ ฝึกวิชาทองแห้ง และเป็นเพื่อนร่วมห้องของเจียงจิ่นอี๋
หอพักของมหาวิทยาลัยลวี่อวี่เรียกว่าหอพักก็จริง แต่ที่แท้เป็นวิลล่าหลังเล็กเดี่ยว ๆ มีค่ายกลรวมปราณครบชุดสลักไว้ พักอาศัยกันสองคน
ทางมหาวิทยาลัยจัดให้นักศึกษาใหม่ขั้นครรภ์ลมปราณอยู่กับเพื่อนร่วมชั้นขั้นฝึกปราณก่อน ความคิดเล็ก ๆ ของโรงเรียนเดาได้ไม่ยาก
เข้าเรียนมาได้ครึ่งเดือน เจียงจิ่นอี๋ที่มาจากครอบครัวเล็ก ๆ ก็ได้พบคุณหนูบ้านรวยอีกคนในชีวิต สิ่งของเครื่องใช้และเสื้อผ้าอาหารที่เฉินซู่ชิวมี ล้วนเป็นของที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
เฉินซู่ชิวใจกว้างยิ่งนัก ตกแต่งวิลล่าหลังเล็กทั้งภายในภายนอกใหม่หมด แม้แต่ของใช้ของเพื่อนร่วมห้องก็จัดเตรียมไว้ให้เรียบร้อย
ตามคำพูดของคุณหนูเฉิน แปรงสีฟันหมีน้อยเจนนี่สีชมพูที่เธอใช้ ทำลายความสวยงามและความกลมกลืนของหอพักอย่างร้ายแรง
ด้วยแรงกดดันจากอำนาจเงิน เจียงจิ่นอี๋จึงทำได้เพียงกลืนความจนไว้ อดใจเก็บแปรงสีฟันอันน้อยสีชมพูของเธออย่างเจ็บปวด แล้วแอบสาบานในใจว่า รออีก 30 ปี…รออีก 30 ปี…อย่าดูถูกสาวน้อยที่ยังยากจน!
“นักศึกษาทุกคน ยินดีต้อนรับสู่มหาวิทยาลัยลวี่อวี่ ผมเชื่อว่านักศึกษาใหม่ทุกคนที่ยืนอยู่ที่นี่ ในเวลานี้ต่างรู้สึกภาคภูมิใจ เหนือศีรษะของพวกเราขึ้นไป แดนหยวนหวยกำลังจับตามองพวกเรา จับตามองผู้บำเพ็ญทุกคนในลวี่อวี่...”
“เมื่อ 1,300 ปีก่อน เซียนจวินต้งหยวนรับสืบทอดมรรคาแห่งชิงหวน แล้วสถาปนาประเทศขึ้นในเจียงหนาน นับแต่นั้นก็เริ่มออกเดินทาง ทำศึกเหนือใต้ ผ่านไป 1,300 ปี พวกเราชาวชิงหวนครองสองจักรพรรดิ ควบคุมหกเขตแดน กิจการของเรายังคงรุ่งเรือง แต่พวกเราต้องจดจำความเสียสละตลอดกว่า 1,300 ปีที่ผ่านมา...”
“แดนหยวนหวยคือสถานที่ฝึกตนของเจินจวินต้งหยวน เจินจวินรุ่นแรกของชิงหวน ท่านตกตายใน ‘มหันตภัยการเนรเทศแห่งปรโลก’ อันเต็มไปด้วยประวัติศาสตร์แห่งเลือดและน้ำตา และการเสียสละในแดนหยวนหวยก็สืบเนื่องไม่ขาดสายมาหลายร้อยหลายพันปี เริ่มจากเจินจวิน สืบต่อด้วยเทพโอสถ มีเจินเหรินรุ่นแล้วรุ่นเล่ากรำศึกในสนามรบหกเขตแดนอย่างไม่หวั่นเกรง...”
“ในฐานะนักศึกษาใหม่ของลวี่อวี่ พวกเราควรภาคภูมิใจ เพราะรุ่นพี่ อาจารย์ และบรรพบุรุษของเราได้จารึกร่องรอยมรรคาอันไม่ดับสูญไว้ให้แล้ว พวกเรามาที่ลวี่อวี่ ภูมิใจในหยวนหวย และจะสืบทอดเกียรติยศนี้ ก่อนส่งต่อไปยังสหัสวรรษถัดไป...”
“การกล่าวสุนทรพจน์ของผมจบลงแล้ว ขอบคุณทุกคน...”
