ป่ายามราตรี ยิ่งชวนให้รู้สึกเปล่าเปลี่ยวและเวิ้งว้าง
ซูเฉินระดมสมาธิถึงสิบสองส่วน เพราะยิ่งลึกเข้าไปในป่า ระดับของอสูรก็ยิ่งสูงขึ้น กระทั่งอาจพบอสูรขั้นรวมสมาธิในตำนาน
ด้วยกำลังขั้นสร้างฐานรากของเขา หากเผชิญขั้นแก่นลวงก็ยังพอต่อกร แต่หากปะทะกับอสูรขั้นแก่นแท้หรือขั้นแก่นทองคำเมื่อใด ต้องหันหลังถอยหนีสถานเดียว
เขาไล่ล่าอสูรเพื่อกลืนกินวิญญาณพลาง ค้นหาดินแดนแห่งโชควาสนาจากแผนที่ที่ไม่สมบูรณ์ไปพลาง
หากต้องการยกระดับฝีมืออย่างรวดเร็ว หนทางกลืนกินคือวิธีที่เร็วที่สุด
"อสูรขั้นแก่นลวงระดับหนึ่ง หมาป่าจันทราแห่งมาร"
แววตาคู่หนึ่งเย็นเยียบจ้องเขม็งมาที่ตน ซูเฉินระบุระดับของอสูรได้ในพริบตา
"เป็นเจ้าละ"
เขาไม่เพียงไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย กลับตื่นเต้นเป็นอย่างมาก
เป็นฝ่ายบุกเข้าใส่
คนยังไม่ถึง แต่กระบี่ปราณพุ่งนำมาก่อนแล้ว
ครั้งยังอยู่ในตำหนักยุทธ์ของตระกูล ซูเฉินเคยได้คัมภีร์กระบี่ที่บกพร่องและไร้ผู้ฝึกมาหนึ่งวิชา นามว่าวิชากระบี่เก้าหายนะ
วิชากระบี่นี้ นอกจากจะขาดวิ่นแล้ว ยังฝึกได้ยากยิ่ง จึงถูกทิ้งไว้ในตำหนักยุทธ์ไร้ผู้เหลียวแล
ทว่าซูเฉินกลับชื่นชอบวิชากระบี่นี้อย่างยิ่ง แม้จะฝึกได้เพียงผิวเผิน แต่หลังจากหลอมจันทราโลหิตอีกครั้ง ก่อเกิดจันทราโลหิตสามชีพ และปลุกกายบรรพกาลแล้ว
เขากลับพบว่าวิชากระบี่เก้าหายนะที่ตนฝึกไว้ ถูกเข้าใจอย่างเงียบเชียบขึ้นเรื่อย ๆ
จันทราโลหิตหลอมรวมเข้ากับวิชากระบี่