“ท่านแม่?” เขาลองเรียกหยั่งเชิง
องค์หญิงผิงหยางได้สติ หันมามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำกว่าครู่ก่อนมาก “เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนเด็ก ๆ เจ้าเป็นเช่นไร?”
ไฉ่ลิ่งเซียวชะงักไป ไม่คิดว่านางจะถามเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน
แน่นอนว่าเขารู้
ตอนที่เขาข้ามมิติมา เขายังอยู่ในครรภ์มารดา
วิญญาณของเขาเป็นผู้ใหญ่ ทว่ากลับติดอยู่ในร่างทารก ความรู้สึกเช่นนั้นช่างทรมานยิ่งนัก
เขาไม่ร้องไห้งอแงเหมือนทารกทั่วไป ไม่อาละวาดโดยไม่มีเหตุผล กระทั่งฉี่รดที่นอนก็ยังไม่เคยสักครั้ง เพราะเขามีความยับยั้งชั่งใจอย่างผู้ใหญ่ จึงทนให้ตัวเองทำเรื่องเช่นนั้นไม่ได้
ในสายตาคนอื่น เด็กคนนี้ “ว่านอนสอนง่ายเกินไปแล้ว”
แต่ในสายตาขององค์หญิงผิงหยาง กลับเป็นความรู้สึกอีกแบบหนึ่ง
“ตั้งแต่เล็ก เจ้าก็ชอบอยู่คนเดียว” เสียงขององค์หญิงผิงหยางแผ่วเบา ราวกับพึมพำกับตัวเอง หรือไม่ก็พูดกับเขา “ไม่ร้องไม่งอแง ไม่เลือกกิน ไม่ซุกซน
วางเจ้าไว้ตรงนั้น เจ้าก็อยู่ได้ทั้งวัน ไม่เรียกหาใคร ไม่ส่งเสียงสักแอะ
บางครั้งแม่มองเจ้าแล้ว ยังรู้สึกว่าเจ้าไม่เหมือนเด็กคนหนึ่งเลย”
ไฉ่ลิ่งเซียวฟังเงียบ ๆ ไม่ได้เอ่ยตอบ
“ต่อมาเมื่อเจ้าโตขึ้นอีกหน่อย แม่ก็เชิญอาจารย์มาสอน อาจารย์ทั้งหลายต่างบอกว่าเจ้ามีพรสวรรค์เฉียบแหลม อ่านครั้งเดียวก็จำได้ขึ้นใจ บางเรื่องยังดูราวกับเจ้ารู้อยู่แล้ว ต่อให้ไม่มีใครสอนก็เข้าใจได้เอง”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ มุมปากขององค์หญิงผิงหยางพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ทว่าภายในรอยยิ้มนั้นกลับแฝงความขมขื่นอยู่หลายส่วน “ตอนนั้นมีคนมากมายบอกแม่ว่า ลูกชายคนที่สามของตระกูลไฉ่จะต้องไม่ธรรมดาในภายหน้า ขอเพียงปลุกวิญญาณยุทธ์ได้ ระดับเริ่มต้นย่อมต้องเป็นสีม่วง และอาจถึงขั้นทะลวงไปสู่สีแดงได้ด้วยซ้ำ”