เสียงปรบมือดังสนั่นสะเทือนฟ้า อาจารย์บนเวทีต่างพากันปรบมืออย่างพึงพอใจ เจิ้งห่วนเจินเหรินพยักหน้าเช่นกัน ผู้บำเพ็ญที่มุ่งหน้าไปวังอัสนีต้องมีความมุ่งมั่นและความองอาจเช่นนี้พอดี จะได้ช่วยชดเชยบรรยากาศอ่อนโยนของลวี่อวี่ได้บ้าง
พูดตามตรง หนุ่มสาวอายุ 18 ปีย่อมต้านทานถ้อยคำปลุกใจเช่นนี้ไม่ไหว ใบหน้าเล็ก ๆ ของเจียงจิ่นอี๋แดงระเรื่อ เธอกำหมัดน้อย ๆ เงียบ ๆ
ปัจจุบันชิงหวนมีแดนเสวียนเทียน 32 แห่ง แต่ที่เปิดรับนักศึกษาจากภายนอกและตั้งมหาวิทยาลัยมีไม่ถึง 20 แห่ง แม้เธอจะเบียดเข้ามาในลวี่อวี่ในฐานะเครื่องประดับพ่วงของพี่ชาย แต่ก็ได้ยืนอยู่บนเส้นเริ่มต้นที่คนวัยเดียวกันมากมายไม่มีวันมาถึงในชีวิต
ขั้นฝึกปราณ เดือนนี้เธอต้องปิดด่านทะลวงให้ได้ จะปล่อยให้ความทุ่มเทของพี่ชายสูญเปล่าไม่ได้
ส่วนเฉินซู่ชิวที่อยู่ข้าง ๆ ยังคงสีหน้าเรียบเฉย ผู้บำเพ็ญที่มุ่งหน้าไปวังอัสนีมักแบกชิงหวนไว้บนบ่าเสมอ สิ่งที่พวกเขาพูดไม่เคยเป็นคำโอ้อวด แต่เป็นเรื่องจริงที่กำลังเกิดขึ้น
นี่ก็เป็นเหตุผลที่ครอบครัวตระกูลเฉินไม่ค่อยอยากให้เฉินซู่ชิวเข้าใกล้เซวียเหรินหยา แม้จะอยู่ในอวี่จางเหมือนกัน ตลอดเวลากว่าพันปี ทุกคนต่างสู้รบจนเหนื่อยล้า อยากใช้ชีวิตสงบสุขกันบ้าง
สถานการณ์ปัจจุบันมั่นคง แต่ในวังอัสนีไม่มีวันสงบ เซวียเหรินหยาไม่ใช่คู่ครองที่เหมาะสมของเฉินซู่ชิว ดังนั้นหลีกห่างไว้ย่อมดีกว่า
พิธีนักศึกษาใหม่ของลวี่อวี่จบลงอย่างรวดเร็วในช่วงเช้า เปิดภาคเรียนมาได้ครึ่งเดือน ทุกคนค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับจังหวะชีวิตที่นี่ และเริ่มยุ่งกับการฝึกฝนเพื่ออนาคตของตน
เฉินซู่ชิวจูงมือเพื่อนร่วมห้อง ตั้งใจกลับไปยังรังเล็ก ๆ ของทั้งคู่ กินมื้อกลางวันง่าย ๆ แล้วเตรียมเข้าเรียนช่วงบ่าย
เป้าหมายของเธอชัดเจนมาแต่ไหนแต่ไร แดนหยวนหวยที่อยู่เหนือศีรษะคือความคาดหวังของตระกูลเฉินที่มีต่อเธอ
หากเธอขึ้นไปได้ย่อมดีที่สุด หากขึ้นไปไม่ได้ ก็ต้องหาคู่ครองที่สามารถขึ้นไปได้ มีลูกสักสองสามคน เพื่อเพิ่มกำลังสนับสนุนให้ตระกูลเฉิน
ท่ามกลางความคิดเช่นนี้ เพื่อนร่วมห้องที่เธอจับมืออยู่ก็สะบัดหลุด แล้ววิ่งพรวดไปข้างหน้า
เฉินซู่ชิวเงยหน้าขึ้น เห็นผู้บำเพ็ญในชุดขาวสวมเสื้อคลุมสีเขียวครามยืนอยู่หน้าหอพักของพวกเธอ เขาอายุยังไม่มาก รูปร่างสูงเพรียวแต่ค่อนข้างผอม
คิ้วตาเย็นชา ดวงตาดอกท้อคู่หนึ่งกลับคล้ายแสงอาทิตย์แรกยามวสันต์ จมูกโด่งตรง ริมฝีปากบางเล็กน้อย มีใบหน้าที่งามราวสตรี
“พี่!”
เจียงจิ่นอี๋โผเข้าไปกอดพี่ชายสุดที่รัก ซุกหน้าลงกับอกของเขา ตลอดครึ่งเดือนที่มาอยู่ลวี่อวี่ เธอไม่ได้เจอพี่ชายที่คิดถึงทุกวันเลย ไม่คิดว่าวันนี้พี่ชายจะมารอเธอเลิกเรียนอยู่ที่นี่
น้องสาวผู้เดียวดายมีขอบตาชื้นขึ้นมา ส่วนเพื่อนร่วมห้องของเธอกลับยืนนิ่งงัน
ตอนนี้เฉินซู่ชิวสังเกตเห็นแล้วว่า พี่ชายของเพื่อนร่วมห้องตรงหน้าเป็นผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณชั้นเก้าอย่างไม่ต้องสงสัย
เขาดูอายุแค่ราว 20 ปีเท่านั้น!