จักรพรรดิบรรพกาลผู้กลืนกิน

ตอนที่ 7 ค้างคาวอสูรโลหิตมืด

6 นาที· 1.4K คำ

ป่ายามราตรี ยิ่งชวนให้รู้สึกเปล่าเปลี่ยวและเวิ้งว้าง

ซูเฉินระดมสมาธิถึงสิบสองส่วน เพราะยิ่งลึกเข้าไปในป่า ระดับของอสูรก็ยิ่งสูงขึ้น กระทั่งอาจพบอสูรขั้นรวมสมาธิในตำนาน

ด้วยกำลังขั้นสร้างฐานรากของเขา หากเผชิญขั้นแก่นลวงก็ยังพอต่อกร แต่หากปะทะกับอสูรขั้นแก่นแท้หรือขั้นแก่นทองคำเมื่อใด ต้องหันหลังถอยหนีสถานเดียว

เขาไล่ล่าอสูรเพื่อกลืนกินวิญญาณพลาง ค้นหาดินแดนแห่งโชควาสนาจากแผนที่ที่ไม่สมบูรณ์ไปพลาง

หากต้องการยกระดับฝีมืออย่างรวดเร็ว หนทางกลืนกินคือวิธีที่เร็วที่สุด

"อสูรขั้นแก่นลวงระดับหนึ่ง หมาป่าจันทราแห่งมาร"

แววตาคู่หนึ่งเย็นเยียบจ้องเขม็งมาที่ตน ซูเฉินระบุระดับของอสูรได้ในพริบตา

"เป็นเจ้าละ"

เขาไม่เพียงไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย กลับตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

เป็นฝ่ายบุกเข้าใส่

คนยังไม่ถึง แต่กระบี่ปราณพุ่งนำมาก่อนแล้ว

ครั้งยังอยู่ในตำหนักยุทธ์ของตระกูล ซูเฉินเคยได้คัมภีร์กระบี่ที่บกพร่องและไร้ผู้ฝึกมาหนึ่งวิชา นามว่าวิชากระบี่เก้าหายนะ

วิชากระบี่นี้ นอกจากจะขาดวิ่นแล้ว ยังฝึกได้ยากยิ่ง จึงถูกทิ้งไว้ในตำหนักยุทธ์ไร้ผู้เหลียวแล

ทว่าซูเฉินกลับชื่นชอบวิชากระบี่นี้อย่างยิ่ง แม้จะฝึกได้เพียงผิวเผิน แต่หลังจากหลอมจันทราโลหิตอีกครั้ง ก่อเกิดจันทราโลหิตสามชีพ และปลุกกายบรรพกาลแล้ว

เขากลับพบว่าวิชากระบี่เก้าหายนะที่ตนฝึกไว้ ถูกเข้าใจอย่างเงียบเชียบขึ้นเรื่อย ๆ

จันทราโลหิตหลอมรวมเข้ากับวิชากระบี่

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป