มั่วเหวินชูลุกขึ้นยืนพรวดด้วยความตกใจจนตัวสั่นไม่เป็นอันรู้เรื่อง
นี่มันเรื่องอะไรกัน?!
หลิงไป๋เยียนก็ตกใจไม่แพ้กัน รีบเข้าไปลูบหลังให้หนานกงหยาน
ลี่หงเหมยเองก็ยังมึนงง ดูไม่รู้เรื่องราว
อยู่ดี ๆ ก็พ่นเลือดออกมาได้ยังไง??
สวีเซียวเองก็เดา ๆ ออกแต่ก็ไม่แน่ใจนักหนา
เขารู้ว่าตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงที่ความสัมพันธ์กับหนานกงหยานกำลังเบ่งบาน แต่เขามีคนรักไม่น้อยเลย... ไม่น่าจะเป็นเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม??
"ผู้อาวุโสหนานกง ยื่นมือมา ข้าจะช่วยท่านรักษาบาดแผล"
สวีเซียวก้าวเข้าไปจับข้อมืออันขาวเนียนของหนานกงหยาน เตรียมจะร่ายเคล็ดน้ำศักดิ์สิทธิ์สามแสง
บาดแผลแห่งวิถีนั้นลึกลับยากจะคาดเดา น้ำศักดิ์สิทธิ์สามแสงของเขาไร้ผล
แต่แผลภายนอกแบบที่พ่นเลือดออกมาแบบนี้รักษาให้หายได้ในไม่กี่อึดใจ
"ไม่ต้อง!"
"เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น!"
"สวีเซียว เจ้ากับผู้อาวุโสใหญ่ลี่ไปสานสัมพันธ์กันต่อเถอะ ไม่ต้องลำบากเจ้าแล้ว"
นางหดแขนกลับ เช็ดเลือดที่มุมปาก แล้วเซถลาเข้าไปในห้อง ปิดประตูดังปัง
ไม่แม้แต่จะมองไอ้สารเลวนั่นสักตา
สัตว์นรก!
ข้าหนานกงหยานทั้งชาตินี้จะไม่ขอทรัพยากรจากเจ้าอีกต่อไป!
ยังกล้าดีมาคบชู้กับลี่หงเหมยต่อหน้าข้าอีก ไอ้สารเลวไร้ยางอาย!!
"พุ้ย!"
กลับเข้าห้องก็พ่นเลือดออกมาอีกรอบ โกรธจนทรุดลงกับพื้นข้างเตียง ลุกไม่ไหว
ตายซะ!
กระโดดหน้าผา!
กลายเป็นเถ้าธุลีไปซะ!
นางจะไม่ขอมีความเกี่ยวข้องกับไอ้สารเลวนั่นแม้แต่น้อย!
หึ่ม!!!
"ฮ่า ๆ! ขอแสดงความยินดีกับสหายสวี! ขอแสดงความยินดีกับผู้อาวุโสใหญ่ลี่ด้วย!"
"ทั้งสองรูปงามคู่ควรกันจริง ๆ น่าอิจฉาเสียจริง!"
ไอ้แก่กลุ่มนั้นฝั่งโถงใหญ่พ่นเลือดเสร็จก็เช็ดปากแล้วยิ้มเข้ามาแสดงความยินดี