ขณะพูด นางเผลอขยุ้มผมตนเองโดยไม่รู้ตัว เพย์สื่อหานขมวดคิ้ว ยื่นมือมาจับข้อมือนางไว้แน่นเพื่อหยุดการกระทำนั้น
“ห้ามถอนผมอีก ฮูหยินมีนิสัยประหลาดเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด”
เจียงเยว่ลดมือลงแล้วกล่าวว่า “อ้อ เช่นนั้นคราวหน้าข้าจะไม่ถอนแล้ว”
เมื่อก่อนตอนอยู่ชนบท นางถูกบิดาบุญธรรมข่มเหง ผมร่วงราวกับใบไม้ร่วง พอเข้ามาอยู่ในตระกูลเพย์ ได้สวมอาภรณ์แพรพรรณ กินดีอยู่ดี เส้นผมก็กลับมางอกงามอีกครั้ง
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว”
เพย์สื่อหานถอนหายใจ เขาเอียงศีรษะ ใช้นิ้วนวดหว่างคิ้วเบา ๆ ใต้ดวงตาปรากฏรอยคล้ำจาง ๆ
มองภรรยาที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งดูคล้ายคนเสียสติอยู่ทุกวัน เขากลับไม่รู้ว่าควรจัดการกับนางอย่างไรดี
เดิมทีเขามิได้แต่งนางเข้ามาด้วยความสมัครใจ จึงมักรู้สึกว่านางเป็นภาระ
นับแต่แต่งงานกันมา ทั้งสองร่วมเรียงเคียงหมอนกันเพียงครั้งเดียวอย่างฝืนใจ ก็เพื่อทำหน้าที่เข้าหอให้ครบถ้วน
ความสุขสมทางกายที่คนทั่วไปเรียกกันว่าได้ร่วมอภิรมย์ เขาได้ลิ้มรสเพียงความสุขทางกาย ไร้รักไร้ใจ ราวกับผืนน้ำนิ่งสนิท
ก่อนหน้านี้ไม่นาน มีคนในสำนักหานหลินล้มป่วยติด ๆ กันหลายคน งานราชการทับถม เขาจึงอ้างว่ายุ่งกับราชกิจและพักอยู่ที่เรือนพักขุนนางมาตลอด
กระทั่งเมื่อวาน บ่าวในเรือนมารายงานว่า ฮูหยินสามแอบออกจากจวนแล้วพลัดตกน้ำ จนถึงบัดนี้ยังไม่ได้สติ เขาจึงรีบกลับจวนแม่ทัพมาอย่างเร่งด่วน
“เจ้าเล่าว่าไปตกปลาบนเรือสำราญที่ทะเลสาบไชเหลียน” เพย์สื่อหานถาม “แล้วเหตุใดจึงพลัดตกลงไปในทะเลสาบ”
เจียงเยว่ลังเลเล็กน้อยก่อนตอบว่า
“มีสุนัขตัวใหญ่สีเหลืองตัวหนึ่ง”
เพย์สื่อหานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“ตอนแรกสุนัขตัวนั้นกำลังงีบหลับอยู่ใต้ต้นหลิวริมฝั่ง”
“อ้อ สุนัขตัวใหญ่สีเหลืองกำลังงีบหลับอยู่ใต้ต้นหลิวริมฝั่ง” เพย์สื่อหานทวนคำ แล้วรอฟังนางเล่าต่อ
เจียงเยว่เห็นเขาคล้ายจะไม่เชื่อ ใจพลันรู้สึกเจ็บแปลบ จึงกล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า
“ฝนเริ่มตกปรอย ๆ เรือหลายลำพากันกลับเข้าฝั่ง พอมันเห็นคนเริ่มน้อยลง ก็โดดลงน้ำ ว่ายไปที่ท้ายเรือลำหน้าสุด แอบขโมยปลาในถัง”
เพย์สื่อหานฟังแล้วไม่เข้าใจ ทั้งยังเริ่มหมดความอดทน ทว่าสีหน้ากลับไม่เผยออกมา
เขาทิ้งงานราชการที่กองพะเนินแล้วรีบกลับบ้าน สุดท้ายกลับได้ฟังคำพูดเพ้อฝันไร้สาระเช่นนี้
ต่อให้มีความอดทนเพียงใด ก็คล้ายถ้วยชาที่เกิดรอยร้าวเล็ก ๆ น้ำค่อย ๆ ไหลรินออกไปทีละน้อย
“ข้าถือคันเบ็ดนั่งอยู่หัวเรือ มองมันเพลินเสียจนลืมตัว ฝนตกลงมาทีละหยด พอลมพัดมา หยาดฝนก็ปลิวมาตกใส่ใบหน้าและร่างกายข้า”
เจียงเยว่รำลึกถึงเหตุการณ์ไปพลาง เล่าต่ออย่างเชื่องช้าไปพลาง
“จู่ ๆ คันเบ็ดก็ขยับ มีปลาตัวใหญ่กินเบ็ด แรงของมันมหาศาล หัวเรือเอียงวูบเดียว มันก็ลากข้าตกลงไปในน้ำเสียแล้ว”
เพย์สื่อหานฟังจบแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง นึกสงสัยว่านางคงยังไม่ตื่นดี จึงพูดจาเพ้อฝันอยู่จริง ๆ
เขาหมดความอดทนแล้ว อีกอย่างก็ไม่ได้สนใจความจริงที่นางตกน้ำ จึงเพียงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ข้าเข้าใจแล้ว”
เจียงเยว่ฟังก็รู้ทันทีว่าเขากำลังพูดส่ง ๆ เพื่อเอาใจ นางรู้สึกน้อยใจอย่างยิ่ง จึงเอ่ยเสียงดังขึ้นมาทันทีว่า
“ท่านสามีไม่เชื่อข้าหรือ สิ่งที่ข้าพูดล้วนเป็นความจริง หากไม่เชื่อก็ส่งคนไปถามที่ทะเลสาบไชเหลียนเถิด ตอนนั้นต้องมีพยานเห็นเหตุการณ์แน่นอน!”
นางอธิบายไปพลาง โน้มตัวไปคว้าชายแขนเสื้อของเขาไว้ กลัวว่าเขาจะเดินจากไปโดยไม่ยอมฟังนางให้จบ
“ฮูหยินชอบคิดฟุ้งซ่านอยู่เสมอ” เพย์สื่อหานยิ้มบาง ๆ
“พูดไปแล้วก็ต้องโทษท่านสามีอยู่ดี” เจียงเยว่บ่นอย่างจริงจัง “ไม่เช่นนั้นข้าจะปีนกำแพงออกไปทำไม”
“เหตุใดจึงโทษเรา”
“คนเฝ้าประตูบอกข้าแล้ว” เจียงเยว่กล่าวอย่างไม่ยอมแพ้ “ก่อนท่านออกจากจวน ท่านกำชับเขาว่าหากไม่มีคำสั่งจากท่าน ห้ามปล่อยข้าออกจากจวนเด็ดขาด”
เพย์สื่อหานพยักหน้า “เราพูดเช่นนั้นจริง”
“ท่านมีสิทธิ์อะไรมากักขังข้า!” เจียงเยว่ต่อว่าเขา
เพย์สื่อหานคิดในใจ แน่นอนว่าเพื่อป้องกันไม่ให้นางฉวยโอกาสตอนเขาไม่อยู่ ไปจับไก่ลูบสุนัขทั่วทุกแห่งอีก
ทันทีที่นางคลาดจากสายตา ใจเขาก็ไม่สงบ คิดว่านางคงเล่นซนจนเผาบ้านวอดวายในพริบตา
แต่ใครจะคิดว่านางออกทางประตูใหญ่ไม่ได้ ถึงกับกล้าปีนกำแพงหนีออกไปกลางดึก
“เราไม่ได้คิดจะกักเจ้าไว้ตลอด เพียงแต่เป็นห่วง”
เพย์สื่อหานเก็บสีหน้า แล้วดึงชายแขนเสื้อกลับจากมือเจียงเยว่
เจียงเยว่ถอยไปก้าวหนึ่ง มองเขาอย่างไม่สบายใจนัก
เพย์สื่อหานกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“คราวหน้าหากเราไม่อยู่แล้วฮูหยินอยากออกจากจวน ไม่จำเป็นต้องปีนกำแพง แค่เรียกบ่าวไปแจ้งฮูหยินผู้เฒ่าก็พอ”
กล่าวจบ เขาก็ลุกจากขอบเตียงแล้วเดินออกไป พอเดินได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมากำชับว่า
“ห้ามลืมพาผู้คุ้มกันไปด้วย ห้ามเที่ยวเล่นจนออกนอกเมือง และห้ามไปยังที่ห่างไกลผู้คน ก่อนฟ้ามืดต้องกลับจวน”
เขาไม่รอให้นางตอบ ก็แหวกม่านลูกปัดแล้วออกจากห้องชั้นในไปโดยไม่หันกลับมา
เจียงเยว่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง สีหน้าคล้ายยิ้มขื่น
เกลียดนางถึงเพียงนี้ เหตุใดวันออกเดินทางขึ้นเมืองหลวงเพื่อเข้าสอบ จึงยังพานางไปด้วยกันอีก
สู้มอบหนังสือหย่าให้นาง แล้วต่างคนต่างไปเสีย จะได้แยกจากกันอย่างสงบ ต่างมีความสุขในทางของตน
“เพย์สื่อหาน!”
เจียงเยว่ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ทันใดนั้นนางก็สะบัดผ้าห่มออก ลุกจากเตียงด้วยเท้าเปล่า แล้วเดินโซเซตามออกไป
ตามไปได้ไม่กี่ก้าว นางก็เวียนศีรษะหน้ามืด เกือบสะดุดล้มลงกับพื้น
นางจับมุมโต๊ะไว้จึงพอทรงตัวได้ แล้วรีบเงยหน้ามอง แต่เขาผลักประตูห้องนอนออกไปแล้ว
*
ไม่นานนัก นานชิวก็นำสาวใช้กลุ่มหนึ่งเข้ามาในห้อง
พวกนางเห็นเจียงเยว่สวมเพียงเสื้อตัวใน ยืนเท้าเปล่าอยู่บนพรมขนสัตว์ ขอบตาแดงก่ำ มุมตาคล้ายมีหยาดน้ำตาคลออยู่
นานชิวเห็นจนชินแล้ว จึงเรียกชุนเหมยเสียงเบา ให้ไปเพิ่มไฟในเตาเครื่องหอมตรงมุมห้อง
พอเจียงเยว่เห็นนาง ก็อดรู้สึกพึ่งพิงไม่ได้ รีบฟ้องว่า
“ท่านสามของพวกเจ้าอยู่ที่ใด ช่วยไปตามเขากลับมาที ข้ายังมีเรื่องพูดกับเขาไม่จบ”
เดิมทีเพย์สื่อหานใช้แซ่หยู ปีที่แล้วท่านน้ารับเขากลับไปยังตระกูลฝ่ายมารดา เขาจึงเปลี่ยนมาใช้แซ่เพย์ตามมารดาผู้ล่วงลับ บัดนี้ในตระกูลเพย์ เขาเป็นบุตรชายลำดับสาม
นานชิวเรียกหูหลิวให้ไปยกน้ำอุ่นมา ก่อนจะยิ้มแล้วกล่าวว่า
“นายท่านไปที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว ฮูหยินมีธุระอะไรกับนายท่านหรือเจ้าคะ”
ขณะพูด นางเหลือบมองซานซิ่งที่อยู่ข้าง ๆ
ซานซิ่งรีบก้าวเข้ามาประคองเจียงเยว่ พานางเดินเข้าไปด้านใน พลางปลอบโยนด้วยเสียงอ่อนโยนว่า
“ฮูหยินทะเลาะกับนายท่านหรือเจ้าคะ”
“ไม่ได้ทะเลาะกัน”
“นายท่านเป็นห่วงฮูหยินแทบไม่ทันแล้วเจ้าค่ะ หลังฮูหยินตกน้ำ ตอนกลางดึกยังมีไข้สูง นายท่านเป็นห่วงจนเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ยอมไปไหนเลย”
เจียงเยว่ไม่เชื่อสักคำ พระเอกของนิยายต้นฉบับผู้นี้ชอบเสแสร้งต่อหน้าคนนอกเป็นที่สุด!
ช่วงหลายวันมานี้ เขาถึงกับอ้างว่างานราชการยุ่ง เพื่อหลบหน้านาง แล้วไปหลบอยู่ที่ทำการราชการไม่ยอมกลับบ้าน
นางหาได้โง่เขลา ทุกอย่างล้วนรู้แก่ใจ เขาจะเป็นห่วงนางได้อย่างไร คงเกลียดที่นางทำให้เขาต้องลำบากเสียมากกว่า
ซานซิ่งประคองเจียงเยว่กลับไปนั่งบนเตียง หูหลิวยกกะละมังน้ำร้อนเข้ามา ลองวัดอุณหภูมิแล้วจึงนำเท้าเปล่าของนางลงแช่ในน้ำ
“ฮูหยิน น้ำร้อนไปหรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่ร้อน...”
เจียงเยว่เห็นนางดูอายุเพียงสิบเอ็ดสิบสองปี ก็อดตกใจไม่ได้ นางชักเท้ากลับ แล้วยิ้มอย่างเก้อเขินว่า
“ให้ข้าทำเองเถิด เท้าข้ากลัวคนอื่นแตะ มันจั๊กจี้”
นางล้างเท้าเองเสร็จแล้วก็เปลี่ยนเสื้อตัวในที่ชื้นเหงื่อ ก่อนจะไปอาบน้ำที่ห้องด้านข้าง
เมื่อกลับมา นางสวมชุดนอนผ้าฝ้ายสีขาวอมจันทร์ นั่งกินมื้อกลางวันอยู่บนตั่งไม้ไผ่เซียงเฟยที่ปูฟูกแพรไว้
ถึงยามเที่ยงแล้ว ดวงตะวันลอยสูง แสงแดดบางเบาส่องผ่านหน้าต่างลายหรูอี้เข้ามา
เจียงเยว่ยังไม่หายดีนัก ทั้งยังเวียนศีรษะและมีไข้ จึงไม่อยากอาหาร กินโจ๊กข้นใส่ไก่ฉีกไปเล็กน้อยก็กลับไปนอนในห้องชั้นใน
ขณะที่กำลังเคลิ้มหลับ นานชิวก็ยกยามาให้ แล้วปลุกนางด้วยเสียงเบา
“ฮูหยิน ตื่นขึ้นมากินยาเถิดเจ้าค่ะ เพิ่งต้มเสร็จใหม่ ๆ”
ยาข้นดำหนึ่งชามยังมีไอร้อนลอยกรุ่น เจียงเยว่ลุกขึ้นนั่ง มองแล้วขมวดคิ้วแน่น
ในนิยายต้นฉบับเขียนไว้ว่า นางเอกป่วยแล้วกลัวกินยาขม เพย์สื่อหานจึงตั้งใจลงมือทำขนมหวานด้วยตนเอง เพื่อล่อให้นางเอกกินขนมคู่กับยาขม
แต่พอเป็นนาง ตัวประกอบที่ไม่มีความสำคัญ เขาแค่เหลือบมองนางยังรำคาญ รีบหลบไปเสียแต่เนิ่น ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการล้างมือทำขนมหวานให้นาง
ช่างเป็นคนเหมือนกัน แต่ชะตากลับต่างกันลิบลับ เจียงเยว่รู้สึกขมขื่นอยู่ในใจ
