หยวนเทียนกังมองเขาอยู่เช่นนั้น ไม่เร่งรัด ไม่ชี้แนะ เพียงจิบชาอย่างสบายอารมณ์ ราวกับกำลังชมละครสนุกเรื่องหนึ่ง
ในที่สุด ไฉ่ลิ่งเซียวก็ยอมแพ้
เขาโยนเหรียญทองแดงลงบนโต๊ะ แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง ก่อนเอ่ยอย่างท้อแท้ว่า “ท่านอาจารย์ ข้าคิดไม่ออกจริง ๆ
ทั้งที่ท่องจำได้หมดแล้ว แต่พอถึงเวลาต้องใช้ สมองกลับว่างเปล่า นึกอะไรไม่ออกเลย”
หยวนเทียนกังวางถ้วยชาลง แล้วกล่าวเนิบช้า “เจ้าฝึกหนังสือและฝึกยุทธ์มาตั้งแต่เล็ก แต่กลับไม่เคยตื่นรู้จากการสืบทอดใดเลย รู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใด?”
ไฉ่ลิ่งเซียวชะงักไป
คำถามนี้ เขาไม่เคยคิดอย่างจริงจังมาก่อนเลย
เขาคิดมาตลอดว่าที่ตนไม่อาจตื่นรู้เสียที เป็นเพราะดวงวิญญาณของผู้ข้ามภพไม่อาจปรับตัวเข้ากับโลกนี้ หรือไม่ก็เป็นเพราะวิถีสวรรค์ต่อต้านผู้มาเยือนอย่างเขา
แต่คำถามของหยวนเทียนกังดูคล้ายจะบอกเป็นนัยว่า เรื่องราวไม่ได้เรียบง่ายเช่นนั้น
“เพราะเหตุใด?” เขาถาม
หยวนเทียนกังไม่ได้ตอบตรง ๆ กลับถามเขาว่า “ตอนฝึกยุทธ์เพื่อเสริมสร้างร่างกาย ในใจเจ้าคิดอะไรอยู่?”
ไฉ่ลิ่งเซียวเผยอปาก กำลังจะเรียบเรียงถ้อยคำให้ดี แล้วตอบด้วยคำพูดที่ผ่านการไตร่ตรองมาอย่างรอบคอบ
“อย่าคิด ตอบมาตรง ๆ” หยวนเทียนกังขัดขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ
ไฉ่ลิ่งเซียวใจสะท้าน
ในชั่วขณะนั้น สิ่งที่วาบขึ้นมาในสมองไม่ใช่คำตอบที่ผ่านการขัดเกลาอย่างประณีต หากเป็นความคิดหนึ่งที่ตรงไปตรงมาจนแทบไม่น่าเชื่อ