เจียงเยว่ลองคำนวณวันเวลาแล้ว เหลือเวลาอีกไม่มากก่อนที่นางเอกจะปรากฏตัว
ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันครองราชย์มาได้สามปีแล้ว ทรงส่งเสริมการค้าและจัดตั้งตลาดแลกเปลี่ยนสินค้าระหว่างเผ่า
สินค้าจากดินแดนภาคกลางถูกขนส่งออกไปเป็นขบวนเกวียน ผลผลิตจากชนเผ่าต่างถิ่นก็ถูกขนเข้ามาเป็นขบวนเกวียนเช่นกัน ผู้คนสัญจรไปมาไม่ขาดสาย ถึงกับมีเค้าลางของเส้นทางสายไหมในยุคหลังให้เห็น
ผู้คนกลุ่มแรกที่ออกเดินทางไปตามเส้นทางสายไหม น่าจะทยอยกลับมาในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้า
ในบรรดาผู้คนเหล่านั้น ก็มีนางเอกอย่างหลอยั้ง ซึ่งออกเดินทางไปกับอาจารย์เพื่อตระเวนรักษาผู้คนอยู่ด้วย
“เฮ้อ...”
เจียงเยว่ถอนหายใจเบา ๆ รู้สึกเพียงว่าหนทางข้างหน้าไร้ความหวังเหลือเกิน
นางกินยาเสร็จแล้วก็บ้วนปากด้วยน้ำชาอุ่น
นานชิวถือชามเปล่า กำลังจะเดินออกไป ก็ถูกนางเรียกไว้
“วันนี้เดือนอะไร วันที่เท่าไรแล้ว?”
ไม่มีโทรศัพท์ไว้เปิดดูปฏิทิน นางจึงจำวันเวลาไม่ค่อยได้ ผ่านไปสักพักก็สุ่มคว้าตัวใครสักคนมาถาม
นานชิวยิ้มพลางเอ่ยว่า
“ฮูหยินคงหลับจนเลอะเลือนไปแล้ว วันนี้ถ้านับย้อนขึ้นไปหนึ่งเดือนพอดี ก็เป็นวันเกิดครบรอบสิบเก้าปีของฮูหยินนี่เจ้าคะ เหตุใดฮูหยินถึงจำไม่ได้เล่า”
เจียงเยว่สงสัยว่านานชิวกำลังทดสอบทักษะการฟังภาษาจีนของนางอยู่หรือไม่
ทุกปีนางฉลองวันเกิดในวันไหว้พระจันทร์ ซึ่งตรงกับวันเดียวกับคู่หมั้นผู้เป็นตัวประกอบสังเวยในนิยายต้นฉบับ
กล่าวคือ วันนี้เป็นวันที่สิบห้า เดือนเก้า
“เวลาเดินเร็วจริง ๆ” เจียงเยว่เอ่ยอย่างทอดถอนใจ “ข้าอายุครบสิบเก้าแล้ว สามีก็อายุสิบเจ็ดพอดี”
เพย์สื่อหานอายุน้อยกว่านางสองปี ในนิยายต้นฉบับบอกว่าเขาเกิดในยามเช้าของวันวสันตวิษุวัต
วันนั้นฝนตกหนัก เป็นฝนชโลมดินหลังภัยแล้งยาวนาน ตระกูลอวี๋จึงถือว่าเป็นลางมงคล
ครั้นเขาอายุครบหนึ่งขวบ กลับมีหมอดูทำนายว่าดวงชะตาแปดอักษรของเขามีเคราะห์ ส่งผลร้ายต่อบิดาและพี่ชาย
บิดาของเพย์สื่อหานจึงตัดใจอย่างเด็ดขาด ส่งลูกชายคนนี้ไปไว้ที่คฤหาสน์ในชนบท เลี้ยงดูจนถึงอายุสิบสองปี แล้วจึงส่งไปยังเมืองอูซานที่ห่างไกลยิ่งกว่าเดิม
หลายปีต่อมา เพย์สื่อหานได้รับเลือกให้เข้ารับราชการในสำนักหานหลิน ฮ่องเต้จึงส่งคนไปสืบประวัติชาติกำเนิดของเขา และได้ยินเรื่องเก่าแก่นี้เข้า
ฮ่องเต้ทรงสนพระทัย จึงมีรับสั่งให้เจ้ากรมดาราศาสตร์แห่งกรมดาราศาสตร์คำนวณดวงชะตาให้เขาใหม่อีกครั้ง
เจ้ากรมดาราศาสตร์แห่งกรมดาราศาสตร์นับนิ้วคำนวณแล้วกล่าวว่า ขอเพียงจัดพิธีสวมกวานก่อนอายุยี่สิบปี ก็จะใช้ดวงชะตาแปดอักษรปลอมหลอกลวงชะตาฟ้าได้
ฮ่องเต้ตบพระเพลา “เรื่องนี้รอช้าไม่ได้ รีบจัดการเสียเดี๋ยวนี้!”
