เหล่าผู้อาวุโสจวนเจ้าเมืองได้ยินข่าวร้ายสุดสะเทือนใจในห้องพักของตน ต่างโกรธจนกายชราสั่นเทา ถอนหายใจยาว ๆ
“เป็นไปไม่ได้!”
“อาจารย์ใหญ่ของข้าตลอดชีวิตมีคุณธรรมอันสูงส่ง ทำงานอย่างขยันขันแข็ง คุณธรรมไร้ข้อกังขา!”
“ต่อให้สวีมะเร็งร้ายใช้ทรัพยากรมาล่อ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะแลกตัวกับทรัพยากร!”
“นี่มันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!!!"
เหล่าผู้อาวุโสแห่งสำนักเซียนหยินเซียนจงต่างหน้าซีดด้วยความร้อนรน หัวใจอึดอัด
สำหรับพวกเขาแล้ว อาจารย์ใหญ่ลี่เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ที่อบอุ่น สุภาพ ใจดี มีคุณธรรมสูงส่ง
พวกเขาคืออาจารย์ที่แท้จริงของผู้อาวุโสข้ามวิบัติเหล่านี้ เป็นเสาหลักทางจิตวิญญาณ
เป็นอาจารย์ใหญ่ที่พวกเขาเคารพอย่างสุดซึ้ง!
นี่ไม่เป็นความจริงเด็ดขาด!!
หัวใจของเหล่าผู้อาวุโสสำนักเซียนหยินเซียนจงแทบจะระเบิด ต่างร้อนรนจนกายแข็งทื่อ เลือดเดือดพล่านขึ้นหัว
พวกเขาไม่ยอมเชื่อความจริงที่บีบคั้นหัวใจเช่นนี้ นั่นคือศรัทธาของพวกเขา!
สวีมะเร็งร้าย ข้าขอสาปแช่งเจ้าไปถึงบรรพบุรุษสิบแปดชั่วอายุคน!!!
เสียงคร่ำครวญระงมไปทั่ว เจ้าเมืองหลายสิบคนได้แต่ส่ายหน้าอย่างเงียบ ๆ
ชื่อเสียงของมะเร็งร้าย แผ่ไพศาลสั่นสะเทือนทั้งยุค...โหดร้ายจนไม่มีอะไรจะกล่าว...
เอาฝ่ามือปิดหน้าจ้องท้องฟ้า
ตลอดคืนนอนไม่หลับ ครั้นรุ่งสางก่อนฟ้าจะสาง ผู้คนทั้งหลายก็พากันย่อตัวลงนั่งในลานจวนเจ้าเมืองซึ่งเขียวขจีงดงาม
ใบหน้าแก่ ๆ แข็งทื่อ สายตาเผยความเจ็บปวดไร้ที่สิ้นสุด
ถึงตอนนี้อาจารย์ใหญ่ลี่ยังไม่ออกมาอีกหรือ???
ไม่!!!!!!!!!!
นอกจากเหล่าผู้อาวุโสสำนักเซียนหยินเซียนจงแล้ว ผู้ที่ทุกข์ทรมานที่สุดคงไม่พ้นหนานกงฮั่วจี ชายชราผู้สวมอาภรณ์เหลือง
ดวงตาชราเต็มไปด้วยความโศกเศร้าอย่างหนัก สีหน้าเหมือนตายทั้งเป็น