เสียงฝนพรำอยู่นอกหน้าต่าง เจียงเยว่คล้ายฝันถึงสายฝนเมื่อคราวเรียนจบมหาวิทยาลัยเมื่อหลายปีก่อน
เงาร่างคนหม่นหมอง วันเวลาแห้งแล้งแสนยืดยาวราวเงาเมฆที่ทอดต่อเนื่อง ยังไม่ทันฝนซาฟ้าใส พริบตาเดียวก็กลายเป็นภาพจากชาติก่อน
นางราวกับถูกฝนสะกดไว้ ดิ้นรนเหมือนคนละเมอ ก่อนจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาในที่สุด
สิ่งแรกที่เห็นคือม่านโปร่งสีเขียวครามลายเมฆเหมันต์
เวลานั้นมีสายลมพัดผ่านโถง ม่านปลิวขึ้นแล้วตกลง เผยให้เห็นเงาร่างสูงเพรียวที่นั่งอยู่ริมเตียง
เด็กหนุ่มมองนางด้วยดวงตาสงบนิ่ง ไม่รู้ว่านั่งมองนางอยู่ตรงนี้นานเพียงใดแล้ว
“ฮูหยินตื่นแล้ว”
เมื่อเห็นนางฟื้นขึ้นมา เขายิ้มบาง ๆ แล้วยื่นมือมาหา
นี่ก็ยังอยู่ในฝันหรือ เจียงเยว่หดศีรษะหนีโดยสัญชาตญาณ
เด็กหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง สุดท้ายเพียงวางหลังมือลงบนหน้าผากที่ชื้นเหงื่อของนางเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า
“ไข้ลดลงไปมากแล้ว ฮูหยินยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนอีกหรือไม่”
“เอ่อ ข้ากระหายน้ำ...”
พอเอ่ยออกมา เจียงเยว่ถึงเพิ่งรู้ว่าเสียงของตนแหบพร่าอย่างยิ่ง
ศีรษะมึนงงหนักอึ้ง จนนึกไม่ออกว่าช่วงหลายวันที่ผ่านมามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้าง
เด็กหนุ่มเดินไปที่โต๊ะ รินชาร้อนมาหนึ่งถ้วย ประคองนางให้ลุกขึ้นนั่ง แล้วค่อย ๆ ป้อนน้ำให้นางดื่ม
นางรู้สึกว่ายังไม่จุใจ จึงแย่งถ้วยชามาแล้วเงยหน้ากรอกลงท้องจนหมด
ชาร้อนอุ่นไหลผ่านลำคอ สติของนางก็แจ่มชัดขึ้น เจียงเยว่ประคองถ้วยชาไว้ในมือ แล้วจ้องเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างเหม่อลอย
เด็กหนุ่มมีคิ้วเรียวงาม ดวงตาสุกใส สันจมูกโด่ง ผิวขาวผ่อง ใบหน้าสะอาดหมดจดราวลำธารใสหลังฝนใหม่ ดวงตาคล้ายดอกท้อเดือนสาม
ร่างสูงสง่าของเขาสวมเสื้อคลุมคอกลมแขนกว้างสีดำ ปักลายด้วยไหมทอง คาดสายหยก รวบผมไว้ด้วยมงกุฎใบเล็ก
เขาดูอายุเพียงสิบเจ็ดสิบแปดปี ทว่าทั่วร่างเปี่ยมกลิ่นอายบัณฑิต
เจียงเยว่จ้องเขาอยู่นานกว่าจะนึกขึ้นได้ว่าคนผู้นี้คือสามีที่เพิ่งแต่งเข้าบ้านมาหนึ่งปี
ใช่แล้ว นี่ไม่ใช่ความฝัน
นางเรียนจบมหาวิทยาลัยมานานแล้ว เมื่อสามปีก่อนทะลุมิติเข้าไปในนิยายจีนโบราณเรื่องหนึ่งชื่อ “บันทึกล่อลวงฤดูใบไม้ผลิ” แล้วจับพลัดจับผลูแต่งงานกับพระเอกของเรื่องต้นฉบับ
เจียงเยว่ยังคงไม่อยากเชื่อ ยื่นนิ้วไปจิ้มหน้าอกของเด็กหนุ่ม แล้วถามอย่างลังเลว่า
“เจ้า...คือเพย์สื่อหานหรือ”
“ฮูหยินฟื้นขึ้นมาแล้ว ถึงกับจำข้าไม่ได้เชียวหรือ”
เพย์สื่อหานเห็นนางดูคล้ายคนสติเลื่อนลอย จึงขมวดคิ้วกล่าวว่า
“เจ้าพลัดตกน้ำแล้วเป็นไข้ตั้งวันเต็ม หรือไข้จะทำให้สมองเสียไปแล้ว”
เจียงเยว่: ...
