"ควรใช้สิ่งใดเป็นของขวัญหมั้น?"
เฉินฉางเซิงนั่งขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่บนยอดเขาแห่งหนึ่ง
นับตั้งแต่รู้ว่าองค์หญิงแห่งแคว้นเยว่เยว่กำลังจะเลือกคู่ครอง เฉินฉางเซิงก็ครุ่นคิดมาตลอดว่าจะเอาชนะใจหมาป่าสาวงามได้อย่างไร
แต่คิดไปคิดมา เฉินฉางเซิงก็พบว่านอกจากรูปโฉมอันโดดเด่นและความรู้เต็มท้องแล้ว ตนก็ไม่มีสิ่งใดอีกเลย
ทว่าขณะที่เฉินฉางเซิงจนปัญญา จู่ๆ ก็มีเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังมาจากที่ไกล
เมื่อได้ยิน เฉินฉางเซิงเพ่งมองดู ก็พบว่ามีเผ่าปีศาจระดับแก่นทองสองคนกำลังไล่ล่าหญิงสาวระดับสร้างรากฐานผู้หนึ่ง
ขณะที่เฉินฉางเซิงสังเกตความเคลื่อนไหวแต่ไกล หญิงที่ถูกไล่ล่านั้นก็เปลี่ยนทิศทางบินตรงมาทางเขา
“ผู้อาวุโสช่วยด้วย พวกมันจะฆ่าข้า!”
เมื่อได้ยินเสียงร้องเรียกของหญิงสาว เฉินฉางเซิงไม่พูดพร่ำทำเพลง ระดมพลังฝึกปรือทั่วร่าง...
แล้วเผ่นแผล็วหายไป
หญิงสาว: “......”
ไม่ใช่สิ ปกติแล้วสถานการณ์เช่นนี้ท่านควรจะแสดงวีรบุรุษช่วยเหลือนางงามไม่ใช่หรือ?
ท่านเผ่นหนีไปเฉยๆ เช่นนี้ ไม่มีความอยากรู้บ้างเลยหรือ?
ความขุ่นเคืองของหญิงสาวที่อยู่ไกลออกไปไม่ส่งผลต่อความเร็วในการเผ่นหนีของเฉินฉางเซิงแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นว่าเฉินฉางเซิงหนีไปไกลขึ้นเรื่อยๆ ส่วนตนเองก็กำลังจะถูกสองคนข้างหลังตามทัน
หญิงสาวกัดฟันกรอด ล้วงป้ายหยกออกมาแล้วบี้จนแตกทันที
ป้ายหยกแตกสลาย ลำแสงสีทองสายหนึ่งพุ่งออกมาเชื่อมหญิงสาวกับเฉินฉางเซิงไว้ด้วยกันอย่างแน่นหนา