ได้ยินชื่อนี้ ศิษย์พี่สามแววตาขยับเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงไม่พูดอะไร
ส่วนเฉินฉางเซิงกลับยิ้มร่าเล่าเรื่องราวในอดีตต่อไป
"นอกจากนี้เจ้ายังสืบเรื่องนี้อย่างละเอียด เจ้าพบว่าการปรากฏตัวครั้งแรกของผู้ส่งวิญญาณ คือการไปส่งวิญญาณให้ทวดโลหิตจ้าวปีศาจเมื่อร้อยปีก่อน"
"ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ส่งวิญญาณยังมีความสัมพันธ์โยงใยกับหลวงจีนอี้ซิวแห่งวัดเทียนฝออีกด้วย"
"ข้าพูดได้เพียงว่า ผู้ส่งวิญญาณไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เจ้าว่า เขาเป็นแค่คนขายโลงศพเท่านั้น"
พูดจบ เฉินฉางเซิงก็หันหลังโบกมือ ก้าวยาวๆ ออกไป
ส่วนหย่วนซานตะโกนถามแผ่นหลังของเฉินฉางเซิงว่า "ท่านพี่ฉางเซิง ท่านจะกลับมาอีกหรือไม่"
"ข้าทำโลงศพให้พวกเจ้าไว้คนละใบแล้ว รอถึงวันที่พวกเจ้าได้ใช้มัน ข้าจะกลับมาอีก"
สิ้นเสียง เฉินฉางเซิงก็หายวับไป
มองแผ่นหลังที่จากไปของเฉินฉางเซิง ในใจของศิษย์พี่สามเต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลาย
ความจริงตั้งแต่ศิษย์น้องเล็กคนนี้มายังอารามซ่างชิง ตนเองก็รู้สึกว่าเขามีอะไรแปลกๆ
เพราะเขาค้นพบว่า เวลาดูเหมือนจะไม่ทิ้งร่องรอยไว้บนร่างของฉางเซิง
ในวงการบำเพ็ญเซียนก็มียาอายุวัฒนะรักษาความอ่อนเยาว์ได้เป็นนิตย์ก็จริง แต่กาลเวลาไม่ได้เพียงทิ้งรอยไว้บนร่างกายเท่านั้น มันยังทิ้งรอยไว้ในจิตใจผู้คนด้วย
สิบปีผ่านไป หย่วนซานวัยสามขวบกลายเป็นเด็กหนุ่มสิบสาม ทุกคนล้วนมีความเปลี่ยนแปลงไม่มากก็น้อย
แต่สิบปีผ่านไป นัยน์ตาของศิษย์น้องฉางเซิงกลับยังคงใสกระจ่างเหมือนครั้งแรกที่มายังอารามซ่างชิง