ดังนั้น ในขณะที่บุรุษอื่นต้องรอจนอายุยี่สิบจึงเข้าพิธีสวมกวาน เพย์สื่อหานกลับเข้าพิธีและได้รับนามรองตั้งแต่อายุสิบเจ็ดปี
ที่แท้ชะตาฟ้าก็หลอกได้ง่ายเพียงนี้หรือ?
เจียงเยว่ไม่ค่อยเข้าใจนัก
กรมดาราศาสตร์จะช่วยจัดดวงชะตาแปดอักษรปลอมมาหลอกชะตาฟ้าให้นางบ้างได้หรือไม่ นางอยากเปลี่ยนดวงชะตาให้กลายเป็นเศรษฐีนี
ไม่ว่าอย่างไร เนื้อเรื่องในนิยายต้นฉบับที่พระเอกเข้าพิธีสวมกวานตอนอายุสิบเจ็ดก็เกิดขึ้นตามปกติ นับเป็นลางดีอยู่กระมัง
“นานชิว ปีนี้เจ้าอายุสิบแปดแล้วใช่หรือไม่?” นางถามขึ้นอย่างไม่คิดอะไร
นานชิวพยักหน้าแล้วยิ้มเอ่ยว่า
“ฮูหยินความจำดีจริง ๆ เจ้าค่ะ”
เจียงเยว่แอบบ่นในใจ เมื่อครู่ยังพูดอยู่ว่านาง “หลับจนเลอะเลือน เหตุใดถึงจำไม่ได้” อยู่เลยแท้ ๆ
ชวนให้สงสัยจริง ๆ ว่าวิชาพูดจาประชดประชันของนานชิวไปเรียนมาจากเพย์สื่อหานหรือไม่
ทั้งสองพูดคุยกันอีกสองสามคำ นานชิวก็ถือชามยาเปล่าออกจากห้องนอนไป
ชั่วขณะหนึ่ง ภายในห้องก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
เจียงเยว่เอนตัวกลับลงบนเตียง จ้องม่านมุ้งเหนือศีรษะอย่างเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง
นาฬิกาชีวิตเตือนนางว่า ถึงเวลาน้ำชายามบ่ายแล้ว
แต่นางยังป่วยอยู่ ไม่ค่อยมีความอยากอาหาร จึงดึงผ้าห่มคลุมศีรษะแล้วหลับต่อไป
*
หลับคราวนี้ไปนานเท่าใดก็ไม่รู้
เจียงเยว่กึ่งหลับกึ่งตื่น ถูกมือหลายคู่ช้อนตัวขึ้นมาเช็ดฟันล้างหน้า แล้วใช้ผ้าอุ่นเช็ดตัวให้
หลังจากนั้นรอบกายก็เงียบลงอีกครั้ง
ไม่นานนัก นางได้ยินเสียงใครบางคนเดินมาข้างเตียง
คนผู้นั้นยื่นมือข้างหนึ่งมาแตะหน้าผากนางเบา ๆ
เจียงเยว่รำคาญจนทนไม่ไหว สะบัดมือปัดมือของคนผู้นั้นออกไป
“อย่ามายุ่งกับข้า ข้าจะนอน!”
