หยวนเทียนกังกุมมือไพล่หลัง เดินเอื่อย ๆ เข้าไปในห้อง ทิ้งคำพูดหนึ่งให้ลอยอยู่ในสายลมยามราตรี
「เจ้าหนู อย่าเพิ่งร้อนใจ ถึงเวลาที่ควรมา มันย่อมมาเอง」
ไฉ่ลิ่งเซียวนั่งอยู่ใต้ต้นไหว มองแผ่นหลังของอาจารย์ที่หายลับไปหลังประตู ก่อนจะเบ้ปาก
เขาก้มลงเก็บแผ่นไม้ไผ่ม้วนหนึ่งขึ้นมา คลี่ออกอีกครั้ง แล้วอาศัยแสงตะเกียงน้ำมันค่อย ๆ อ่านทีละตัวอักษร
แม้ปากจะบอกว่า 「เรียนไปแล้วมีประโยชน์อะไร」 แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับรู้สึกอยู่เสมอว่า 「โอกาสสำคัญ」 ที่หยวนเทียนกังกล่าวถึงนั้น ดูจะมีความสำคัญจริง ๆ
สำคัญเสียจนเขายอมอดทน ท่องคำทำนายประจำกว้าที่น่าเบื่อเหล่านี้อีกสักรอบ
ราตรีล่วงลึก แสงไฟจากบ้านเรือนนับหมื่นในนครฉางอานทยอยดับลงทีละดวง
ไฉ่ลิ่งเซียวเก็บแผ่นไม้ไผ่เข้าที่ ซุกเหรียญทองแดงสามเหรียญไว้ แล้วลุกออกจากเรือนเล็ก
เขาเดินกลับไปตามตรอกซอกซอยที่คุ้นเคย ครั้นมาถึงประตูใหญ่ของจวนเฉียวกั๋วกง ก็เห็นว่ายังมีตะเกียงดวงหนึ่งส่องสว่างอยู่ในห้องยาม
เป็นตะเกียงที่องค์หญิงผิงหยางจุดทิ้งไว้ให้เขา
เขายืนอยู่หน้าประตู มองตะเกียงดวงนั้น พลันนิ่งงันไปครู่หนึ่ง
จากนั้นจึงผลักประตูเดินเข้าไป
ยามไฉ่ลิ่งเซียวเข้าไปในโถงใหญ่ของเรือนชั้นใน แสงตะเกียงยังคงสว่างอยู่
องค์หญิงผิงหยางนั่งอยู่หลังโต๊ะ ในมือถือพู่กันชาด กำลังขีดเขียนหมายเหตุลงบนรายงานการศึกที่คลี่อยู่
ท่านั่งของนางสง่าผ่าเผย แม้จะเป็นยามดึกในจวนของตนเอง ก็ยังไม่ผ่อนคลายแม้แต่น้อย