เจียงเยว่สงสัยว่าเขากำลังพูดเหน็บแนม นางเองก็ไม่รู้ว่าความอึดอัดขุ่นมัวผุดขึ้นมาจากไหน จึงประชดกลับไปว่า
“เจ้าสิสมองเสีย!”
นางยัดถ้วยชาคืนใส่มือเขา แล้วทิ้งตัวลงบนเตียง ม้วนตัวเข้าไปในผ้าห่ม เหลือให้เห็นเพียงผมดำหยิกยุ่งเหยิง
คราวนี้นางนึกออกหมดแล้ว นึกออกว่าชีวิตตนช่างเคราะห์ร้ายเพียงใด
หลายปีก่อน หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย นางออกไปทำงานหาเลี้ยงชีพ บริษัทล้มละลาย เจ้านายเชิดเงินเดือนของลูกจ้างหนีไป
กว่าจะหางานใหม่ได้ก็แสนยาก ทำได้เพียงสามเดือนก็ถูกเลิกจ้างอย่างน่าอนาถ
นางยากจนจนต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่ครึ่งปี ทั้งยังอ่านนิยายออนไลน์เป็นอาหารหล่อเลี้ยงจิตใจอยู่อีกครึ่งปี สุดท้ายก็อดตายในห้องเช่า
เมื่อลืมตาขึ้นมา นางก็ทะลุมิติเข้ามาในนิยายจีนโบราณเรื่อง “บันทึกล่อลวงฤดูใบไม้ผลิ” เล่มนี้
พระเอก เพย์สื่อหาน สูญเสียมารดาตั้งแต่วัยเยาว์ บิดาแท้ ๆ ไม่รัก มารดาเลี้ยงไม่เอ็นดู เติบโตอยู่ในชนบทตั้งแต่เด็ก
ภายหลังถูกท่านน้าผู้เป็นแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แคว้นรับกลับจวน ทั้งยังได้รับพระราชทานตำแหน่งทั้นฮวาจากฮ่องเต้ในการสอบหน้าพระที่นั่ง ก่อนจะก้าวหน้าในราชการจนได้เป็นรองเจ้ากรมต้าหลี่ซื่อ
ครั้งหนึ่งเขาช่วยนางเอกเอาไว้โดยบังเอิญ ทั้งสองมีอุดมการณ์สอดคล้องกัน จึงร่วมมือกันสืบคดี
ระหว่างนั้นก็เกิดเรื่องราวน้ำเน่าทำนองว่าเจ้ารักข้า แต่เจ้ากลับไม่รักข้า ตามมาด้วยเหตุการณ์สารพัด สุดท้ายทั้งคู่ก็ได้ครองคู่กัน ทุกคนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาห่อเกี๊ยวด้วยกัน
แล้วเจียงเยว่เล่า
คนอื่นทะลุมิติเข้าหนังสือไปเป็นนางเอก อย่างน้อยก็ยังเป็นนางร้ายได้ แต่นาง...
ฮ่า ๆ นางเป็นคู่หมั้นตัวประกอบของพระเอกสมัยอยู่ชนบท
พี่ชายคนโตของพระเอกคิดจะวางแผนกลั่นแกล้งและทำให้พระเอกอับอาย จึงฉวยโอกาสตอนเขาป่วยหนักไปหาคู่แต่งงานส่งเดชให้ เพื่อจัดงานมงคลสะเดาะเคราะห์
ในตอนเปิดเรื่องบทแรกของต้นฉบับ คู่หมั้นตัวประกอบถูกบิดาบุญธรรมหลอกขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวไปแต่งงานสะเดาะเคราะห์ แล้วหนีตามชายคนรักวัยเด็กที่มาชิงเกี้ยวไป
ครั้นดำเนินเรื่องไปถึงกลางเรื่อง นางก็ถูกชายคนรักวัยเด็กทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย จึงตามมาถึงเมืองหลวงเพื่อขอเป็นอนุของพระเอก ทั้งยังลงมือกับนางเอกต่อหน้าผู้คน
วันรุ่งขึ้นก็หายสาบสูญ เมื่อทุกคนพบตัวนางอีกครั้ง ก็กลายเป็นศพลอยน้ำอยู่นอกเมืองเสียแล้ว
นางเป็นเพียงตัวประกอบที่ไร้ความสำคัญ ถึงขนาดผู้เขียนขี้เกียจตั้งชื่อให้ ไม่บรรยายชาติกำเนิดด้วยซ้ำ เพียงกล่าวว่าคนรอบข้างเรียกนางว่า “แม่นางเจียง”
ตอนนั้นในหมู่บ้านตระกูลเจียงมีคนแซ่เจียงตั้งมากมาย ใครจะไปรู้ว่า “แม่นางเจียง” คนไหนกันแน่!