มือขวาของเพย์สื่อหานถูกนางตบ เขาอดกลั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะไม่สนใจนางอีก แล้วกลับไปนอนบนตั่ง
*
พอตกดึก เจียงเยว่ก็ถูกความหิวปลุกให้ตื่น
เมื่อลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือม่านมุ้งเหนือศีรษะ เงาสิ่งของในห้องมืดสลัวสลับสว่าง
นอกหน้าต่างเหลือแสงจันทร์อยู่ราง ๆ เงาฝนพรำสีเทาราวกับเข็มเส้นเล็ก ๆ ตกลงสู่พื้นทีละเส้น
ทุกสิ่งเงียบสงัด ได้ยินเพียงเสียงฝนโปรยปราย เตาเครื่องหอมดับสนิทไปแล้ว
เพย์สื่อหานไม่อยู่ข้างหมอน เขาคงย้ายไปนอนบนตั่งอีกแล้ว เขากับนางแยกเตียงกันมานานแล้ว
เจียงเยว่ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาใด จึงลูบท้องตัวเอง แล้วได้ยินเสียงท้องร้องโครกครากอยู่สองสามครั้ง
นางอดทนอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ลุกจากเตียงแล้วค่อย ๆ คลำทางออกจากห้องชั้นในไปอย่างเงียบเชียบ
เพย์สื่อหานสวมเสื้อผ้านอนอยู่บนตั่ง คลุมกายด้วยผ้าห่มลายดอกไม้ เปลือกตาทั้งสองปิดสนิท นอนตะแคงหันหน้าออกไปด้านนอก ไม่ขยับเขยื้อน
ปกติเขาหายใจแผ่วเบา แทบไม่พลิกตัว เวลาหลับจึงเงียบสนิทไร้เสียง
คืนแรกที่นอนเตียงเดียวกัน เจียงเยว่ตื่นขึ้นมากลางดึก ยังนึกว่าเขาหัวใจหยุดเต้นไปแล้ว ตกใจแทบแย่ ยื่นนิ้วมือสั่น ๆ ไปตรวจลมหายใจของเขา
ต่อมาสังเกตอยู่หลายครั้ง นางจึงพบว่าตอนเขาหลับ หน้าอกยังขยับขึ้นลงเล็กน้อย เขาไม่ได้ตายไปจริง ๆ
“เพย์สื่อหาน...”
เจียงเยว่มาถึงข้างตั่ง ย่อตัวลงแล้วตบไหล่เพย์สื่อหานเบา ๆ
ปลุกคนขึ้นมากลางดึกเช่นนี้ดูจะไร้มารยาทอยู่บ้าง...นางเริ่มลังเลขึ้นมา จึงไม่ได้เอ่ยอะไรต่ออยู่ชั่วขณะ
ที่จริงเพย์สื่อหานตื่นอยู่
เขาฝึกยุทธ์มาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่ตอนนางย่องเข้ามาราวกับโจร เขาก็ถูกเสียงฝีเท้าปลุกให้ตื่นแล้ว
แต่เขาคร้านจะสนใจ จึงแสร้งหลับ รอให้นางจากไปเอง
ทว่ารออยู่ครู่หนึ่ง นางก็ยังไม่ไป สายตาสองคู่จับจ้องใบหน้าเขาราวกับยุงเกาะไม่ยอมปล่อย
เพย์สื่อหานถอนหายใจในใจ แล้วลืมตาขึ้นถามนางว่า
“ดึกดื่นป่านนี้ มีเรื่องอะไรอีก”
เขาเห็นเงาดำร่างหนึ่งย่อตัวอยู่ข้างตั่ง บนศีรษะมีผมหยิกยุ่งกระจุกหนึ่ง และบนเส้นผมนั้นมีดวงตากลมดำขลับคู่หนึ่งกะพริบอยู่
“ข้าปลุกท่านหรือ?” เจียงเยว่ถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ
เพย์สื่อหานยันตัวลุกขึ้นจากตั่ง
“ไปหยิบกลักไฟมา จุดตะเกียงเสีย”
เจียงเยว่ไปจุดเทียนหลายเล่ม กลับมาแล้วก็นั่งลงริมตั่งโดยหันข้างให้เขา
แสงตะเกียงส่องใบหน้าของทั้งสองให้สว่างขึ้น นางเห็นเพย์สื่อหานมีสีหน้าเย็นชา คิ้วตาหลุบต่ำ
“ท่านพี่ ข้าหิวแล้ว” เจียงเยว่เอ่ยอย่างไม่รู้สึกกระดาก
เพย์สื่อหานไม่พูดอะไร
เจียงเยว่กลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนด้วยรอยยิ้ม
