ท่าทีของหลี่หยวนต่อลูกชายทั้งสามขององค์หญิงผิงหยางนั้นแตกต่างกันไป
ไฉ่เจ๋อเวย บุตรชายคนโต ได้รับการอบรมมาดี สุขุมหนักแน่น เป็นคนที่พึ่งพาได้และเหมาะจะสืบทอดกิจการ หลี่หยวนพอใจในตัวเขา แต่ก็เพียงแค่พอใจเท่านั้น ไม่มีข้อบกพร่องให้ติ ทว่าก็ไม่ได้ถึงกับโปรดปรานเป็นพิเศษ
ส่วนไฉ่ลิ่งอู่ บุตรชายคนรอง มีนิสัยเอาแน่เอานอนไม่ได้ ไม่ต่างจากภรรยาองค์หญิงของเขา หลี่หยวนประเมินเขาว่า “ก็อย่างนั้นแหละ” — ไม่ได้นับว่าแย่ แต่ก็ไม่อาจหวังให้ประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่ได้
มีเพียงไฉ่ลิ่งเซียว บุตรชายคนที่สามเท่านั้นที่หลี่หยวนรักจากใจจริง
ทุกครั้งที่เจ้าหนูนี่มาที่ตำหนักต้าอาน ก็ทำตัวราวกับโจรบุกหมู่บ้าน ไม่รู้จักเกรงใจแม้แต่น้อย
บุตรหลานขุนนางผู้มีบำเหน็จคนอื่น ๆ เมื่อพบอดีตฮ่องเต้ ไม่ก็หวาดกลัวจนไม่กล้าหายใจ ไม่ก็แสร้งทำเป็นสงบนิ่งแต่ตัวแข็งทื่อ มีเพียงไฉ่ลิ่งเซียวที่พอเข้าประตูก็ร้องเรียก “ท่านตา” แล้วก็ทำตัวสนิทสนม เดินค้นหาของอร่อยไปทั่ว เห็นของแปลกใหม่ชิ้นไหนก็หยิบขึ้นมาพลิกดู ก่อนกลับยังต้องหยิบติดมือไปอีกสองสามชิ้น
（หมายเหตุ: ในสมัยราชวงศ์ถังมีหลักฐานการใช้คำเรียก “ท่านตา” ในเอกสารเปี้ยนเหวินแห่งตุนหวงตั้งแต่ยุคแรก ๆ แล้ว แต่ชาวบ้านยังนิยมเรียก “ท่านตาผู้เฒ่า” มากกว่า ดังเช่นในบทกวีของไป๋จวีอี้ที่ว่า “ท่านตาอายุเจ็ดสิบ หลานชายสามขวบ” ในที่นี้เพื่อให้ผู้อ่านเข้าใจและเพื่อความลื่นไหลของเนื้อหา จึงปรับคำเรียกบางส่วนให้ใกล้เคียงกับภาษาพูดในปัจจุบัน โลกต้าถังของพวกเราก็แฟนตาซีอยู่แล้ว จะเรียกกันตามสะดวกสักหน่อยก็แล้วกัน ผู้เคร่งครัดอย่าถือสาเลยนะ~）