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนางทะลุมิติมา ยังเหลือเวลาอีกสามปีกว่าจะถึงช่วงเวลาในบทแรกของต้นฉบับ
เรื่องราวล่วงหน้าไปไกลเกินเนื้อหาในหนังสือ ใครจะนึกออกว่านางคือตัวประกอบคู่หมั้นที่ถูกทิ้งผู้นั้น
นางรู้เพียงว่าตนทะลุมิติมายังราชวงศ์เยว่ หมู่บ้านถัดไปอีกสองแห่งคือเมืองอูซาน ส่วนพระเอกเพย์สื่อหานก็ยังเป็นยาจกคนหนึ่ง กำลังร่ำเรียนอย่างยากจนอยู่ที่สำนักอูซานในเมือง
...ผู้เขียนขี้เกียจแถมชอบดองเรื่องทำให้นางเดือดร้อนแท้ ๆ!
หากนางรู้แต่แรก ก็คงหนีไปก่อนสักปี ไม่มีทางยอมเป็นก้างขวางคอเส้นทางรักของตัวละครเอกเด็ดขาด!
เป็นครอบครัวบิดาบุญธรรมที่ร่วมมือกันหลอกนาง บอกว่ามีหอสุราในเมืองรับคนงานประจำ ลุงจ้างเกวียนวัวมาส่งนางเข้าเมืองไปสมัครงาน
ตอนนั้นนางอยากหนีจากการถูกบิดาบุญธรรมรังควานจนตัวสั่น จึงหลงเชื่อคำโกหกเช่นนี้ เก็บสัมภาระขึ้นเกวียนไป
ก่อนออกเดินทาง ป้าสะใภ้ต้มเต้าหู้ร้อนมาให้ นางดื่มเข้าไปชามใหญ่ด้วยความงุนงง แล้วก็หลับสนิทไประหว่างทาง
พอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็ถูกเปลี่ยนเป็นชุดเจ้าสาวแล้วยัดใส่เกี้ยวไปแล้ว คนหามเกี้ยวตีฆ้องตีกลองมาตลอดทาง ก่อนหามนางมาถึงเมืองอูซาน
ส่วนฉากที่ชายคนรักวัยเด็กมาชิงเกี้ยวช่วยคน แล้วทั้งสองหนีตามกันไประหว่างทางน่ะหรือ
ขำตายล่ะ ไม่มีอยู่จริงหรอก
ตลอดสามปีที่ผ่านมา ในเมื่อนางไม่รู้ว่าตนเป็นคู่หมั้นตัวประกอบในหนังสือต้นฉบับ ย่อมยิ่งไม่รู้ว่าคนที่ชื่ออีเนียวตรงหัวหมู่บ้านคือชายคนรักสารเลววัยเด็กผู้นั้น
นางกับอีเนียวแตกหักกันไปนานแล้ว เขาคงอิ่มจนไม่มีอะไรทำ ถึงจะมาชิงเกี้ยวเจ้าสาว
พอนึกถึงเรื่องนี้ก็ยังอดหวาดกลัวไม่ได้ ได้แต่ดีใจว่านางรู้ภูมิหลังของพระเอกอยู่พอควร การเกาะอยู่ข้างกายเขา อย่างน้อยก็ไม่อดอยากและยังไม่มีอันตรายถึงชีวิตในตอนนี้
แต่ในอนาคตนางต้องหย่ากับเขาแน่ ขอเพียงถอนตัวออกมาได้อย่างปลอดภัยก่อนที่นางเอกจะปรากฏตัวก็พอ...