“ข้าอยากกินเกี๊ยวน้ำไส้ผักกับไข่ที่ท่านทำ”
นางนึกถึงสมัยก่อนที่เมืองอูซาน นางคลุมผ้าห่มลายดอกไม้นอนอยู่บนตั่ง ส่วนเพย์สื่อหานจุดตะเกียงน้ำมัน นั่งอ่านหนังสืออยู่หน้าโต๊ะ
นางหิวจนนอนไม่หลับ จึงลุกขึ้นไปเกาะแกะขอให้เขาทำของกินยามดึกให้
เขาถูกนางรบเร้าจนหมดทางเลือก จึงใช้แป้งเพียงเล็กน้อยนวดเป็นแผ่นแป้ง แล้วนำไข่กับผักที่กินเหลือจากมื้อกลางวันมาทำไส้ ห่อเป็นเกี๊ยวน้ำชามหนึ่ง
ตอนกินไปได้ครึ่งชาม นางแทบจะร้องไห้ออกมา
เกี๊ยวน้ำใสชามหนึ่ง ห้องเล็กคับแคบห้องหนึ่ง เพย์สื่อหานกับนานชิว นอกเหนือจากนี้นางก็ไม่มีอะไรอีกแล้ว
“ข้าอยากกินเกี๊ยวน้ำ” นางย้ำ
เพย์สื่อหานหลุบตาลง ยังคงไม่พูดอะไร จู่ ๆ ก็ยื่นมือมาจัดคอเสื้อให้นางเข้าที่
ลมพัดผ่านห้อง นางหนาวจนตัวสั่น เขาจึงหยิบเสื้อคลุมตัวหนึ่งจากมุมตั่งมาคลุมให้นางอย่างลวก ๆ
เสื้อคลุมมีกลิ่นชาจาง ๆ ช่วยกั้นไอเย็นจากค่ำคืนฝนพรำในปลายฤดูใบไม้ร่วงอย่างเงียบงัน
เจียงเยว่รู้สึกสนิทสนมขึ้นมา จึงขยับเข้าไปใกล้เขาโดยไม่รู้ตัว แล้วพิงตัวครึ่งหนึ่งอยู่บนตั่ง
“ข้าหิวจริง ๆ นะ!” นางกลัวเขาไม่ยอม จึงรีบเสริมว่า “ข้าสาบานว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว”
เพย์สื่อหานนิ่งคิดก่อนเอ่ยว่า
“ฮูหยินมีความสามารถพิเศษอะไรหรือไม่?”
เจียงเยว่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบตามตรงว่า “ข้าเต้นรำเป็น”
กล่าวจบก็ไม่รอให้เขาตอบ นางเริ่มเต้นขึ้นมาเอง
ชาติที่แล้วตอนอยู่ยุคปัจจุบัน นางเกิดนึกฮึกเหิมขึ้นมา จึงสมัครเรียนเต้นสมัยนิยมอยู่ครึ่งเดือน
หลังทะลุมิติมาที่นี่แล้วไปเลี้ยงหมูอยู่ชนบท บางครั้งพอให้อาหารหมูจนเหนื่อย นางก็เต้นท่าร้อนแรงให้เจ้าหมูในคอกไม้ไผ่ดูหนึ่งเพลง
เพย์สื่อหาน: ...
เขามองนางกระตุกไปทั้งตัวอย่างไม่วางตา เงียบงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบหนังสือเล่มหนึ่งจากใต้หมอนผ้าไหมส่งให้นาง
“หากฮูหยินนอนไม่หลับ ก็เอาไปอ่านดูได้”
เจียงเยว่ก้มมอง เป็นคัมภีร์จัดการกิจการชาวนาเล่มหนึ่ง
นั่นชวนให้ง่วงจริง ๆ
เห็นนางยังคงนั่งนิ่ง เพย์สื่อหานจึงล้วงหนังสืออีกเล่มจากใต้ฟูก ส่งให้นางพลางกล่าวว่า
“นอนไม่หลับก็เอาไปอ่านเล่นเถิด”
เจียงเยว่ก้มมอง เป็นนิยายรักในฝันที่นางเขียนขึ้นโดยใช้ตัวละครชายลำดับสามในนิยายต้นฉบับเป็นต้นแบบ ชื่อว่า “หมูใหญ่หมูน้อยร่วงลงจานหยก”
นางเปิดสุ่มไปหน้าหนึ่ง
‘นางตัวดี แม่ทัพผู้นี้จะทำให้คนทั้งใต้หล้ารู้ว่าหมูที่เจ้าทำหมัน ข้าเหมาหมดแล้ว’
‘แม่ทัพน้อยเฮ่อ อย่าเลย! สามีข้าเป็นบรรณาธิการแห่งสำนักหานหลินนะเจ้าคะ...’
‘หึ สามีเจ้าเป็นบรรณาธิการแห่งสำนักหานหลิน แล้วเขารู้หรือไม่ว่าพวกเราทำหมันหมูที่นี่กันสนุกเพียงใด?’
เจียงเยว่ปิดหนังสือลง เอ่ยอย่างสงบนิ่งว่า
“ท่านพี่ ข้าหิวแล้ว อยากกินเกี๊ยวน้ำไส้หมูเนื้อแดง”