เบื้องหน้าลี่หงเหมย ยาเซียนหลอมกายสิบเม็ดคุณภาพสูงล้นเหลือแผ่พลังยาไร้ขีดจำกัด
ริมฝีปากสีดำของนางเผยอเล็กน้อย ดวงตาสวยที่เขียนขอบตาดำจ้องมองสวีเซียว แฝงความประหลาดใจอันมิอาจเชื่อได้
ครึ่งวันก็ยังตั้งสติไม่กลับ
เหล่าผู้อาวุโสแถวหนานกงฮั่วจี้นั้นตาแทบถลน
"ข้าให้ตายเถอะ!!!"
"ไอ้หื่นตัวร้ายนี่ ถึงกับยื่นกรงเล็บปีศาจจริง ๆ ว่ะ!!!"
"มันเริ่มใช้ทรัพยากรตีสนามอีกแล้ว!!!"
ใบหน้าแก่ ๆ หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความตกตะลึง แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
ยื่นมือออกมาก็สิบเม็ดโอสถเซียน คุณภาพยังสูงขนาดนี้อีกหรือ?!
เชี่ยเอ้ย!!!
งงไปหมด งงสิ้นดี
ไอ้ยาพิษสวีนี้เป็นบ้าอะไร?
ถึงกับมีความคิดกับลี่หงเหมยอีก!
คนอื่นเขาอายุหกแสนกว่าปีแล้วนะ ไม่เหมาะกับหนุ่มน้อยอย่างเจ้า!
ชื่อเสียงฉาวโฉ่ คันก้นแค่ไหนก็รู้ว่าจะปล่อยอะไรออกมา
หนานกงฮั่วจี้อมองหนานกงเอี๋ยนที่โกรธจนกัดฟันกรอด ๆ เงยหน้าดูฟ้า เจ็บปวดจนต้องเอามือปิดตา
"เอี๋ยนเอ๋ย! ปู่รู้สึกว่าเจ้าต้องซวยแน่เลย!"
ไม่กล้าพูด ทุกคนนั่งแข็งทื่ออยู่กับที่ ไม่มีใครกล้าปริปาก
ไอ้ยาพิษสวีแข็งแกร่งเกินไป แม้แต่ผู้อาวุโสหนานกงก็อาจสู้ไม่ได้!
มั่วเหวินชูใบหน้าซีดขาว ก้มหน้ากินข้าวเงียบ ๆ
ชินแล้ว สถานการณ์แบบนี้เขาพอเดาได้ตั้งแต่แรก
อาจารย์ใหญ่ลี่หน้างามมีเอกลักษณ์ ไอ้เจ้าหื่นอย่างศิษย์น้องสวีจะปล่อยผ่านไปได้อย่างไร
เขาปรับตัวได้แล้ว!
แต่ศิษย์น้องสวีเอ๋ย คนอื่นเขาอายุหกแสนกว่าปีแล้วนะ!
"ฮึ! ศิษย์น้องไอ้เลวทราม!"
"กลับมายื่นกรงเล็บปีศาจอีกแล้ว!"
"สัตว์นรก! ไอ้ตัวซั่ว! ไร้ยางอาย!"
หลิงไป๋เยียนร่างบางสั่นเทา เท้าเล็ก ๆ สวยงามใต้โต๊ะกระทืบพื้นไม่หยุด