“ฮูหยินกลับเอาแต่ใจอีกแล้ว”
ขณะนั้นเสียงถอนใจแผ่วเบาพลันดังขึ้นเหนือศีรษะ มือใหญ่เย็นเล็กน้อยคู่หนึ่งช้อนเจียงเยว่ขึ้นมาจากผ้าห่ม
เจียงเยว่กอดผ้าห่มแน่น ร่างอ่อนปวกเปียกราวโคลนไหลหลุดจากมือเขา
นางเอนร่างครึ่งท่อนอย่างไร้เรี่ยวแรงพิงหัวเตียง ก้มหน้าไม่ยอมมองเขา
“ฮูหยิน” เพย์สื่อหานเรียกนางด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้น
เจียงเยว่จำใจเงยหน้าขึ้น มองเพย์สื่อหานที่นั่งหลังตรงอยู่ข้างเตียง
กลับเห็นว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด เขามีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาแล้ว ริมฝีปากบางเม้มแน่น ขณะจ้องมองดวงตาของนาง
ใจเจียงเยว่กระตุกวูบ ได้ยินเขาเอ่ยเสียงเย็นว่า
“นั่งตัวตรงต่อหน้าข้า ท่าทางเกียจคร้านเช่นนี้ ไม่รู้จักสำรวมเอาเสียเลย”
เจียงเยว่รีบยืดอกนั่งขึ้น จัดท่าทางให้เรียบร้อย
เพย์สื่อหานกวาดตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ขมวดคิ้วแล้วเอื้อมมือจัดสาบเสื้อที่หลวมให้เรียบร้อย
“เป็นเพราะช่วงนี้ข้าติดธุระราชการ จึงละเลยการดูแลฮูหยิน ปล่อยให้เจ้าวุ่นวายไปทั่วทั้งวัน ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง”
“ข้าไม่ได้...” เจียงเยว่ยังปากแข็ง
“ไม่ได้หรือ” เพย์สื่อหานเอ่ยเสียงเนิบ “ฮูหยินยังจำได้หรือไม่ว่าเมื่อสองวันก่อนทำเรื่องผิดอะไรไว้”
เจียงเยว่ยกมือแตะผมอย่างประหม่า ไม่กล้ามองหน้าเขา แล้วลดเสียงตอบว่า
“ขะ...ข้าแอบปีนกำแพงออกจากจวนตอนกลางดึก ตอนที่เจ้าไม่อยู่...ก็แค่นั้น”
เพย์สื่อหานจ้องนางแล้วกล่าวต่อว่า “แล้วอย่างไรอีก”
นางจำต้องพูดต่อ
“จากนั้นข้าก็ไปหาที่พักในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง เช้าตรู่วันถัดมาก็ไปตกปลาบนเรือสำราญที่ทะเลสาบไชเหลียน...”
ตอนนั้นนางยังคิดจะเปลี่ยนไปใส่ชุดคลุมที่นำมาจากชนบท แล้วทาแป้งดำปลอมตัวเป็นบุรุษด้วย
แต่พอนึกถึงว่าในเมืองหลวงมีใครบ้างที่ไม่รู้จักผมหยิกของนาง ปลอมตัวอย่างไรก็คงไม่เนียน จึงออกไปอย่างเปิดเผยเสียเลย
ธรรมเนียมของราชวงศ์เยว่เปิดกว้าง สตรีออกไปข้างนอกไม่ใช่เรื่องแปลก
เพียงแต่เพราะผมหยิกที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด นางจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะดึงดูดสายตาผู้คนตลอดทาง
คนที่เคยเห็นนาง ต่อให้พบกันเพียงครั้งเดียว คราวหน้าบังเอิญพบกันบนถนน ก็จำได้ทันที
ครั้งหนึ่งนางนั่งยองอยู่ริมถนน แทะแผ่นแป้งยัดไส้งาดำน้ำตาลแดงอยู่ คนสองคนที่เดินมาด้วยกันเกี่ยวไหล่หัวเราะคิกคักพลางกระซิบว่า
“รีบดูสิ ฮูหยินของทั้นฮวาคนใหม่ เป็นคนชนบท วันนี้ก็หนีออกมาเที่ยวอีกแล้ว!”
ทุกคนพูดกันว่านางมาจากครอบครัวเลี้ยงหมูในชนบท มีพฤติกรรมหยาบคาย การแต่งงานกับเพย์สื่อหานของนางช่างเหมือนเอาดอกไม้ไปปักลงบนกองขี้หมู
เจียงเยว่...เจียงเยว่ไม่ค่อยยอมรับนัก!
อย่างไรนางก็เคยได้รับการศึกษาระดับสูงในยุคปัจจุบัน อ่านหนังสือออกเขียนหนังสือได้ ฝนตกก็หลบฝน หิวก็หาอะไรกิน
หลังทะลุมิติมาที่นี่ นางยังเรียนวิธีเลี้ยงหมูจากบิดาบุญธรรมอยู่สามปี เป็นผู้เชี่ยวชาญทำหมันหมูที่สิบลี้แปดหมู่บ้านรับรอง
เจียงเยว่เหลือบมองเพย์สื่อหานอย่างลับ ๆ แล้วก้มมองมือหยาบกร้านจากการทำงานของตนเองทั้งสองข้าง
ทั้นฮวาตำแหน่งใหญ่โตในเมือง กับคนจบมหาวิทยาลัยชั้นสองจากชนบทที่ทำหมันหมู ดูเหมือนจะมีฐานะไม่คู่ควรกันอยู่สักหน่อย