พูดถึงนางเอก เจียงเยว่กับพระเอกเคยร่วมเรียงเคียงหมอนกันมาแล้วครั้งหนึ่ง เกรงว่าจะกระทบเส้นเรื่องความรักระหว่างเขากับนางเอกในภายหน้า
นาง...ไม่ได้ตั้งใจจะนอนกับพระเอกจริง ๆ
เรื่องเกิดขึ้นตอนเพิ่งเข้าจวนมาใหม่ ๆ เจียงเยว่ไปคารวะที่เรือนตะวันออก
คุยกันได้ไม่กี่ประโยค ฮูหยินผู้เฒ่าเพย์ก็หลอกถาม จนความจริงที่ว่าทั้งสองยังไม่ได้เข้าหอกันหลุดออกมา
ฮูหยินผู้เฒ่าเพย์ว่างงานอยู่เป็นประจำ เบื่อหน่ายไม่มีอะไรทำ จึงเรียกหลานชายอย่างเพย์สื่อหานไปสอบสวนอยู่บ่อยครั้ง
บางครั้งหลังเขาถูกสอบสวนกลับมา สายตาที่มองนางก็มักคล้ายมีความขุ่นเคืองเจืออยู่
เจียงเยว่รู้สึกผิด จึงไม่กล้าสบตาเขาแม้แต่น้อย
แต่เพย์สื่อหานรับแรงกดดันไว้คนเดียว ไม่ได้พูดอะไร นางจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้ แล้วค่อย ๆ ลืมเรื่องนี้ไป
จนกระทั่งเดือนก่อน คืนนั้นหลังจากนางล้างหน้าอาบน้ำเสร็จ ก็ขึ้นเตียงแต่หัวค่ำตามปกติ
เขากลับมาจากห้องหนังสือ แล้วดับตะเกียงตามปกติ ก่อนจะเอนกายนอนทั้งเสื้อผ้าอยู่ด้านนอกของเตียง
นางใกล้จะหลับอยู่แล้ว จู่ ๆ มือเย็นเฉียบข้างหนึ่งก็สัมผัสเข้ามา ทำให้นางตกใจจนดิ้นพล่านอยู่บนเตียงราวกับหนอน
เขากดนางกลับลงไปในทันที ปิดปากนางไว้ แล้วกล่าวเสียงแหบพร่าว่าจะชดเชยคืนเข้าหอให้แก่นาง
คืนเข้าหอก็คือเรื่องนั้นหรือ...
เจียงเยว่ขอสาบาน ตอนนั้นนางไม่ได้หลงรูปจนหน้ามืดตามัว และไม่ได้มองเรือนร่างวัยหนุ่มของน้องชายแล้วน้ำลายสอ!
อย่างมากก็แค่ตื่นเต้นอยู่เล็กน้อยเท่านั้น จริง ๆ นะ แค่นิดเดียว...
วันรุ่งขึ้น บ่าวยกยาบำรุงมาให้นางหนึ่งชาม ทั้งดำทั้งเหม็น นางสงสัยว่าเป็นยาห้ามครรภ์ จึงซดรวดเดียวหมดโดยไม่ต้องให้ใครเร่ง
ตอนนี้พอนึกย้อนกลับไป เจียงเยว่ลูบอกตนเองแล้วคิดว่า ฮูหยินผู้เฒ่าเพย์ช่างมีวิธีหลอกถามชั้นยอด นางรับมือไม่ไหวจริง ๆ...
หากนางเอกจะโทษใคร ก็ไปโทษพระเอกที่ไม่รักษาคุณธรรมสามีเถิด!