ปีที่แล้ว ตอนหลี่ซื่อหมินกับองค์หญิงผิงหยางปรึกษากันเรื่องนี้ ไม่รู้ข่าวรั่วไหลไปได้อย่างไร จนไปถึงหูเกาหยางเข้า
เด็กสาวคนนั้นถึงกับวิ่งไปโวยวายร้องไห้ต่อหน้าพระพักตร์ บอกว่ายอมบวชเป็นแม่ชีเสียยังดีกว่าแต่งกับคนไร้ประโยชน์
เมื่อข่าวนี้ไปถึงหูองค์หญิงผิงหยาง นางไม่ได้กริ้วโกรธ หรือแม้แต่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมา
นางเพียงนิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนจะกล่าวกับหลี่ซื่อหมินว่า “ฝ่าบาท เรื่องนี้พอแค่นี้เถิดเพคะ”
จากนั้นนางก็ออกจากฉางอัน กลับไปยังชายแดน
เวลาผ่านไปหนึ่งปี ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย
จนกระทั่งวันนี้
“เอาละ ๆ ไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว”
หลี่หยวนทำลายความเงียบ พลางโบกมือ น้ำเสียงแสร้งทำเป็นผ่อนคลาย “เจ้าสามยังเด็ก ไม่ต้องรีบร้อน เราเห็นนิสัยเขาแล้ว ต่อให้แต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อยก็คงไม่อาจอยู่นิ่งได้ รออีกสักสองปี ให้เขารู้จักคิดได้เองแล้วค่อยว่ากัน”
องค์หญิงผิงหยางพยักหน้า ไม่ได้กล่าวอะไร
งานเลี้ยงดำเนินต่อไป ทว่าบรรยากาศกลับไม่ผ่อนคลายเหมือนตอนเริ่มต้นอีกแล้ว
องค์หญิงผิงหยางนั่งอยู่กลางงาน สายตาทอดผ่านขอบจอกสุราไปยังราตรีอันมืดมิดด้านนอกตำหนัก
ภาพใบหน้าที่นางเห็นในคุกเมื่อบ่ายวันนี้พลันผุดขึ้นมาในห้วงคิด—ใบหน้าบวมช้ำ แต่ยังคงยิ้มทะเล้น ราวกับฟ้าถล่มลงมาก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา
นางรู้จักบุตรชายของตนดี
แม้ภายนอกฉไช่ลิ่งเซียวจะดูไม่เอาถ่าน แต่ในใจเด็กคนนั้นเข้าใจทุกสิ่ง
เพียงแต่เขาไม่ยอมแสดงออกมาเท่านั้น
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เขายังหาเหตุผลที่อยากแสดงออกมาไม่พบ